Bigos Kulturalny

Co nowego w serialach na wiosnę 2012?

2012-02-23T13:44:00.000+01:00

Już odmarca trochę nowości i trochę powrotów. Od razu zaznaczam, żenie jestem stroną informacyjną, więc nie zamieszczam wiadomości owszystkich produkcjach emitowanych na wiosnę, Po prostu chcę siępodzielić tym co mnie zainteresowało i co sama oglądam lub oglądaćzamierzam.

Tak więcna pierwszy rzut nowości:

Awake -1 marca (USA)

Serialprzedstawia niecodzienny przypadek detektywa Michaela Brittena.Główny bohater odzyskuje przytomność po wypadku samochodowym, wktórym uczestniczyła jego rodzina – żona Hannah i syn Rex.Okazuje się , że Hannah niestety nie przeżyła wypadku. Michaelstara się na nowo ułożyć sobie życie. Gdy budzi się kilka dnipo feralnym wydarzeniu, jego zdziwienie jest ogromne, gdy okazujesię, że jego ukochana jest jak najbardziej żywa. Natomiastwszystko wskazuje na to, że to właśnie Rex zginął w wypadku.Kogo tak naprawdę stracił Michael, czy może jednak syn jak i żonanadal żyją?

Serial mazadać widzowi pytanie: czy możliwe jest egzystowanie w dwóchrównoległych rzeczywistościach? Co dziwniejsze obie rzeczywistościbędą łączyły sprawy kryminalne, które rozwiązuje detektyw.

Fabuła jakna pierwszy rzut wydaje się nieco skomplikowana, ale mnie zachęciłoobejrzenie pierwszych 8 minut serialu, które wypuściło NBC. Możesię skusze, bo czasami lubię sobie pooglądać coś zakręconego imało logicznego na pierwszy rzut oka. Czasami brakuje mi„Zagubionych”...

____________________________________________________

GCB - 4 marzec (USA)

O tymserialu już kiedyś wspominałam. Najpierw nosił tytuł „GoodChristian Bitches”, czym zdecydowanie mnie przyciągnął, późniejzmieniono na „Good Christian Belles”, a ostatnio po prostu naGCB, czyli każdy sobie podstawi co mu się podoba. Ja obstaje przypierwszej wersji.

Serialopowiada o grupce dawnych znajomych jeszcze z czasów szkoły,których dawna koleżanka (Leslie Bibb) po rozwodzie właśniewróciła do Dallas. Jak specyficzne będzie miejsce, w którym mamiejsce akcja "GCB" widać w trailerze.

Obok Hartof Dixie, mam ochotę na jeszcze jedną obyczajówkę, szczególniejeśli nie dzieje się w NY.

Premiera wStanach już 4 marca a w Polsce na kanale Fox Life 13. 03. o godz,22.00 jako „Świętoszki z Dallas” (nawet podoba mi siętłumaczenie, chociaż raz jest adekwatne do samego serialu i jegooryginalnego tytułu)

LINK do promo (coś mi sie nie chce załadować:)

____________________________________________________________________________

Magic City - 6 kwiecień (USA)

Zainteresowałomnie bo jest produkcją Starz, a oni mają zazwyczaj dobre seriale. Apoza tym po niewypale z PanAm i bliskim końcu Mad Men, mam ochotęna coś kostiumowego.. Akcja przenosi nas w świat gangsterów zMiami lat pięćdziesiątych, już po przejęciu władzy przezFidela Castro. Zwiastun jest jak najbardziej zachęcający.

___________________________________________________________________________

Girls - 15 kwiecień (USA)

No to jużprodukcja HBO, czyli coś zupełnie innego kalibru. Myślę, że możebyć bardzo ciekawe, chociaż znowu mamy opowieść o singielkach wNY. Ale ponieważ główna bohaterka nie jest chudą pięknością,więc spodziewam się czegoś bardziej z życia wziętego. Skoro jużsię dzieje w NY, oby omijali szerokim łukiem Manhattan, proszę:)

W każdymrazie serial ma opowiadać humorystycznie o dwudziestolatkachpróbujących przeżyć w wielkim mieście. Zwiastun jak dla mniejest obiecujący:

___________________________________________________________________________

No a terazczas na dwa powroty, na które czekam z utęsknieniem

Mad Men - 25 marzec (USA)

Niestetyostatni sezon, nie wiem jak to przeżyję. Don Draper, jest jednym zmoich ulubionych i jednocześnie znienawidzonych bohaterów tv. Jeślinie wierzysz, że można kogoś kochać i nienawidzić za jednymrazem, poznaj Dona. He's back:)

____________________________________________________________________________

Gra o Tron - 1 kwiecień (USA), 2 kwiecień (Polska)

Myślę, że tutaj również nie trzeba żadnej zachęty.Jeśli ktoś lubi, to się cieszy, jak ja, jeśli, nie to po prostuomija szerokim łukiem.

Po razkolejny powtórzę, serial jest znacznie gorszy niż powieści, ale itak jest dobry. Czyli kto nie chce oglądać, niech sobie poczyta, amoże wtedy spojrzy na produkcję HBO inaczej. Ja bym raczej tego nieoglądał, gdybym nie przeczytała książki. Ja tak zrobiłam iteraz tęsknię za atmosferą Westeros, prawie jak za Nibylandią:)

A co wybędziecie oglądać?

A tak w ogóle to w amerykańskim światku serialowym trwa wielkie zamawianie pilotów na sezon jesienny. Jeśli macie ochotę poczytać o różnych abstarkcyjnych pomysłach na serial to zapraszam TUTAJ. Bawi mnie fakt ile się tego zamawia, jak niewiele później trafia do tv i jak wtórne są niektóre pomysły. Np.: dwie wersje, nowej wersji "Piekna i Bestia", lub nowa wersja, nowej wersji Sherlocka, czyli Holmes w Nowym Jorku, co jak każdy wie jest "elementary":) Poczytać i się pośmiać:) Albo i zapłakać nad tym jak wiele pieniędzy jest marnowanych, ale ludzie gdzieś tam głodują...

W cieniu pałacu zimowego – John Boyne

2012-02-22T14:25:00.000+01:00

Trochę o Romanowych z mojego punktuwidzenia.

Mało którahistoria rodzinna oparta na faktach, daje takie pole do wyobraźni, jak ostatniedni życia Romanowych. Car, jego żona, cztery córki oraz syn, ponieśli śmierć z rąkbolszewików w 1918 roku. Ich ciała zostały poćwiartowane, oblane kwasem ispuszczone do nieczynnych szybów kopalnianych. Pod koniec XX wieku ciała ekshumowano i przepadano. W jednym z grobów,pochowani byli wszyscy członkowie rodziny oraz służba, ale nie odleziono ciałksięcia Aleksego oraz jednej z młodszych córek, prawdopodobnie Anastazji. Dało to powód do legendy, o tym, że Anastazjasię uratowała. Znalazło się tez parę kobiet, które zaczęły się pod niąpodszywać. Mit upadł, gdy w końcu znaleziono pozostałe dwa ciała, wosobnym grobie i zidentyfikowano je,jako brakujące zwłoki pozostałych Romanowych.

Historia cudownegoocalenia Anastazji Romanow, to jedna z najbardziej romantycznych historiiprzewijających się w literaturze oraz filmach. Jest w ogóle coś w historiiostatniego cara Rosji, co budzi nostalgię i zainteresowanie. Ja pamiętampogrzeb Romanowych w 1998 roku, transmitowany na cały świat. Była to dużazmiana dla Rosji, gdyż niejako kładła kres tajemnicy z jaką komuniścirozprawili się z rodzina carską i oddawał im należny honor jako ostatnimmonarchom Rosji.

Można się kłócićnad sprawiedliwością wyroku wydanego na Mikołaja. Dzisiaj pewnie większośćuważa, że była to wielka hańba dla narodu rosyjskiego, pozbywać się w takkarygodny sposób, całej rodziny, w tym małych dzieci, skoro w momencie zabójstwaMikołaj nie był już carem, a władzę w Rosji sprawował Lenin wraz z ludem. Nieznamy jednak do końca nastrojów jakie panowały w tamtym kraju, za czasówpanowania cara, chociaż wiadomo, ze był to człowiek przeciwny wszelkimreformom, a rządy arystokratów w tamtych czasach były bezwzględne i bardzonadszarpywały kasę państwa. Ja jednak uważam, że na tle zmian, które zachodziływtedy w Europie, na wszystkich monarszych dworach, Rosja mogła potraktowaćzupełnie inaczej swego cara, który na pewno ugiąłby się pod rewolucją nie tyle bolszewicką, coobyczajową. Panowanie Romanowych przez trzysta lat to ostatnie złote lataRosji. Do dzisiejszego dnia ten kraj nie odzyskał tego splendoru i blichtru,jaki posiadał przed tragiczną nocą, w której postanowiono zabić pomazańcaBożego.

O czym więc pisze pan Boyne?

Historia, któraprzedstawia nam autor w swojej książce „W cieniu pałacu zimowego”, to opowieśćo ostatnich latach panowania Mikołaja II, widziana oczyma młodego chłopaka.Georgij Jachmieniew przypadkiem trafia do osobistej straży małego carewiczaAleksego. Jego ludowe pochodzeniesprawia, że Georgij chłonie całym sobą atmosferę Pałacu Zimowego w Petersburgu,stosunki panujące pomiędzy członkami carskiej rodziny, a także nastroje, którecoraz bardziej wpływają na postrzeganie Romanowych przez poddanych. Oczywiście spotykana swojej drodze czarownika Rasputina, a także młodziutką carewnę Anastazję,której ochoczo oddaje swoje młode serce.

Autor skacze pożyciu Georgija. Jego opowieść o Romanowych jest niejako wspomnieniem, staregoGeorgija, który wraz ze swą żona Zoją wiedzie proste życie w Londynie. Owe wspomnienia mieszająsię ze wspomnieniami z pierwszych lat po ucieczce z Rosji, kolejnych latachzamieszkiwania, najpierw Paryża, później Londynu, narodzinami jedynej córki itd., itd.

Z porozrzucanychwydarzeń życia Jachmieniewa, układa się spójny obraz człowieka, który widziałza dużo gdy był młody i który w miarę możliwości chciał prowadzić nudną, zwyczajnąegzystencję. Z każdej kartki przebija wielka miłość bohatera do swojej żony. Toona jest centrum jego życia i to wokół niej nasz bohater powoli buduje swoją przyszłość.

Tajemnica bez tajemnicy

Przyznaję, żeksiążkę czyta się bardzo dobrze. Daje nam ona świetny obraz życia carskiejrodziny, stosunków, które panują między nimi i strachu, który coraz bardziejzaciska się wokół ich spokojnej jak do tamtych lat, egzystencji. Autor świetnieoddaje specyficzna atmosferę Pałacu Zimowego, nie stroniąc od przekonywującychnas o pięknie tego miejsca, opisów. Ja po przeczytaniu tej książki dołączam Petersburgdo miast, które zdecydowanie musze odwiedzić przed śmiercią

Cała historiażycia Georgija i Zoji jest bardzo ciekawa, jednego tylko mi zabrakło. Od samegopoczątku domyślamy się kim jest Zoja. Zresztą wydawca w swoim okładkowym opisieteż nie daje nam zbyt wiele miejsca na domysły. A szkoda. Powieść w moichoczach zyskałaby znaczniej bardziej, gdyby pochodzenie żony Jachmieniewa niebyło tak oczywiste. Co przy całości skomplikowanej historii wydaje się trochębanalne. Może trzeba było wprowadzić jeszcze jedna postać kobiecą, żeby trochęwszystko zagmatwać, żeby poprzednia tożsamość Zoi aż tak nie kuła po oczach?

Nie wiem, czegośmi w tej książce zabrakło, co sprawiłoby, że czytałabym ją bez wytchnienia. Atak? Pozostaje mi tylko polecić książkę stricte obyczajową z odrobiną historiiw tle. Poruszająca ciekawy temat, ale nie powalająca na kolana.

To moja pierwsza książkaJohna Boyne. Nie czytałam „Chłopca w pasiastej piżamie”, ani nie oglądałamfilmu. Warto?

___________________________________________________

John Boyne
W cienu pałacu zimowego / The House od Special Purpose
Wydawnictwo Świat Książki 2011

Opis wydawnictwa:
Powieść obyczajowa, rozgrywająca się przez kilkadziesiąt lat XX wieku. Młody Georgij niezwykłym zbiegiem okoliczności trafia do carskiego pałacu w Petersburgu, gdzie poznaje rodzinę Mikołaja II i zakochuje się w księżniczce. Gdy wybucha rewolucja, ucieka na Zachód i osiada z żoną w Londynie. Nostalgiczna opowieść o wpływie młodości i wielkiej historii na całe życie.

John Boyne

Urodził się w Irlandii w 1971 roku. Ukończył Trinity College w Dublinie, studiował również twórcze pisanie na University of East Anglia. Dotąd wydał 6 powieści. Jest autorem światowego bestselleru "Chłopiec w pasiastej piżamce".

Dwa końce świata (Melancholia i Trzecia gwiazda)

2012-02-20T19:50:00.000+01:00

Na pewnokażdy z filmów, o których będę pisać, zasługujena osobny, długi i szczegółowy post. Niemniej jednak, odobejrzenia tych produkcji, minęło już trochę czasu, także mojespojrzenie, nie jest już tak świeże i brak mi entuzjazmu. Poza tymnarobiło mi się zaległości, a chcę się z nimi jak najszybciejuporać, więc postanowiłam załatwić te filmy za jednymrazem. Będzie więc mniej szczegółowo, ale ma nadzieję, że natemat.

Melancholia (2011)
Reż: Lars von Trier
Scen: Lars von Trier
Występują: Kirsten Dunst, Charlotte Gainsbourg, Kiefer Sutherland, Alexander Skarsgard

Opis z Filmweb:
Kolejny po głośnym, prowokacyjnym "Antychryście" film Larsa von Triera. Tym razem autor "Przełamując fale" i "Tańcząc w ciemnościach" pragnie zrealizować bardzo osobiste, psychologiczne kino katastroficzne i piękny film o końcu świata. Głównymi bohaterkami "Melancholii" są dwie siostry grane przez Kirsten Dunst i Charlotte Gainsbourg. Młodsza wychodzi właśnie za mąż, gdy okazuje się, że do Ziemi niebezpiecznie zbliża się inna planeta, grożąc końcem świata.

W tymprzypadku ciężko mi o jakikolwiek obiektywizm, a to dlatego, że jauwielbiam filmy Larsa von Triera. Od momenty gdy miałam naście lat izobaczyłam „Przełamując fale”, poprzez „Idiotów”, i„Królestwo” aż po „Antychrysta”. Dziwne może się wydawaćstwierdzenie, że człowiek lubi taki film jak „Antychryst”. Misię jednak podobał, jakkolwiek świadczy to o moim zdrowiupsychicznym.

Kiedy takmyślę, o von Trierze, to stwierdzam, że przebył on naprawdę długądrogę od swoich pierwszych filmów. Kto oglądał „Przełamującfale” ten pewnie pamięta jak oszczędny w wyrazie był ten film.Przede wszystkim skupienie na aktorze, ujęcia jakby z ręki icałkowity brak efektów. Melancholia to film –obraz. Większość ujęć zatrzymana w kadrze, mogłaby posłużyćjako niesamowity wydruk do powieszenia na ścianę. Zresztą poważniesię nad tym zastanawiam. „To będzie piękna katastrofa”, czylihasło które nawoływało z plakatów tego filmu, w pełni oddaje toco chciał pokazać von Tier. Zagłada ziemi w tej produkcji jestprzepiękna.

A samafabuła?

Filmpodzielony jest na trzy części. Pierwsza to właśnie obrazy zkatastrofy. Pojedyncze ujęcia, które pokazują zderzenie ziemi zinną planetą. Powoli, bez tłumów, widzimy co prawdopodobniezdarzy się na końcu. Na końcu świata.

Częśćdruga to powrót do starego von Triera. Przyjęcie weselne Justine,młodej dziewczyny , cierpiącej na depresję, jest pokazane z dużąilością zbliżeń, skupieniem na bohaterach i pokazaniem zawiłychrelacji pomiędzy nimi. Tutaj czułam się jakbym oglądała jegopierwsze filmy. Ten dziwny, zimny klimat, w którym bez osądzaniareżyser pokazuje najbardziej skomplikowane relacje rodzinne. Męczymysię przez całe wesele razem z główną bohaterką, jednak nie dokońca rozumiejąc jej problem. Wydawałoby się, że ma wszystko,ale to wszystko jest niczym w zetknięciu z depresją, która zżeraJustine od środka. Ja osobiście, nie umiem oceniać bohaterów vonTriera. Zawsze przyjmuję ich takimi jacy są i cieszę się, żereżyser potrafi przekazać mi taką sferę uczuć o której sama (naszczęście) nie mam pojęcia.

Częśćtrzecia to już oczekiwanie na katastrofę. Ludzkość wie, co jączeka, chociaż wypiera tą wiadomość. Widzimy znów Justine i jejsiostrę, które czkają na zagładę. Dla Justine koniec świata towybawienie Planeta zwana „Melancholia”, uderzając w Ziemię,paradoksalnie uwolni Justine od melancholii, która od lat, niczymrak, toczy jej duszę. Justine to ta część społeczeństwa, którajest pogodzona z własną przemijalnością, nie odczuwa potrzebyistnienia, czy przedłużania życia poprzez narodziny kolejnychpokoleń. Jej siostra dla odróżnienia, to cała reszta ludzi,którzy mając rodziny, mając plany, trzymają się życia rękoma inogami. I nie potrafią sobie wyobrazić, że może nie być jużnic. Lars von Triere jakby przekornie zadawał pytanie: a kim tybędziesz, gdy przyjdzie koniec świata?

WMelancholii, oglądamy zagładę naszej planety. Spektakularną iprzepiękną. I w jakiś sposób pocieszającą. Skoro tak twierdzę,to pewnie jest mi bliżej do Justine, ale tak naprawdę tylko zjednego powodu. Zdecydowanie gdyby miał nastąpić koniec świata tochciałabym, żeby był to koniec całkowity. Jak odchodzić, torazem.

Aktorzy nie zawodzą. Lars von Trier ma świetne wyczucie jeśli chodzi o odtwórców gównych ról. Miałam wrażenie, że każdy z nich jest dokładnie na swoim miejscu.

Melancholiato podobno rozliczenie się reżysera z własną wieczną depresją istrachem prze śmiercią. Ja się śmierci nie boję, więcobejrzałam ten film ze spokojem i chłonęłam przepiękne obrazyjakie zafundował mi von Trier. Niewątpliwie nie jest to film dlawszystkich, jak wszystkie filmy tego akurat artysty. Sami musiciestwierdzić, czy chcecie stanąć twarzą w twarz z zagładąludzkości, tą rzeczywistą i tą która dzieje się w ludzkiejduszy. Ja czekam już na jego kolejną produkcję. Oby przed końcemświata.

Trzeciagwiazda / Third Star (2010)
reż:Hattie Dalton
scen:Vaughan Sivell
występują: Benedict Cumberbatch,Tom Burke, JJ Field, Hugh Bonneville

Opis z Filmweb:
James zaprasza trójkę najbliższych przyjaciół, by wybrali się z nim w podróż. Chłopak jest śmiertelnie chory. On i przyjaciele wiedzą, że ta podróż jest ich ostatnią wspólną wyprawą. W głównych rolach czterech doskonałych młodych aktorów brytyjskich, a w ścieżce dźwiękowej śpiewa Pati Yang.

O ilepoprzedni film obejrzałam z powodu reżysera, kolejny obejrzałam zpowodu aktora. Każdy bowiem powód by zapoznać się z czymś nowymjest równie dobry.

Zdałamsobie sprawę, że w tym momencie mogę bardzo ładnie nawiązać dowyżej opisywanego filmu, bo końców świata może być wiele. Jedenz nich jest bardzo osobisty. Bo czyż nagła wiadomość o chorobie,która w krótkim czasie zakończy naszą egzystencje na tym padolełez, nie jest najbardziej osobistym końcem świata? Własnegoświata. Gdy nagle okazuje się, że czas nam pozostały nieodmierzamy w nieskończonej ilości sekund, ale konkretnej liczbie?

James ma 29lat i jak się dowiadujemy już na samym początku, nie dożyje 30.Postanawia więc zaprosić swoich najlepszych przyjaciół bytowarzyszyli mu w ostatniej podróży do miejsca, w którym kiedyśbył szczęśliwy.

Film trudnonazwać nowatorskim. Tematyka młodych ludzi, którzy chorują iumierają to temat rzeka na dużym ekranie. Począwszy od „LoveStory”, skończywszy, na recenzowanym przeze mnie ostatnio „50/50”.Pytanie jest więc tylko takie, która produkcja jest nakręconatylko po to by wycisnąć z widza ostatnia łzę, a którarzeczywiście przekazuje jakieś ważne treści.

Ten debiutreżyserski Hattie Dalton oscyluję trochę na krawędzi, tego co jużkiedyś gdzieś widziałam, a tego co chciałabym tak naprawdęzobaczyć w filmie o tak trudnej tematyce. Czterech mężczyzn,którzy podczas swej ostatniej wspólnej podróży natykają się naróżne przeszkody, natury fizycznej i psychicznej, to nicnowatorskiego. Natomiast w tych momentach gdzie żarty nie są zbytmocne, a zdarzenia raczej przewidywalne, całość ratują aktorzy. Idlatego będę polecać ten film, bo gdyby nie oni, byłoby to raczejnudne widowisko.

BenedictCumberbatch jak James, daje prawdziwy popis gry aktorskiej i gry naemocjach widza. W jego oczach widać wszystko jak na dłoni. Strachprzed odejściem, złość za chwile których nie będzie, wściekłośćna przyjaciół, za to że nie umrą (tak, tak oni mogą jeszcze tyleosiągnąć, tyle zmienić, a siedzą i marnują to swoje cenneżycie, gdy ja muszę umrzeć) wściekłość na siebie za bezsilnośćwobec choroby, aż w końcu zachwyt. Taki zwykły, chłopięcyzachwyt nad światem, który właśnie dla niego się kończy, któryprzemija. Patrzenie na Jamesa leżącego w trawie, tak jakby widziałja pierwszy raz w życiu, na oglądającego fajerwerki, w końcuproszącego swoich przyjaciół o ostatnią przysługę i słyszącegoich odmowę, sprawiło, ze serce rozerwało mi się prawie nastrzępy. Mało którzy aktorzy są wstanie doprowadzić mnie dotakiej identyfikacji z graną postacie. Zresztą Cumberbatch nie gra,on jest Jamesem. Tak jaki i aktorzy którzy grają jego przyjaciół,po prostu nimi są. Chemia między tą czwórką jest bardzowiarygodna i sprawia, że ten film naprawdę się wyróżnia na tleinnych poświęconych tematyce przemijania.

To cobardzo mi się podoba w filmach brytyjskich to umiejętność dobregozarysowania postaci drugoplanowych, które czasami widzimy na ekraniezaledwie kilka minut, a zapadają nam w pamięć na zewnątrz. W tymprzypadku nie sposób zapomnieć o małym złodzieju ze skrzydłamianioła, staruszku sprzedającym bilety na prom i w końcu dziwakuszukającym na plaży wartościowych rzeczy wyrzuconych przez morze,przede wszystkim unikatowych figurek Dartha Vedera:) W tej roliniesamowity Hugh Bonneville, znany z roli lorda Grantham w DowntonAbbey, którego w ogóle na początku nie rozpoznałam. Epizodyczna,ale zapadająca w pamięć rola.

Pomimotego, że film jest zdecydowanie stworzony po to by wylać na nimmorze łez, mi udało się powstrzymać. Być może dlatego, żeprzecież od samego początku wiedziałam jak się film skończy, agłówny bohater przygotował mnie na swoje odejście tak samo jakprzygotował swoich przyjaciół. Jego końcowy wybór wcale mnie niedziwi myślę, że postąpiłabym podobnie, aczkolwiek mam nadzieję,że nigdy nie będę musiała.

Wporównaniu z „50/50” film wypada równie dobrze. Jest bardziejmelancholijny, jest piękniejszy w odbiorze, bo przenosi nas wzapierające dech w piersiach krajobrazy angielskiego wybrzeża (mieszkałam na wybrzeżu Anglii, choć nie tym samym i jest to jednoz najpiękniejszych miejsc na ziemi, o każdej porze roku i w każdąpogodę) Może to też jest jeden z tych powodów, dla których filmbardzo mi się podobał. Miło było się tam przenieść, chociażbypoprzez ekran telewizora...

W każdymrazie polecam, jeśli nie boicie się łez, jeśli lubicie oglądaćmężczyzn wtedy gdy żartują, wygłupiają się i wtedy gdy płacząoraz fascynuje was potęga męskiej przyjaźni. Bo chyba tak naprawdęo tym jest ten film. Pomimo tematu, który porusza i który nienależy do najweselszych, jest w tej historii duża dawka optymizmu inadziei.

Dom sióstr – Charlotte Link

2012-02-19T13:03:00.001+01:00

PrawieBiały Kruk

Kiedyzaczynałam moja przygodę z blogowaniem, skrupulatnie notowałamsobie książki, które polecali inni blogerzy. Bardzo często wśródhura optymistycznych recenzji, pojawiała się ta, o powieściCharlotte Link „Dom sióstr”, zawsze z zastrzeżeniem, żeksiążka jest praktycznie nie do zdobycia. I rzeczywiście,wielokrotnie sprawdzając ceny na Allegro, owej niesamowicie dobrejpowieści, pewnej w ogóle mi nie znanej niemieckiej pisarki, byłamzszokowana sumami, które ludzie byli gotowi oddać za możliwośćjej przeczytania. Ceny przekraczały i 150 zł.! W moich oczachwartość tej powieści rosła z minuty na minutę, bo przecieżmusiało być w niej coś niesamowitego i odkrywczego, skoroczytelnicy chcieli płacić za jedną książkę, równowartośćczterech innych.

Oczywiściemiałam chrapkę na tak entuzjastycznie przyjmowaną powieść. Nawetkiedyś próbowałam licytować, ale bardzo szybko mi przeszło gdycena podskoczyła powyżej stówki. Postanowiłam więc poczekać, bozazwyczaj jest tak, że jak bardzo mam ochotę coś poczytać, to taksiążka i tak prędzej czy później wpada mi w ręce.

Iniezmiernie się cieszę, że moje wewnętrzne skąpstwo niepozwoliło, mi wtedy zakupić tej książki, bo oto podczas ostatniejwizyty w bibliotece, odnalazłam ją stojącą na półce zromansami, co już mnie zaskoczyło. A po przeczytaniu, jestemjeszcze bardziej wdzięczna mojemu wewnętrznemu skąpstwu, boinaczej przepłaciłabym z kretesem. Książka jest może i ciekawa,ale mój Boże, współczuję tym co się nabrali, na pewno nie jestwarta 100 zł. Myślę, że 50 to i tak byłaby suma zbyt wybujała wstosunku do zawartej w niej treści.

FrancesGray – europejska Scarlett O'Hara

Akcjaksiążki toczy się dwutorowo (zauważyłam, że większośćksiążek, które czytam ostatnio ma właśnie taki sposóbprowadzenia narracji). Na początku poznajemy Barbarę i Ralpha, paręNiemców, którzy z zamiarem ratowania swego małżeństwa, wynajmujena czas świąt Bożego Narodzenia, domek na wsi w Yorkshire. Odcięciod świata zewnętrznego, mają zamiar dojść do ładu z problemami,które niszczą ich związek. Jednak dzięki wielkiej śnieżnejzamieci ( nie tak popularnej w Anglii, jak mogłoby się wydawać,ale na pewno z tego powodu paraliżującej) ich odosobnienia stajesię zdecydowanie większe niż się spodziewali. Odgrodzeni odświata, pozbawieni zapasów jedzenia, prądu i ogrzewania musząstawić czoła nie tylko swoim problemom, ale również rozdrażnieniuspowodowanemu głodem, strachem i nową sytuacją.

Trzeciąbohaterką czasów współczesnych jest Laura, starsza kobietka,która wynajmuje parze Niemców dom. Barbara widzi ją jakodziwaczkę, obsesyjnie przywiązaną do starej farmy. Nie wie jednak,że tajemnica, którą kryje dom, powoduje u jego właścicielkiogromny strach, że ktoś kto tam mieszka może ową tajemnicęodkryć. Laura opuszcza dom, wyjeżdża do swej siostry na święta,ale cały czas z drżeniem serca, boi się, że jej goście znajdącoś czego nie powinni.

Owym czymś,okazuje się być rękopis Frances Gray, poprzedniej właścicielkiWesthill Hill, która pod koniec życia postanowiła spisać historięswojej rodziny. Barbara zupełnie przypadkowo, odkrywa rękopis,którego od śmierci Frances, Laura uporczywie szukała. By niemyśleć o problemach małżeńskich, głodzie oraz szalejącej nazewnątrz śnieżnej burzy, Barbara zagłębia się w rękopis istopniowo poznaje tajemnice rodziny Gray.

W tenwłaśnie sposób przenosimy się do czasów sprzed pierwszej wojnyświatowej i towarzyszymy Frances w jej życiu.

I nic jużwięcej nie zdradzę z samej fabuły, natomiast z chęcią podzielęsię kilkoma myślami, które mnie naszły podczas czytania.

Dlaczegonazwałam Frances, europejską Scarlett? Ciężko nie porównywaćtych dwóch postaci. Obie mają niesamowicie silny charakter, niepoddają się łatwo wzruszeniom, nade wszystko cenią swój rodzinnydom, kochają jednego mężczyznę przez całe życie, który niejest ich mężem (chociaż Frances w tym wypadku jest nieco bardziejkonsekwentna). Obie mają za nic opinię publiczną i obie czująpogardę do osób słabszych od siebie, nawet jeśli to najbliższarodzina, a jednocześnie ta rodzina jest dla nich najważniejsza i sągotowe poświęcić wiele, jeśli nie wszystko, by ją ocalić.

Nawet pewnesceny z książki, chcąc nie chcąc przypominały mi „Przeminęłoz wiatrem”. Scarlett wracająca do Tary, po oblężeniu Atlanty iznajdująca w niej nie żywą matkę. Frances wracająca z pogrążonejw wojnie Francji do Westhill, odnajdująca swą matkę równienieżywą.

Nie żebymi to w jakiś sposób przeszkadzało, bo ogromnie lubię takiesilne, kobiece postacie jak Scarlett czy Frances. Nie wiem czy samachciałabym tak być, ale na pewno podziwiam je za konsekwencję ideterminacje w działaniu.

Dobraobyczajówka, ale bez szaleństw

Powieśćnaprawdę bardzo mi się podobała, ale nie uważam jej za jakieśarcydzieło, za które trzeba płacić ogromne pieniądze. Otnaprawdę dobra książka obyczajowa, która zahacza o ważne tematy,takie jak walka kobiet o prawa wyborcze, ale także o prawo do życiawedług własnego uznania. W książce występują równie ciekawepostacie drugoplanowe, takie jak Alice, niedoszła szwagierkaFrances, która była jedną z wielu londyńskich sufrażystek.Dzięki niej dowiadujemy się jak wyglądał ta walka i czemu byłatak długo skazana na klęskę.

Pozatym autorka naprawdę ciekawie przedstawiła charakterystyczne dlaróżnych czasów, problemy społeczne. Mamy więc walki sufrażystek,mamy pierwszą wojnę i problemy żołnierzy, którzy przeżyli tampiekło, mamy okres międzywojenny, w którym ludzie próbowali nanowo ułożyć sobie życie, mamy w końcu drugą wojnę i problem znazistami i mamy czasy dzisiejsze, w których kobiety poświęcająsię pracy zawodowej ignorując nieraz potrzeby swych mężczyzn.

Autorkazabiera nas więc na przejażdżkę po dwudziestym wieku, umiejętnieprzeplatając historie swych bohaterów z tym co ówcześnie działosię w Anglii. I to jest na pewno duży plus tej książki, bo ajakurat lubię takie rozciągnięte w czasie historie rodzinne.

Inie zapomnijmy oczywiście o tajemnicy, która skrywa Westhill. Niedomyśliłam się co mogło się tam wydarzyć. Zresztą autorka niedaje nam zbyt wielu wskazówek, co potęguje zaskoczenie, gdy jużwszystkiego się dowiadujemy. Chociaż już końcowa sytuacja wFerdynandem Leigh jest według mnie trochę naciągana, ale niechtam.

Książkępolecam, ale naprawdę nie należy się spodziewać czegoś wielcenowatorskiego. To bardzo dobrze skonstruowana historia rodzinna, zciekawą postacią Frances Gray oraz trochę zaskakującymzakończeniem. Z chęcią sięgnę po inne książki tej autorki, bopodoba mi się sposób w jaki pisze. Ale jak to mówią: szału, nima:)

_________________________________________________________

CharlotteLink

Domsióstr / Das Haus der Schwesteren

WydawnictwoŚwiat Książki 2005

Opiswydawnictwa:

Wwynajętej posiadłości Barbara odnajduje stary rękopis i poznajehistorię jej dawnych mieszkańców: trzech kobiet i mężczyzny,uwikłanych w zawieruchę obu wojen światowych. Wyjaśniająctajemnice morderstwa sprzed lat, Barbara coraz bardziej utożsamiasię z dawną właścicielką farmy, nie wiedząc, że grozi jejwielkie niebezpieczeństwo.

CharlotteLink

Niemieckapisarka, wydała łącznie 17 powieści. Jej wszystkie książkimiesiącami gościły w ścisłych czołówkach list bestsellerów.Na podstawie kilku z nich nakręcono seriale telewizyjne. W 2007 rokuzostała uhonorowana nagrodą Goldene Feder.

Mieszkawraz z rodziną w Wiesbaden. Działa aktywnie w organizacji ochronyzwierząt PETA, a w sposób szczególny angażuje się w akcjeratowania i poprawy losu bezdomnych psów w Hiszpanii i w Turcji

Inneksiążki wydane w Polsce: Czas burz, Drugie dziecko, Echo winy.

Weekendowy zbiór bzdur, czyli trochę o Piaskowej Górze, Smash, Downton Abbey , Paulu McCartneyu i Rebece Ferguson

2012-02-18T18:46:00.000+01:00

Lenistwo ponad wszystko

Miałam ostatnio poważny zastój, jeśli chodzi o czytanie. Co się za coś chwyciłam to zupełnie mi się nie podobało, więc byłam naprawdę zniechęcona i zmęczona książkami. Czasami tam mam. Po dobrej passie, gdzie wszystko mi się podoba nadchodzą złe dni i złe czytelnicze wybory. Ale na szczęście było, minęło. Chwyciłam się za „Dom Sióstr” Charlotte Link i to był strzał w dziesiątkę. Ale o tym oczywiście będzie w osobnym poście.

Książka, której nie przeczytałam

Joanna Bator
Piaskowa Góra
Wydawnictwo WAB, luty 2009

Opis wydawnictwa
Początek lat 70. poprzedniego wieku. Jadzia Maślak przyjeżdża do Wałbrzycha z wioski pod Skierniewicami i prosto z oblodzonych schodów dworca wpada w ramiona nadgórnika Stefana Chmury, syna przesiedleńców ze Wschodu. Od tej chwili jej życie toczy się na tle wałbrzyskiego krajobrazu. Dziewczyna idzie ze Stefanem do ołtarza ubrana w suknię z poniemieckiej firany. Wprowadza się do bloku na Piaskowej Górze, gdzie zawsze wieje wiatr. W końcu rodzi bliźniaczki: jedną martwą, drugą żywą, Dominikę - niepodobną do nikogo z rodziny.
Historie opowiadane przez Bator zaczynają się i kończą w różnych czasach i miejscach, lecz wszystkie zbiegają się na Babelu, jak miejscowi nazywają największy dom na Piaskowej Górze. Babcie Halina i Zofia, matka Jadzia i córka Dominika, cztery kobiety, a między nimi kolejni mężczyźni. Grzeszne romanse, nieoczywiste pokrewieństwa i pęknięte tożsamości. Historia kilkudziesięciu lat. Powieść Bator imponuje celnością obserwacji i epickim rozmachem. Widok na Polskę z Piaskowej Góry to spojrzenie w samo sedno tego, kim jesteśmy.

Równe dwa tygodnie próbowałam przeczytać „Piaskową Górę” Joanny Bator i poległam. I nie jest to bynajmniej wina autorki, bo książka jest dobrze napisana, porusza ciekawy temat i zawiera mnóstwo odkrywczych spostrzeżeń. Ale jest ciężka. Ciężka jak kamień milowy uwiązany na szyi. Rzeczywistość opisywana w tej książce jest do bólu prawdziwa. To jest ten najgorszy z możliwych obraz naszego kraju. Tak realny, że spychany na dno świadomości i chwilowa zapomniany. Ale bardzo bolesny. A ja nie miałam absolutnie ochoty na uderzenia w policzek, tymi naturalistycznymi historiami. Po prostu to nie mój czas na czytanie takiego rodzaju książki. Jakoś ostatnio bliżej mi do TVNowskiej bajki, w której wszyscy są piękni, bogaci i uśmiechnięci, niż do sponiewieranych życiem mieszkańców Piaskowej Góry.
Absolutnie nie przekreślam tej książki, ani jej wartości. Wiem, że czasami mam takie chwile w życiu, że uwielbiam tego rodzaju powieści. Pławię się w nieszczęściu i upokorzeniach bohaterów i kiwam głową ze zrozumieniem nad ich decyzjami. Ale nie dziś. I nie jutro. I duże brawa dla autorki, że wywołał we mnie szereg niezbyt przyjemnych uczuć. To na pewno nie jest moje ostatnie z nią spotkanie. Musze poczekać tylko, aż zmieni mi się podejście do świata z tego nastolatkowego, na bardziej dorosłe.

A teraz już z czystym sumieniem, mogę podzielić się z wami kilkoma wiadomościami ze świata, które sprawiły, że twarz mi się uśmiechnęła. Zbiór bzdur na weekend może stanie się postem cyklicznym, bo nic tak nie poprawia humoru na weekend jak kilka newsów i obrazków.

Smash, nowy serialowy musical

Obejrzałam sobie dwa odcinki serialu Smash i musze powiedzieć, że nawet jestem zadowolona. Co prawda pilot był znacznie ciekawszy niż odcinek drugi, ale nikt już chyba nie oczekuje od amerykanów jakiejś równości, jeśli chodzi o fabułę. Może trzeci odcinek będzie równie ciekawy jak pierwszy? Zobaczymy.
Tutaj moment wyjaśnienia, dlaczego w ogóle zainteresowałam się tym serialem. Otóż ja jestem dzieckiem musicali. Od kiedy pamiętam w moim domu zawsze się je oglądało. Począwszy od tych starych, polskich z okresu międzywojennego, których jeszcze nikt nie nazywał musicalami, poprzez amerykańskie w stylu „Deszczowej piosenki” skończywszy na Hair i Metrze. Do dziś potrafię swobodnie zaśpiewać ‘Umówiłem się z nią na dziewiątą” (całość!!), „Już nie zapomnisz mnie”, „Good morning, good morning” z „Deszczowej piosenki” właśnie oraz „Nudno” z Metra. Byłam jedną z tych dzieci, co to wpinały sobie pinezki w podeszwy butów i udawały, że stepują z Fredem Astaire. Także moje zainteresowanie musicalami jest chyba oczywiste
Nie przepadam za „Glee”, bo historie około szkolne już mnie nudzą, chociaż widziałam gdzieś tam jeden czy dwa odcinki i musze przyznać, że śpiewają fanie. Natomiast „Smash” zainteresował mnie głownie z tego powodu, że opowiada o samym tworzeniu musicalu. I do tego o Marylin Monroe, którą lubię, więc tym bardziej czułam się zachęcona by rzucić okiem.
Co mi się podobało: Angelica Huston ( kocham rodzinę Adamsów), naprawdę miłe dla ucha piosenki, Kathreene McPhee, ma rewelacyjny głos, samo powstawanie sztuki. No i Broadway, trochę inne miejsce akcji w Nowym Jorku niż Upper East Side( a tak w ogóle czy nie macie już dosyć Nowego Jorku? Ja powoli zaczyna odczuwać mdłości na widok Manhattanu)
Serial na pewno ma potencjał, jest dobrze zagrany i zaśpiewany. Pytanie jest jednak zasadnicze: to produkcja o powstawaniu spektaklu, co będzie dalej, jak już powstanie?
Na razie dodaję do oglądanych seriali, zobaczymy jak się akcja rozwinie.

Jeszcze lepsze Downton Abbey?

Jeśli jest to w ogóle możliwe. A chyba jest, bo okazało się, uwaga, uwaga:
Rolę matki lady Grantham (która jest Amerykanką, że przypomnę) przyjęła Shirley McLaine!!
Jestem uradowana ta wiadomością jak dziecko, które dostało kolejna czekoladkę, bo to oznacza, już drugą obok Meggie Smith, niesamowitą aktorkę, którą uwielbiam. Wyobrażacie sobie już te dwie kobiety na przeciwko siebie, w różnych sprzeczkach. Podobno w kolejnym sezonie ma się pojawić trochę więcej Amerykanów, co może wpłynąć ciekawie na rozwój akcji. Świeża krew zza oceanu, zawsze mile widziana. Szczególnie, gdy będzie miała do czynienia z Maggie Smith.

A teraz troszkę muzyki, która towarzyszyła mi przez ostatni tydzień (dawno o muzyce nie było)

Who the F*** is Paul McCartney?

Rozbawiła mnie i jednocześnie przeraziła dziwna wiadomość, która pojawiła się po rozdaniu Grammy. Otóż sir Paul McCartney występował na tym wielce szanowanym rozdaniu nagród i w trakcie jego występu jak i po nim, wielu ludzi zaczęło zamieszczać na Twitterze pytanie, kim jest ten człowiek. Naprawdę. Oto dowód:

W tym momencie moje przerażenie ignorancją młodego pokolenia amerykanów, sięgnęło zenitu. Jak można nie wiedzieć, kim jest Paul McCartney? Jak? Czy ja żyję w jakimś równoległym świecie, że ludzie nie słyszeli, kim byli Beatlesi? Naprawdę? Tym zastanawiam się nad zakupem książki, które tytułu nie będę tłumaczyć, bo zbyt pięknie brzmi po angielsku: „Comprehensive guide to navigating paraller dimensions":).
A może wystarczy mi tylko ten przewodnik na stronie „Funny Or Die”, do którego link polecam kliknąć, jeśli ktoś ma pewne wątpliwości do tego kim jest Paul.
Ponieważ ta sytuacja wydaje mi się bardzo abstrakcyjna po prostu przejdę dalej...
Otóż sir Paul McCartney wydal ostatnio nowa płytę. Płytę która mi się spodobała. Idealnie nadaję się na dość jeszcze zimne, zimowe wieczory ( nie oszukujmy się, nie ma jeszcze wiosny:)). Sir Paul postanowił nagrać płytę z piosnkami, które towarzyszyły jego dzieciństwu, czyli szlagierami lat 30 i 40. Nie są to więc żadne nowości w rytmie rock’n’rolla (ciekawe czy młodzi amerykanie widzą co to rock’n’roll???) ale raczej spokojne swingujące melodie, oszczędne w wyrazie, a przez to bardzo piękne. Płyta nosi tytuł „Kisses on the bottom”, co można tłumaczyć rożnie:) a ja serdecznie polecam jeśli lubicie i wiecie kto to jest Paul McCartney ( w co oczywiście nie wątpię)

Pani daje czadu

Szczerze mówiąc do momentu pisania tego posta nic a nic nie wiedziałam o tej pani. Ot usłyszałam w radiu piosenkę, stwierdziłam, że to jeden z lepszych utworów, jakie słyszałam od dawna, zdobyłam płytę i teraz chcąc ja wam polecić i napisać coś o samej piosenkarce, okazało się że pani jest finalistką brytyjskiego X Factor. A imię jej Rebecca Ferguson.
Posłuchajmy najpierw, piosenki, która tak chwyciła mnie za serce:

Cudo po prostu, cudo.
I cała płyta jest w podobny klimacie i niezmiernie mi się podoba. To zdecydowanie moje największe odkrycie tego tygodnia, chociaż mam nadzieję, że nie całego roku:)
Rebecca brała udział w X Factor w 2010 roku, jako 23-letnia matka dwójki dzieci, studentka prawa. Jak sama powiedziała na przesłuchaniu, zarzuciła swoje marzenie o śpiewaniu, gdy urodziły się dzieci, a później by zapewnić im lepszy byt po prostu poszła do szkoły i poświęciła się nauce. X Factor okazał się dla niej wspaniałą szansą i umożliwił tak bardzo utalentowanej osobie, całkowicie nowe życie. Rebecca, to jeden z powodów, dla których pomimo wszystko popieram takie „talent shows”, bo czasami wśród chłamu można wyłuskać taki nieoszlifowany diament. Na Youtubie można znaleźć występ Rebecki z przesłuchaniu do programu, na którym śpiewała świetnie, bo jej atutem jest niepowtarzalny głos, ale nie aż tak dobrze. Oraz dla porównania, ostatni finałowy występ, w którym jej głos po prostu kruszy szyby w oknach. To naprawdę cudowne, co mogą zrobić doświadczone osoby z kobietką, która nie wątpliwie ma talent, ale brak jej dobrego nauczyciela.
Cała płyta pani Ferguson „Heaven”, jest zupełnym zaprzeczeniem tego, że finaliści „talent show” dostają później miałki, popowy materiał, tylko po to by wypromować potencjalny hit. Może w Polsce. W Anglii, jest ok. „Heaven”, to wspaniała i piękna płyta, utrzymana w popularnym ostatnio klimacie retro, ale nie w głupkowaty i nachalny sposób. Bardzo mi się podoba.

Madame Hemingway - Paula McLain

2012-02-07T12:15:00.002+01:00

Mężczyznanad mężczyznami

Nie wiemdlaczego, większość czytelników z LC, Ernest Hemingway kojarzy sięjako starszy pan z siwą brodą. Skąd takie wnioski? Ano, zajrzałampo przeczytaniu „Madame Hemingway”, na moją ulubioną książkowąstronę, żeby sprawdzić o niej opinie. Zdarza mi się tak robić,gdy książka ani nie powaliła mnie na kolana, ani nie sprawiłazawodu. Czyli w sumie wtedy gdy sama za bardzo nie wiem co o książcemyśleć.

W każdymrazie, Ernest Hemingway w większości przypadków, to starszy pan zbrodą i w sumie można to zrozumieć, bo jego największa sławaprzypadła na moment gdy był już człowiekiem w średnim wieku.Wtedy też pojawiał się na okładkach wielu czasopism udzielałwielu wywiadów i pewnie zrobiono mu najwięcej zdjęć.

Ja jednak wmojej głowie mam przede wszystkim Ernesta takiego:

Prawda, żeprzystojniak? A to dlatego, że oprócz paru znanych mi powieścitego autora, najbardziej kojarzę go z filmu z Sandrą Bullock iChrisem O'Donell'em „Miłość i wojna”, który opowiadał opewnym epizodzie z życia pisarza. Otóż podczas I Wojny Światowej,młodziutki Ernest pracujący jako kierowca ambulansu ulega poważnemuwypadkowi i trafia do szpitala. Zakochuje się w opiekującej sięnim pielęgniarce Agnes.

Ten filmtak utkwił mi w głowie, że Hemingway zawsze mi się z nimkojarzył. Także nigdy nie miałam go za siwego staruszka., wręczprzeciwnie. Poza tym jeszcze te opowieści. W różnych książkach,czy artykułach natykałam się na relacje z różnych osób zespotkań z artystą. Występował w nich zawsze jako hulaka izawadiaka. Nie stronił od kobiet i alkoholu. Wiele podróżował,polował na lwy w Afryce, jeździł na nartach w Alpach, brał udziałw corridzie w Hiszpanii, łowił ryby na Alasce. Do tego byłszalenie inteligentny, otaczał się sławnymi ludźmi i byłdiabelnie dobrym pisarzem.

Mężczyznanad mężczyznami. Przynajmniej w moich oczach. Chociaż na mężaraczej się nie nadawał. I taki właśnie obraz przedstawia nam wswojej książce „Madame Hemingway” Paula McLain.

Paryskażona

Narratoremksiążki jest Hadley Richardson, pierwsza żona Ernesta Hemingwaya.Poznali się w Chicago w 1921 roku. Hadley miała już 28 lat i wwielu kręgach była starą panną. Ernest miał lat 21, byłpoczątkującym pisarzem pełnym entuzjazmu i wiary we własne siły,lecz jednocześnie we znaki dawały mu się przeżycia z czasówwojny. Hadley została zupełnie oczarowana przez młodego pisarza, ai on poddał się urokowi nieco starszej, ale przede wszystkimszczerej wobec niego kobiety. Bardzo szybko wzięli ślub, chociażnie było to zbyt popularne w ich kręgach i nie spotkało się zaprobatą wszystkich znajomych. Po ślubie postanowili przenieśćsię do Paryża. Tam mieszkali wszyscy wielcy tego świata, tam życiebyło podobno tańsze, tam w końcu Ernest mógł spotykać się zosobistościami, które miały osądzić czy w ogóle nadaje się napisarza, czy to tylko płonne nadzieje.

Zdjęcie ślubne Hema i Hadley

„MadameHemingway”, to właśnie opis życia Hemingwayów w Paryżu. Hadleyw swoich wspomnieniach zabiera nas w środowisko artystów, malarzy,pisarzy. Opowiada jacy byli w domowych pieleszach, z kim sypiali, cojedli, jak się zachowywali. Widzimy więc Gertrudę Stein w domuobwieszonym obrazami największych malarzy, Scotta i ZeldęFiztgeraldów zjeżdżających na nartach w końcu samego Ernesta,przygotowującego się do corridy. Autorka jednak przede wszystkimkładzie w usta swojej narratorki opowieść o bardzo trudnejmiłości

Nie byłołatwo być żoną znanego pisarza. A tym bardziej mężczyznytakiego jak Hemingwaya. Była to miłość pełna wyrzeczeń,poświęceń, przymykania oczu na romanse, lecz jednocześnie byłaokazją by poznać niesamowitych ludzi i wśród nich żyć idojrzewać. Hadley wychodząc za maż za Ernesta była tak naprawdęmłodą niedoświadczoną dziewczyną, psychicznie mniej dojrzałąniż jej młodszy małżonek. Życie z Ernestem rzuciło ją w światokrutny, ale jednocześnie cudownie podniecający. Pięć lat u bokutakiego człowieka, to jakby ze dwadzieścia przy boku każdegoinnego.

Czegośmi brakowało

Nawet największa miłość czasami prowadzi do rozstania

Po samejtreści książki można się spodziewać, ze to prawdziwa perełka.Ja jednak mam trochę inne odczucia. Książce czegoś brakuje, możewiększej analizy tamtych czasów, spojrzenia w głąb, w środowiskoartystów. Całkiem możliwe, że autorka wcale nie chciała dawaćświadectwa o tych właśnie ludziach, jedynie przedstawiaćspojrzenie młodej kobiety na swoje nieudane małżeństwo ze znanympisarzem.

Dla mnie taksiążka to właśnie taka relacja ze związku. Trudnego iciekawego, ale nie wnoszącego nic ciekawego do tego co już wiem.Powieści o problemach małżeńskich jest wiele, natomiast mało ożyciu wśród tak interesujących ludzi. Być może gdyby samaHadley pisała taką książkę, byłaby ona znacznie ciekawsza, gdyżnie wierzę, że można przebywać wśród elity artystycznej tegoświata i nie analizować dogłębnie takiego towarzystwa. Ja bym takzrobiła. Tutaj oczywiście powieść jest fikcyjnym wspomnieniem,ale zabrakło mi czegoś więcej, co sprawiłoby, ze mogłabymuwierzyć, ze to rzeczywiście są wspomnienia Hadley Hemingway, anie każdej innej biednej żony, która za męża ma zawadiakę ibawidamka.

Powieśćnie jest zła, ale dla mnie bardziej z gatunku romansidła, niżdodatkowego źródła wiedzy o pewnej epoce. A może ja po prostu zadużo wymagam? W każdym razie czytało się sympatycznie i w miaręszybko, ale nie powaliło mnie na kolana.

I takuwielbiam Hemingwaya, nawet jeśli był typowym szowinistą. Bycie ztakim mężczyzną, nawet przez chwilę, musiało być niezłązabawą. Intelektualną też. O ile kobieta nigdy nie zapomniała zkim ma do czynienia:)

-----------------------------------------------------------------------------------------

Paula McLain
Madame Hemingway / The Paris Wife
Wydawnictwo Bukowy Las październik 2011

Opis wydawcy:
Inspirowana biografią najbardziej popularnego amerykańskiego pisarza XX w. powieść o okresie jego pierwszego małżeństwa i pobytu w Paryżu (opisanym przez samego Hemingwaya w utworach "Słońce też wschodzi" i "Ruchome święto"). Od momentu ukazania się w USA w lutym 2011 książka znajduje się na liście bestsellerów „New York Timesa” i zbiera pochwalne recenzje krytykówi zachwyconych czytelników. Prawa do jej wydania kupiło 25 krajów. Powieść idealnie komponuje się z zainteresowaniem Paryżem lat 20. jako stolicą światowej bohemy rozbudzonym za sprawą ostatniego filmu Woody’ego Allena "O północy w Paryżu|"

Szpieg / Tinker, Tailor, Soldier, Spy (2011)

2012-02-04T13:09:00.001+01:00

Ale o co chodzi?
Nie wydaje mi się żebym do końca zrozumiała ten film. To znaczy, wiem o czym był, mniej więcej kojarzę fakty, ale układanka zdecydowanie w mojej głowie się nie ułożyła. Wniosek? Nie nadaję się na szpiega. Chociaż patrząc przez pryzmat tego filmu, na pracę agenta, może jednak mogłabym nim być. Miliony godzin odsłuchiwania taśm, przeglądania dokumentów, rozmów, chodzenia po schodach, lub jeżdżenia windą i od czasu jakaś imprezka, na której można powygłupiać się i pożartować z wrogiego systemu. Niby nic trudnego prawda? Chyba tylko wtedy, gdy przestanie na nas ciążyć ogrom wiedzy i tajemnic, które nosi nasza głowa.

Zwięzła fabuła, nie zawsze pomaga zrozumieć treść.
W MI6, czyli brytyjskim wywiadzie, w latach siedemdziesiątych pojawił się kret (nie wiem czemu, ale to słownictwo szpiegowskie bawi mnie niesłychanie). Kret jak to kret, kopał dziury pod swoimi kolegami i grał na dwa fronty, a że ktoś zaczął nagle przypuszczać, że ów kret jest osoba na bardzo wysokim stanowisku , postanowiono się tym zająć. Jedyna osoba, która mogła zająć się ta sprawą to ta, która już nie pracuje w wywiadzie i najprawdopodobniej nie ma w tej chwili nic wspólnego z kretem. Zawołali więc Georga Smiley (Gary Oldman), emerytowanego agenta, który to ma ów kreta zdemaskować.
Tak bym opisała fabułę, która ja widać nie jest zbyt skomplikowana, ale… No właśnie, dalej jest już trochę pod górkę. Po pierwsze wszyscy panowie niesłychanie się mylą. Podczas oglądania stwierdziłam, że najlepiej by było gdyby nosili plakietki z imieniem i nazwiskiem. Jest to spowodowane tym, że wiele razy dwóch rozmawia o tym trzecim, a nawet czwartym a my za Boga nie możemy sobie przypomnieć kim on był, bo albo jeszcze się w filmie nie pojawił, albo był, ale zlał się z otoczeniem. Wszyscy panowie noszą takie same garnitury i gładko zaczesane do tylu fryzury, oprócz dwóch, z czego jeden zawsze mi się bardzo rzuca w oczy (szkoda, ze nie na szyję:)), a drugi jest postacią charakterystyczną bo ma najciekawsze perypetie i bardziej przypomina człowieka a nie agenta-robota. Reszta? Nie mam pojęcia do dziś, który był Druciarzem, który Krawcem, który Żołnierzem, a który Szpiegiem.
Poza tym panowie się w ogóle nie spieszą. Łażą w tą i we w tą po tych korytarzach i ulicach i w sumie film ma trzy akcje. Pierwszą, w której strzelają do Jima Pirdeaux (Mark Strong), druga gdy Peter Guillam (Ben Cumberbatch) wykrada z biura tajne dokumenty i trzecia gdy kret zostaje unieszkodliwiony. I to dokładnie wszystko na dwie godziny filmu. Reszta to wspomniane wyżej snucie się po korytarzach, rozmowy, jeszcze raz rozmowy i trochę wspomnień pewnej imprezki.

Ale ja lubię filmy o niczym
O dziwo, o ile pierwszą godzinę filmu przesiedziałam zastanawiając się co ja w ogóle oglądam, tak drugą zaczęłam się zastanawiać kto jest tym kretem i dałam się ponieść dziwnej atmosferze filmu. Bo co jak co ale, klimat lat siedemdziesiątych autorzy oddali niesłychanie dobrze. Film jest pełen detali w scenografii, kostiumów i fryzur, wywołujących lekki uśmiech, zwrotów w języku, którym operują bohaterzy. I ten właśnie klimat sprawia, że człowiek ma ochotę oglądnąć film do końca. Klimat i aktorzy, bo reszta tak naprawdę jest dla mnie do dziś zagadką. Może przestałaby być gdybym przeczytała książkę Johna le Carré, na podstawie której film został nakręcony. Ale nie mam nawet takiego zamiaru, bo szpiedzy to nie jest mój ulubiony temat. Jak dla mnie film jest o czymś, za czym nie przepadam, ale reżyserowi udało się mnie na tyle zainteresować, że nie wyłączyłam po piętnastu minutach. Chociaż przeszła mi przez głowę taka myśl. Ale całe szczęście od czasu do czasu lubię obejrzeć taki film o niczym. Niczym ważnym dla mnie, oczywiście.

Aktorzy ratują wszystko
Ten film należy potraktować jako produkcję w której można sobie popatrzeć na świetnych aktorów. Bohaterzy, których grają, pokazują widzowi świat agentów, który w niczym nie przypomina świata Bonda. Nie ma szybkich aut ( jest jedno, co najmniej dziwne), pięknych kobiet (odzywa się we mnie feministka, bo kobiet w tym filmie prawie w ogóle nie ma a jak są to mało potrzebne) wybuchów i pościgów. Poza tym okazuje się, że agent, nie może mieć żadnego prywatnego życia, bo wszystko może być wykorzystane przeciwko niemu, nawet przez współpracowników. Także żegnajcie piękne panienki (lub panowie). Jestem agentem, czyli tak naprawdę siedzę za biurkiem i przeglądam papiery.
Jednak dzięki aktorom , przede wszystkim mojemu ulubionemu Gary'emu Oldmanowi jestem skłonna uwierzyć, że właśnie tak wygląda praca szpiega, jak to jest przedstawione w tym filmie, a nie filmie Bond i cos tam coś tam. Wszyscy Brytyjczycy pokazali niezwykłą klasę, Colin Firth, Ben Cumberbatch , John Hurt, Toby Jones (którego kojarzę przede wszystkim z The Old Curiosity Shop – bardzo charakterystyczny aktor) i oni dla mnie ten film uratowali. Gdyby ich nie było, to pewnie wyłączyłabym po pięciu, a nie nawet piętnastu , minutach.
Oglądanie ich warsztatu, oglądanie Oldmana, jako zmęczonego, zestresowanego i rozczarowanego życiem człowiek to wielka przyjemność, chociaż modliłam się o to by nigdy nie widzieć swoich ulubionych, seksownych i charyzmatycznych aktorów w roli stetryczałych dziadków:) Oldman całe szczęście ma jeszcze ten błysk w oku, co mnie niezmiernie raduje.
Tak sobie w sumie pomyślałam , że ten film powinien być sztuka teatralną. W tej obsadzie byłby hitem i na pewno nikt by nie zarzucił, ze jest nudny. Bo w gruncie rzeczy jest.

Tylko dla wytrwałych
Nie polecam nikomu, kto nie lubi dłużyzn, braku akcji i zawiłej treści. Cała reszta może obejrzeć, a i tak nie gwarantuje, że się spodoba. Mi się podobało, ale tylko dzięki temu, że nadal potrafię spojrzeć ponad sam film, na grę aktorów i delektować się nią, pomimo tego, że film nie jest z tych trafiających do szerszego grona. To nie jest wielkie dzieło, niech was nie zwiodą recenzje. To po prostu adaptacja książki, dająca wielką szansę wykazania się aktorsko i nic więcej. Nie dziwię się, że „Szpieg” nie dostał nominacji. Już widzę tych amerykanów z ustami pełnymi popcornu, próbujących zrozumieć o co w tym wszystkim chodzi…
Natomiast Gary Oldman, jak najbardziej zasługuje na nagrodę chociaż… Czy właśnie za ta rolę? Jest świetny, ale jeśli dostanie Oskara, to bardziej będzie to nagroda za całokształt jego pracy,, bo mam wrażenie, że większość członków Akademii, wyłączyła „Szpiega” po maks piętnastu minutach.

------------------------------------------------------------------------------------------

Tinker, Tailor, Soldier, Spy / Szpieg
Produkcja: Francja, Niemcy Wielka Brytania 2011
Reż: Tomas Alfredson
Scen: Bridget O'Connor, Peter Straughan
Wyst: Gary Oldman, Colin Firth, John Hurt, Benedict Cumberbatch, Toby Jones, Tom Hardy

Opis z Filmweb:
To znakomita ekranizacja bestsellerowego thrillera szpiegowskiego Johna le Carré w oscarowej obsadzie. Po raz pierwszy brytyjski wywiad zdradza tak wiele tajemnic, z pracy swoich najlepszych agentów. Przygody Jamesa Bonda przy tym filmie to opowieści dla grzecznych dziewczynek. George Smiley – agent mający dostęp do najpilniej strzeżonych tajemnic wywiadu, tocząc walkę z czasem rozpocznie śledztwo, które ujawni największy skandal w historii MI6.

Poczet królowych polskich - Marcin Szczygielski

2012-02-02T14:58:00.001+01:00

Szczygielski po raz pierwszy i na pewno nie ostatni

Krążyłam wokół książek Marcina Szczygielskiego już od jakiegoś czasu. Ale zazwyczaj, albo miałam do przeczytania coś innego, albo akurat nie było w bibliotece. A że nie miałam wcześniej okazji zapoznać się z dokonaniami tego pana, nie chciałam kupować niczego w ciemno, także grzecznie czekałam, aż w końcu przyjdzie odpowiedni czas i coś samo wpadnie mi w ręce. No i właśnie podczas ostatniej wizyty w bibliotece, patrzę a tu na półce stoi „Poczet Królowych Polskich”, Od razy przypomniała mi się recenzja Kaś i jej zdanie, że zaczęła czytać w tramwaju i najchętniej pojechałaby by dalej i dalej, byle tylko nie przestawać czytać. Taka zachęta jest dla mnie wystarczająca, także dziękuję Kaś, gdyż niejako za jej poleceniem przeczytałam naprawdę świetną książkę.

Trochę o fabule

Historia toczy się dwutorowo, by w pewnym momencie się spotkać i już dalej wspólnie toczyć swoją opowieść. Poznajemy dwie kobiety. Pierwsza to starsza pani, mieszkająca w Domu Artystów Weteranów w Skolimowie. Z jej wspomnień, już na pierwszych kartkach książki dowiadujemy się, że była popularną artystką międzywojenną, z pochodzenia Żydówką. W dzieciństwie mieszkała w Warszawie z rodzicami, oraz służącą Królową (Różą Król), oraz jej córką Manią. Pewnego dnia Królowa zakupiła dla obu dziewczynek takie same lawendowe wstążki. Uczesała je tak samo i postawiła przed lustrem. Całe zdarzenie zauważyła matka naszej bohaterki i od tamtego momentu życie małej Ity Zajtel zupełnie się zmieniło. Ta z pozoru niewinna sytuacja doprowadziła do szeregu tragicznych zdarzeń, które to rzucają naszą bohaterkę, najpierw do Wilna, gdzie młoda dziewczyna poznaje od podszewki środowisko wileńskich homoseksualistów i transwestytów. Później z powrotem w Warszawie, Itka próbuje swych sił jako aktorka. Odnosi pewne sukcesy, ale ponieważ wielkimi krokami zbliża się II Wojna Światowa, Ita, czuje na swym karku ciągłe zagrożenie powodowane głęboko ukrywanym i tak naprawdę wypartym przez nią, pochodzeniem.

Druga bohaterka to Magda, współcześnie mieszkająca w Warszawie. Pracownica korporacji, singielka, uzależniona od związku ze swym homoseksualnym przyjacielem, nigdy nie pogodzona z jego homoseksualizmem, a do tego potwornie znudzona życiem. Wszystko zmienia się nagle, gdy matka Magdy niespodziewanie umiera na wylew. Chociaż Magda praktycznie nie utrzymuje z nią kontaktów, jej śmierć okazuje się być punktem zwrotnym w życiu kobiety. Otwiera przed nią zupełnie nieznane rozdziały rodzinnych historii oraz możliwość niezależności finansowej, której Magda w ogóle się nie spodziewała. Musi wypełnić tylko jedno zobowiązanie, odwiedzić w Skolimowie pewną starszą panią...

Saga rodzinna obarczona tajemnicą, krótki zarys dziejów, świetna charakterystyka współczesności oraz wymyślona biografia, w jednym.

„Poczet królowych polskich”, czyta się tak dobrze, bo tak naprawdę zawiera w sobie kilka różnych powieści.

Marcin Szczygielski, zainteresowany tajemniczą historią przedwojennej aktorki Iny Benity, próbuje poukładać ze skrawków zasłyszanych informacji jej biografię. Ponieważ można tylko przypuszczać kim była zanim została gwiazdą i co się stało z nią po wojnie, bo jest kilka wersji jej śmierci, autor stworzył naprawdę genialną historię życia, tej pięknej kobiety. Jest to tym bardziej prawdopodobna opowieść bo usiana nazwiskami ludźmi, którzy istnieli, takimi jak Bodo, Dymsza, czy Żabczyński, oraz tytułami filmów, w których naprawdę zagrała Ina Benita, czyli powieściowa Ina Marr.

Autor równie świetnie oddał czasy współczesne. Magda jest typową przedstawicielką mojego pokolenia. Egocentryczna, skupiona na pracy i zarabianiu pieniędzy, a przy tym tak bardzo wyzuta ze wszelkiej empatii, jakby zainteresowanie innym człowiekiem było totalnie „faux pas”. Na moje nieszczęście chyba, znam kilka takich osób. Typ zimnej, wyrachowanej baby, na tyle zblazowanej, że dopóki nie dostanie obuchem w głowę, to nic na niej nie robi wrażenia. Umarła matka? Jak dobrze, że to firma pogrzebowa zajmuje się zwłokami, w końcu to takie nieapetyczne.

Szczerze? Naprawdę mam wrażenie, że większość ludzi dzisiaj jest taka jak Magda. Niby chcą coś poczuć, ale ta wieczna gra im na to nie pozwala. Dlatego potrzebują wielkich przeżyć, skoków na bungee, ze spadochronu, wspinaczki na Mount Everest. Nie boją się tego, ale nie przeraża ich myśl o umyciu i ubraniu ciała zmarłego rodzica. W końcu śmierć jest tak mało reprezentacyjna. I ta cała fizjologia... Lepiej jedźmy do Afryki robić zdjęcia żyrafom, a może przy tym uda nam się nakarmić jakieś głodne Murzyniątko, to będzie co wrzucić na Facebooka.

Dziwne prawda? Ale tak właśnie jest. Widzę to u siebie, widzę to u znajomych. I często się zastanawiam, o co tak naprawdę w tym chodzi? Nie brzydzimy się oglądać masakry w tv, ale brzydzimy się otrzeć ślinę z policzka chorej na Alzheimera babci.

To połączenie świata współczesnego ze wspomnieniami Iny jest rewelacyjne. Bardzo mi się podoba też sposób w jaki autor ukazał postrzeganie życia przez ludzi starszych zamkniętych w domach starców. Znam to bardzo dobrze, bo sama w takim domu pracowałam i wiem jak musi być trudno osobom o światłym umyśle, lecz mizernym ciele, przebywać w takich miejscach. Historia Iny trochę przypomniała mi historię dwóch pań z którym miałam przyjemność pracować. Jedna z nich, pani profesor chemii, pochodząca z Krakowa, urodzona w hrabiowskim powozie, donosząca jedzenie Karolowi Wojtyle, gdy pracował w kamieniołomach, żona lotnika dywizjonu 303 (który zresztą poległ podczas jednej z akcji), siedziała przy tym samym stoliku z panią, która wychowała się na głębokiej wsi, ledwo potrafiła się podpisać, a po wojnie w czasach przesiedleń przeszła piechotą całą drogę z Wilna do Poznania. Zawsze patrząc na nie, zastanawiałam się jak pokręcony może być los człowieka, że tak dwie różne osoby, z zupełnie innych środowisk pchnął, na koniec życia do jednego stolika w DPS-ie...

Kolejna powieść w tej powieści, to ta o Żydach. Świetnie zarysowane losy ludzi, którzy ze strachu wyrzekali się swych korzeni. Ludzi, którzy byli przecież Polakami, ale nie mogli się tak nazywyć. Szczygielski jest kolejną osobą, która niszczy wizerunek dobrego Polaka, ukrywającego swego Żydowskiego brata w piwnicy. Pewnie, byli i tacy ludzie, ale reszta? Świetnie podkreśla to ten cytat:

„Mam jej opowiadać o pogromach i bojkotach? O zakazach wstępu na wyższe uczelnie? O próbach przeforsowania ustaw upaństwawiających żydowskie majątki? O Maksymilianie Kolbem, który nawoływał do wysiedlenia Żydów z Polski na Madagaskar, o rozpowszechnianych przez księży informacjach o antychrześcijańskich spiskach żydowskich? O Falandze, ORN-ie, Ozonie? O Mościckim i Rydzu-Śmigłym, otwarcie popierających nazistowską politykę?(...)
 Przecież to nieprawda! - wykrzykuje dziewczyna – Polacy przecież pomagali Żydom!(...)Ukrywali ich przed hitlerowcami, przechowywali we własnych domach!
Przechowywali w domach. Byli dla nich dobrzy. Zupełnie jakby mówiła o jakimś kole miłośników kaktusów, którzy nawzajem opiekują się swoimi roślinkami podczas urlopów(...)
 Przecież tyle filmów o tym było... - bąka pod nosem”

Daje trochę do myślenia, prawda?

Polecam po trzykroć.

Jak na swoje ponad 500 stron, ta książka zawiera w sobie tyle trafnych spostrzeżeń i przekazu, że naprawdę jestem pełna podziwu dla autora za całą konstrukcję (można spróbować rozwiązać rodzinną zagadkę), za zawartą treść (świetna charakterystyka i współczesności i czasów przedwojennych), oraz język. Może trochę naturalistyczny w pewnych momentach, ale mi to w ogóle nie przeszkadza. Wręcz przeciwnie, czasami lubię jak pewne rzeczy są przedstawione takimi jakie są naprawdę, bez owijania w bawełnę i piękne przymiotniki.

Tą powieścią, czuje się jak najbardziej zachęcona do przeczytania innych książek pana Szczygielskiego i dopisuje go sobie do ulubionych współczesnych autorów. Jestem naprawdę pod dużym wrażeniem i polecam wszystkim.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Marcin Szczygielski
Poczet królowych polskich
Wydawnictwo Latranik 2011

Opis wydawnictwa:
Poczet Królowych polskich Marcina Szczygielskiego to powieść rzeka, wyjątkowa wędrówka od przeszłości do teraźniejszości – wielowątkowa, rozległa w czasie, z licznymi bohaterami różnych narodowości i z różnych środowisk. Skomplikowane losy kilku pokoleń żydowskiej rodziny są nierozerwalnie związane z wydarzeniami historycznymi czasów przedwojennych, okupacji, PRL-u, aż po lata nam współczesne

Marcin Szczygielski (ur. 1972) – polski pisarz, grafik, dziennikarz i projektant wnętrz. Jego debiut literacki to powieść PL-BOY czyli dziewięć i pół tygodnia z życia pewnej redakcji (2003). Tematyka książki – media poprzez pryzmat życia redaktorów czasopisma dla panów – jest kontynuowana w następnej powieści, Wiośnie PL-BOYA.
Książki:

PL-BOY. Dziewięć i pół tygodnia z życia pewnej redakcji (2003)
Wiosna PL-BOYA. Życie seksualne oswojonych (2004) – kontynuacja PL-BOY czyli...
Kuchnia na ciężkie czasy (2004) – książka kucharska
Nasturcje i ćwoki (2005) – perypetie zawodowe i prywatne pracownicy pisma dla pań
Farfocle namiętności (2006) – kontynuacja Nasturcji i ćwoków
Berek (2007)
Omega (2009)

Sherlock sezon 1&2 (BBC), czyli I AM SOOOO SHERLOCKED

2012-01-31T19:49:00.000+01:00

Moje początki z panem Holmesem.

Nie pamiętam kiedy się to zaczęło, ale myślę, że musiałam mieć jakieś trzynaście, czternaście lat, gdy po raz pierwszy sięgnęłam po powieści sir Arthura Conan Doyla. Zachęciła mnie pewnie mama, która zawsze wciskała mi klasykę w postaci książek, które sama czytała i lubiła. Jestem jej za to bardzo wdzięczna, bo w tak młodym wieku miałam za sobą już wiele wartościowych książek.

Ktoś rzec by mógł, że Sherlock Holmes to nie klasyka, to książki popularne, coś na miarę dzisiejszej serii o Dexterze ( no może bardziej o Wallanderze) i że Doyle do końca życia nie czuł się pełnowartościowym pisarzem, bo wydawało mu się, że jego powieści o inteligentnym detektywie nigdy nie będą literaturą w najlepszym znaczeniu tego słowa.

Dzisiaj wiemy, że absolutnie się mylił. Jego książki dały duże świadectwo o czasach w których się działy i stworzyły dwóch najbardziej charakterystycznych angielskich dżentelmenów.Co więc innego można nazwać klasyką? Powieści Doyla na pewno nią są, przynajmniej w moich oczach. Na półce stoją zaraz koło Dickensa, Twaina oraz Bronte.

Pamiętam więc siebie, jako dziewczynkę totalnie pochłoniętą tymi książkami. Byłam pod wielkim wrażeniem dedukcyjnych zdolności Holmesa i czasami sama próbowałam rozwiązać jakąś zagadkę, oczywiście z marnym skutkiem. Wewnętrznie pewnie trochę przypominałam Watsona, ślepo podziwiającego zdolnego detektywa.
Ale miałam naście lat i chyba trochę się podkochiwałam w tej literackiej postaci.

O dziwo nigdy nie przekonałam się do żadnej ekranizacji ( do teraz oczywiście) Po prostu żaden z aktorów chyba nie przypadł mi do gustu, aczkolwiek jak nie dawno oglądałam „The sign of four „ z Jeremym Brettem, to przyznam, że już teraz lepiej mi się oglądało niż za młodu. Chyba bardziej w tej chwili doceniam odwzorowanie epoki i trzymanie się pierwowzoru niż kiedyś. Wtedy chciałam po prostu żeby Sherlock był trochę bardziej przystojny:) Jak to mówią „be careful what you wish for”:)

Natomiast jestem ciekawa, czy ktoś pamięta jeszcze „Piramidę strachu” (Young Sherlock Holmes) z 1985 roku. Film zdecydowanie dla młodzieży, więc ja w wieku lat siedmiu nie powinna chyba była go oglądać, bo tak mnie przeraził, że długo na sam tytuł, reagowałam panicznym strachem w oczach. No cóż, pewna ciocia była kasjerką w kinie i oglądam różne dziwne rzeczy w tamtych czasach. Cioci wystarczyło, że film był dla dzieci i młodzieży. W ten sposób obejrzałam jeszcze „Złote dziecko” (które również mnie przeraziło) i „Dzieci gorszego Boga” ( a to, to już nie wie w ogóle dlaczego). Widocznie jednak nie były to jakieś bardzo traumatyczne przeżycia, bo od tamtej pory uwielbiam chodzić do kina i długo uważałam, że osoba pracująca w kasie kina, ma najlepszą pracę na świecie.

Sherlock XXI wieku

Jak już wspominałam wcześniej, kiedy usłyszałam, że BBC robi nowego Sherlocka, to bardzo się ucieszyłam. Ale kiedy się kazało, ze ma się dziać współcześnie, to już mniej. Ja jestem wielką tradycjonalistką jeśli chodzi o ekranizacje i zazwyczaj jestem po prostu wkurzona, jeśli reżyser i scenarzyści nie trzymają się pierwowzoru. Pomimo mojej szczerej miłości do „Przeminęło z wiatrem” , nadal jestem wściekła, że w scenariuszu filmowym, nie ujęto dwójki dzieci Scarlett, z jej dwóch pierwszych małżeństw. W końcu stosunek Scarlett do Wade’a i małej Elli jest bardzo ważny do tego jak należy postrzegać ta postać i dlaczego później Bonnie była dla niej tak bardzo ważna.

W każdym razie nie miałam ochotę na produkcję BBC, dopóki jakiś czas temu na BBC Enterteimant nie zobaczyłam końcu pierwszego odcinka. Był to już ten moment, kiedy Sherlock odgaduje, kto strzelił do złego taksówkarza. Cała ta końcówka, pełne zrozumienie pomiędzy tymi dwoma postaciami, pojawienie się Mycrofta, sprawiło, że nagle zachciało mi się obejrzeć całość. No i obejrzałam. I co?
I dostałam najlepszą ekranizację Sherlocka jaka jest możliwa.

Celowo nie wspomniałam wcześniej o filmie z Robertem Downeyem i Judem Law, dlatego że ja po prostu uważam, że jest najgorsza ze wszystkich możliwych ekranizacji. Serio. Nienawidzę, tego co robią Amerykanie w dzisiejszym kinie, czyli wrzucania tych wszystkich dziwnych maszyn, urządzeń, broni w lata, gdy ludzie ledwie sobie dopiero dawali radę ze silnikiem spalinowym. Pierwszą część widziałam i tak mi się nie podobała jak rzadko który film. Ten sam zabieg, udziwniania, zastosowano przy nowych Muszkieterach, dlatego z góry już skreśliłam ten film. O ile jeszcze pewne zabiegi unowocześniające mogłam zdzierżyć w „Lidze Niezwykłych Dżentelmenów” ( w końcu tam nikt nie był prawdziwy, więc i czasy mogły być ponadczasowe), to jednak w ekranizacjach klasyki, jakoś nie mogę tego strawić.

A tutaj proszę, Sherlock ma komórkę pisze bloga, Watson wraca z leczy się u psychiatry i tez pisze bloga, taksówki zastąpiły dorożki, a zamiast ciemnych ulic i latarni gazowych, Londyn lśni i błyszczy niczym bożonarodzeniowa choinka.

I wcale mi to wszystko nie przeszkadza, bo tak naprawdę to są jedyne zmiany. Reszta, jest dokładnie taka, jak by sobie wymyślił sam sir Doyle.

Sherlock jest do bólu inteligentny, nieprzenikniony i aspołeczny. Bawią go tylko i wyłącznie zagadki umysłowe, gardzi ludźmi, którzy są mniej inteligentni niż on, czyli w sumie wszystkimi, podobno nie ma serca, a przynajmniej sam tak uważa i w ogóle jest nieco dziwny. Czyli taki jak jego książkowy pierwowzór. Plus wszechświat wysłuchał mojej prośby – jest przystojny

Watson natomiast to dobra dusza, wpatrzona w przyjaciela jak w obrazek, ale nie całkowicie bezkrytyczna. Rozumie problem Sherlocka z byciem częścią społeczeństwa w sposób powszechnie akceptowany i na swój sposób go wspiera. Szczególnie w kontaktach z innymi ludźmi. Muszę przyznać, że tutaj producenci się nawet bardziej postarali, bo książkowy Watson jest bardziej bezwolny i notorycznie potakujący, a wręcz spijający wszystkie słowa spływające z ust Holmesa. Tutaj John, ma większe znaczenie, swoje własne zdanie, a jego historia jest równie ważna dla całości jak sam Sherlock.

Co jeszcze przemawia za faktem, że jest to najlepsza ekranizacja jaką widziałam?

Po pierwsze genialne dialogi. Świetne przekształcenie sposobu mówienia z dziewiętnastego wieku na nowoczesny język. Nawet jeśli scenarzyści posłużyli się jakimiś cytatami prosto z książki, nie brzmią one w żaden sposób sztucznie. Wiecznie ironiczny Sherlock i Watson, który tutaj w konwersacjach jest jego równorzędnym partnerem. Plus, mój ukochany brytyjski akcent i byłam prawie w niebie.

Po drugie – akcja. Każdy odcinek jest tak skonstruowany, że nawet jeśli ktoś czytał wszystko (lub oglądał) i skojarzy fakty, a nawet zna rozwiązanie zagadki, to i tak nie może przestać oglądać z zapartym tchem. Intryga jest skonstruowana świetnie, nie ma żadnych zbędnych scen, wręcz przeciwnie, nawet jeśli nam się wydaje, że jakaś sceny mogłoby nie być, to potem się okazuje, ze jest bardzo ważna dla całości. I że w tym właśnie miejscu, gdybyśmy byli bardziej inteligentni lub spostrzegawczy, na pewno rozwiązalibyśmy zagadkę. Bo scenarzyści niczego nie podają na tacy, bawią się z widzem, wystawiają go na cierpienia, przerywając je bardziej zabawnymi momentami by w rozluźnieniu zapomniał, że zaraz za chwilę, coś się stanie.

Po trzecie – montaż. Dzięki nadzwyczajnie zmontowanym scenom, możemy chociaż trochę nadążyć za sposobem myślenia Holmesa. Jest to wręcz teledyskowe, szybkie, ale ja, dziecko MTV, coś takiego lubię najbardziej. W końcu karmią mnie tym od dawna. Napisy pojawiające się wraz z myślami Sherlocka, bardzo mi się podobają. Chociaż ja raczej myślę obrazami, to skłonna jestem uwierzyć, że u słynnego detektywa myśli przepływają niczym prezentacja w PowerPoincie.

Po czwarte: pełno w serialu odniesień do książek. Wydaję mi się, że prawdziwi fani, którzy czytali Doyla, mają jeszcze większą frajdę oglądając i doszukując się pewnych niuansów, powiązań, porozumiewawczych mrugnięć puszczonych przez scenarzystów

Po piąte aktorzy. I tu mogłabym napisać całkiem osobny długi post o pewnym aktorze, pełen zdjęć, zachwytów i Bóg wie czego jeszcze, ale nie. Nie tym razem. Będzie krótko i na temat.

Benedict Cumberbatch, jest świetny. Ma wszystko czego potrzeba współczesnemu Holmesowi. Dobry aktorski warsztat – praktycznie wszystko można wyczytać z jego twarzy, co tutaj daje niesamowity efekt, bo mimika Holmesa, czasami znacznie wyprzedza jego błyskotliwe myśli i wypowiedzi, więc widz może czytać między wierszami, co czasami pomaga, a czasami bardzo przeszkadza w samodzielnej próbie rozwiązywania zagadek. Ma głos, który mi osobiście przypomina głos Vincenta Price'a. I jest to dźwięk jaki wydaje z siebie prawdziwy angielski dżentelmen. Nie ma w nim nic z zawadiackiego akcentu klasy średniej, co jeszcze bardziej daje nam odczuć, że mamy do czynienia z osobą w pełni wykształconą i bardzo inteligentną.
Ma prezencje, ma wygląd raczej nietuzinkowy, a przez co jeszcze bardziej fascynujący i ma w twarzy coś z chłopca, który lubi się dobrze bawić. A scenarzyści w tej właśnie ekranizacji postawili na Sherlocka, dla którego rozwiązywanie zagadek jest przede wszystkim rozrywką, nawet jeśli w grę wchodzi życie ludzkie.

Martin Freeman, jak o Watson jest idealnym dopełnieniem. Jego poczciwa twarz, wciąż jakby lekko zakłopotana, nie dowierzająca temu co się dookoła niego dzieje, daje więcej niż wypowiadane słowa. Poza tym Freeman jest bardzo dobrym aktorem , w końcu to on dostał za rolę Watsona nagrodę BAFTA, czego nikt nigdy mu zapomni.

Moim faworytem jest też Mycroft Holmes, czyli Mark Gattis. Najbardziej angielski z wszystkich flegmatycznych angielskich dżentelmenów. Oraz Jim Moriarty, czyli Andrew Scott, szaleniec o najbardziej szalonym wyrazie twarzy. Nie wiem czy ten człowiek powienien grac kogoś innego niż psychopatów.

Zresztą nie ma w tym serialu ani jednej źle obsadzonej roli, wszyscy są dokładnie tacy jakimi ja chciałam ich zobaczyć.

Producenci zaserwowali nam do tej pory dwa sezony. Każdy zawiera trzy dziewięćdziesięciominutowe odcinki. Trzeci sezon jest już zamówiony i niestety będę za nim czekać prawdopodobnie do przełomu 2012/13. Chciałoby się rzec: Shit!

Chyba nie muszę pisać, że polecam? Mam nadzieję, że wyziera to z każdego słowa, tego jakże długiego tekstu, którego pewnie nikt nie zainteresowany, nie przeczyta do końca:)

I w końcu podsumowanie (bardziej dla tych co już oglądali, bo w ferworze mogę zdradzić kilka szczegółów)

Mój ulubiony odcinek to: „Scandal in Belgravia”. Tak, tak właśnie ten. Niesamowicie mnie wciągnął, uważam, że jest najlepiej zmontowany, aktorzy pokazali na co ich stać, a cała intryga z Ireną, Moriartim (ten moment, kiedy rozdmuchuje wiadomość !!), samolotem pełnym ciał, hasło do jej telefonu... Ach, prostu mnie zatkało. Ale nie tylko mnie, bo mojego męża też, który po tym odcinku stwierdził, że serial jest naprawdę niesamowity.
No i poza tym nigdzie więcej nie widziałam tyle seksu w scenie, w której jedna osoba drugą chwyta za rękę. Sensualność tego momentu – milion procent.

Nie rozkładam na czynniki pierwsze ostatniego odcinka, bo nie chcę sobie psuć przyjemności oglądania kolejnego. Aczkolwiek scena na dachu jest zatykająca dech w piersiach i to nie ze względu na jej niebezpieczeństwo. Taka przyjaźń pomiędzy dwoma mężczyznami? Brzmi aż nieprawdopodobnie, ale w tym przypadku wygląda najbardziej naturalnie na świecie.

Dla Johna, Sherlock jest nowym życiem. Pomógł mu zapomnieć o wojnie, sprawił że jego życie, które praktycznie miało się skończyć, zaczęło się jeszcze raz i to z głośnym przytupem.

Dla Sherlocka, John jest jedynym człowiekiem, który go lubi takiego jakim jest. Jedynym, który go szanuje i podziwia jego inteligencje, nie traktując przy tym jak wybryk natury.

No i sam Sherlock stojący na dachu, tak bardzo chcący żyć, chwytający się każdej myśli, która mogłaby go uratować. Wiadomo, że ma plan, ale on i tak nie uratuje tej sympatycznej egzystencji, którą udało mu się wypracować przy boku Johna... Reichenbach Fall to wspaniały , dopracowany odcinek, ale zdecydowanie mniej zabawny, niż poprzednie. I jeszcze ta scena na cmentarzu... Martin Freeman naprawdę powinien dostać wszystkie BAFTY tego świata, za scenę na cmentarzu i ten moment, gdy Sherlock skacze, a John ma tak rozbity wzrok... Jak w ogóle można zagrać coś takiego...

Anyway, na koniec coś bardziej optymistycznego.

Po Holmesie , Benedict Cumberbatch stał się jednym z moich ulubionych aktorów, co sądząc po tym co się dzieje w internecie, nie jest odosobnionym przypadkiem. Fascynacja tego typu, ma jednak swoje dobre plusy, które pozwalają na zapoznanie się z produkcjami, na które wcześniej pewnie bym uwagi nie zwróciła, a tak oglądam i jestem zachwycona. I nie omieszkam się tym z Wami podzielić oczywiście, także szykujcie się na recenzje trochę mniej znanych filmów i seriali, ale wierzcie mi , bardzo dobrych. Ta fascynacja potęguję jeszcze bardziej moja tęsknotę zw Wielką Brytanią i plucie w brodę, że przecież tam mieszkałam, tylko wróciłam z powrotem i po paru latach i tym co się dzieje w Polsce, wiem, że to był wielki błąd.

Ta fascynacja ( w skrócie zwana Nałogiem) pozwoliła mi też na przypomnienie sobie pewnej piosenki, wykonywanej przez wspaniałą Dinah Washington, która to piosenka, jest idealnym odzwierciedlaniem mojej fascynacji. Zapraszam do poczytania i posłuchania:

MAD ABOUT A BOY

Mad about the boy
I know it's stupid to be mad about the boy
I'm so ashamed of it but must admit the sleepless nights I've had
About the boy

On the silverscreen
He melts my foolish heart in every single scene
Although I'm quite aware that here and there are traces of the cad
About the boy

Lord knows I'm not a fool girl
I really shouldn't care
Lord knows I'm not a school girl
In the fury of her first affair

Will it ever cloy
This odd diversity of misery and joy
I'm feeling quite insane and young again
And all because I'm mad about the boy

So if I could employ
A little magic that will finally destroy
This dream that pains me and enchains me
But I can't because I'm mad...
I'm mad about the boy

-------------------------------------------------------------------------

Sherlock Season 1&2
BBC 2010/2011
produkcja: Mark Gattis, Steven Moffat
Występują: Benedict Cumberbatch, Martin Freeman, Andrew Scott, Rupert Graves, Mark Gattis

Zupa z granatów – Marsha Mehran

2012-01-30T10:00:00.000+01:00

Książka bardzo wyczekana

„Zupę z grantów” chciałam przeczytać od pierwszego artykuły pani Mehran zamieszczonego w „Bluszczu”. Bardzo podobał mi się sposób w jaki opisywała irlandzka wieś, na której zresztą sama mieszka. Troszeczkę mi w tym przypominała Alice Taylor, ale we współczesnym wydaniu. A ja nie wiedzieć czemu, bardzo lubię opowieści o Irlandii. Może dlatego, że od lat jestem fanką muzyki celtyckiej, czuję jej niepokojące rytmy każda cząstką ciała. Te smutniejsze przyprawiają mnie o łzy, te skoczne, podrywają nogi do tańca. Irlandczykom chyba bliżej do Polaków niż jakiemukolwiek innemu narodowi w Europie. Mają bardzo słowiańską duszę i równie ułańską fantazję, szczególnie gdy w grę wchodzi odrobina, lub troszkę więcej alkoholu. Tym bardziej lubiłam przenosić się na Zieloną Wyspę, czy to na kartkach książek, czy oglądając filmy. I tym bardziej chciałam przeczytać książkę Mehran, z racji jej możliwości opisania z pewnego dystansu (choćby kulturowego) tej barwnej nacji.

Fabuła jakby skądś znana.

No i tu pojawił się pierwszy, historia jakby żywcem wyjęta z „Czekolady” J. Harris. Trzy siostry pochodzące z Iranu, które przeprowadzają się do małego miasteczka Ballinacroagh, by otworzyć w nim knajpkę serwującą egzotyczne dania arabskiej kuchni. Ich pojawienie wzbudza wściekłość w lokalnym biznesmenie, który miejsce gdzie powstaje „Cafe Babilon” chciał przekształcić w marzenie swojego życia, czyli … dyskotekę. Postanawia zrobić wszystko by wykurzyć siostry, co wydaje mu się niezmiernie proste, gdyż praktycznie trzyma w swej garści całe miasteczko.
Pojawia się również lokalna plotkarka, która śledząc z okna poczynania sióstr, kojarzy samą nazwę Babilon z bezeceństwami i postanawia również na własną rękę (czyt. uruchomić swój niewyparzony język i rozsiewać niepochlebne plotki) rozprawić się z dziewczynami.
Jednakże zapachy płynące z Cafe Babilon ściągają do sióstr Aminpur coraz więcej klientów, którzy zakochują się w potrawach przez nie przyrządzanych i wkrótce siostry mają tylu samo przyjaciół co i przeciwników.
Brzmi bardzo znajomo, prawda. Naprawdę, choćby człowiek się zapierał rękoma i nogami nie można uniknąć porównania do „Czekolady”. Mamy bardzo podobne sytuacje, starego furiata, który używa wszystkich swych mocy by zaszkodzić głównym bohaterkom, a nawet zakazana miłość.

Wolę dobrą zupę niż najsłodszą czekoladę

Co więc w moich oczach ratuje książkę Mehran przed nazwaniem jej po prostu plagiatem?Otóż to, że przede wszystkim bardziej mi się podobała. „Czekolada” wcale mnie aż tak nie zachwyciła. Przynajmniej nie książkowa wersja. Akurat w tym przypadku wolę film. Natomiast jeśli chodzi o „Zupę z grantów”, to autorka ma lekkie pióro, ciekawie opisuje postacie i potrafi niesamowicie oddać słowami smak jedzenia. I tak naprawdę to jest dla mnie największym plusem. Miałam ochotę ugotować każdą potrawę, szczególnie, że wydanie WAB jest pełne przepisów i wręcz musiałam ocierać ślinę z brody, podczas czytania tych apetycznych opisów.
Kolejny plus, to ciekawie wpleciona historia sióstr Aminpur i powodów dla których uciekły z Iranu. Na kolejnych stronach, powoli odkrywamy straszną tajemnice, która ciąży nad dziewczętami i która był siłą sprawczą ich podróży w aż tak daleki zakątek świata. Możemy tez dowiedzieć się nieco więcej o zwyczajach kulturowych miejsca, z którego pochodzą. Książka jest tez naszpikowana różnymi informacjami na temat ziół i przypraw, co w tym wydaniu naprawdę mi się podobało i miałam ochotę dowiedzieć się więcej i więcej.

Polecam, czy nie polecam

Oczywiście, że tak. Jeśli istnieją jeszcze jakieś osoby, które tej książki nie czytały, a mam dziwne wrażenie, że chyba jestem ostatnia. Można dosłownie zanurzyć się w zapachach dochodzących z Cafe Babilon, niesamowicie sugestywnie opisanych przez autorkę. Przygotujcie sobie w pogotowiu coś do jedzenia, bo nie unikniecie ślinotoku.
Mam zamiar oczywiście przeczytać kontynuację, czyli „Woda na sodzie i chleb różany”, chociaż słyszałam, że nie jest już tak dobra. Jeśli jednak zawiera przepisy to i tak chcę ją mieć, bo potrawy sióstr Aminpur wydają się być wspaniałe.

A to mam zamiar zrobić, gdy tylko przyjdzie do nas lato. Tęskni ktoś jeszcze za latem?

"DUGH - NAPÓJ JOGURTOWY

Składniki:
2 szklanki jogurtu naturalnego
3 szklanki wody mineralnej lub źródlanej
3 łyżki siekanej mięty
1/2 łyżeczki mielonego czarnego pieprzu,
1 łyżeczka soli,
liście mięty do przybrania.

Składniki wymieszać w dużym dzbanku. Mieszając powoli dodawać lód. Przybrać liśćmi mięty."

Marsha Mehran
Zupa z grantów / Pomegrnate Soup
Wydawnictwo WAB 2006
Seria z miotłą

Opis wydawnictwa:
Ballinacroagh, małe miasteczko we wschodniej Irlandii. Trzy piękne siostry Aminpour, uciekinierki z ogarniętego islamską rewolucją Iranu, otwierają egzotyczną Babylon Café. Zaczynają kusić mieszkańców miasteczka tradycyjnymi perskimi potrawami i rozmaitymi smakołykami, które roztaczają wspaniałe aromaty kardamonu, cynamonu, szafranu i podawanej do posiłku, parzonej w starym samowarze jaśminowej herbaty. Początkowo mieszkańcy nie akceptują sióstr Aminpour, ich obcość budzi powszechną nieufność, a egzotyczne zapachy i smaki kojarzą się z diabelską pokusą. Wkrótce jednak miasteczko przyjmie siostry, a one zaszczepią w nim upodobanie do perskiej kultury i kuchni. Marsha Mehran stworzyła baśniową opowieść utrzymaną w konwencji realizmu magicznego i wypełniła ją pobudzającymi apetyt zapachami, tajemniczymi przyprawami, nieznanymi smakami oraz prawdziwymi przepisami kulinarnymi. Książka zabiera czytelnika w podróż do serca perskiej kultury oraz irlandzkiej codzienności.

Marsha Mehran urodziła się w Teheranie, a dorastała w Buenos Aires, dokąd jej rodzice uciekli z Iranu. Tam uczęszczała do prywatnej szkockiej szkoły, która ukształtowała jej miłość do wszystkiego, co celtyckie. Później mieszkała także w USA, Australii i Irlandii. Osiadła w Nowym Jorku, gdzie oddaje się swojej pasji - eksperymentom kulinarnym

Zbiór bzdur, czyli trochę zapowiedzi, ze dwie opinie i jedno dziwne zdjęcie

2012-01-29T14:19:00.000+01:00

Ekranizacja Stowarzyszenia Miłośników Literatury i Placka… ma reżysera i aktorkę

Tak, tak, jedna z moich ulubionych książek 2010 roku ma zostać sfilmowana i o tym już wiem od jakiegoś czasu. Jednak moje serce aż podskoczyło na wieść, ze reżyserem został Kenneth Brannagh, a w rolę Julii Asthon wcieli się Kate Winslet. Czyli ja to mam szczęście, bo oto moja ulubiona aktorka znowu razem z jednym z moich ulubionych reżyserów. Daje to dużą nadzieję, że ekranizacja będzie równie świetna jak książka, czego serdecznie życzę realizatorom tego projektu, jak i nam widzom.

BBC zdecydowanie rządzi w moim rankingu

Z powodów bardzo osobistych a nawet zdrowotnych, nadal nie mogę się zebrać do napisania, chociaż trochę obiektywnej recenzji Sherlocka, a tu na horyzoncie pojawiły się już dwie wspaniałe produkcje BBC które skradły me serce. No dobra, jedna skradła, a druga jest ok.

Call the Midwife, to mini serial oparty na bestsellerowych pamiętnikach Jennifer Worth (zmarłej zeszłym roku). Opowieść przenosi nas do wschodniego Londynu lat pięćdziesiątych pokazując pracę położnych i życie rodzin robotniczej części Londynu. W pierwszym odcinku poznajemy główna bohaterkę, która jest panienką z dobrego domu i właśnie ukończyła szkołę pielęgniarską ze specjalizacją położnej. Dlaczego zaczyna pracę w tak niesławnej dzielnicy, w pierwszym odcinku się nie dowiadujemy, możemy jedynie obserwować jej zniesmaczenie warunkami sanitarnymi i sposobem w jak funkcjonują ludzie z bardzo niskiej klasy społecznej. Kobieta, która rodzi 24 dziecko jest fenomenem na skalę ulicy, ale tak naprawdę dla nikogo to nic dziwnego.

Obejrzałam dopiero pierwszy odcinek, a już mogę polecić ten serial wszystkim, którzy lubią coś kostiumowego, ale nie tak bardzo oddalonego od dzisiejszych czasów. Serial dość mocno odwzorowuje brud i smród tamtych czasów i miejsc, ale to tylko działa na jego plus. Poza tym ma świetny klimat lat pięćdziesiątych, dobrze dobraną muzykę i postacie, które można bardzo polubić – kilka dziwnych zakonnic, które tak do końca zakonnicami nie są ( rzecz dzieje się w końcu w Anglii, czyli wierze protestanckiej), młode pielęgniarki, głodne świata i wrażeń, no i nasza główna bohaterka, która skrywa jakąś tajemnicę. Może jest troszeczkę flegmatyczna w pierwszym odcinku i człowiek ma ochotę ją mocno popchnąć, ale myślę, że kolejnych się rozkręci i poznamy też jej tajemnicę. Serial emitowany w stacji BBC w niedzielę (dziś trzeci odcinek)

Birdsong adaptacja książki Sebastiana Faulksa, opowiadająca historię miłosną z czasów I Wojny Światowej. Młody chłopak ( w tej roli niesamowity Eddie Redmayne, który bardzo przykuł moją uwagę w ekranizacji „Filarów Ziemi” emitowanej w tej chwili na Jedynce w środy. Jak ktoś jeszcze nie widział, również polecam. Ach ci Anglicy, co oni mają w sobie?) przez całą wojnę jest prześladowany wspomnieniem swojego romansu z niejaką Isabelle, który to romans ma swoje niespodziewane i nie zawsze przyjemne następstwa.
Ta produkcja to typowy melodramat, także polecam tym co lubią oglądać wielkie, lub trochę mniejsze historie miłosne. Pierwszy odcinek był w zeszłym tygodniu, drugi i ostatni dziś po Call the Midwife.
Obie produkcje na pewno podsumuję w osobnych wpisach, po ich zakończeniu.

I kolejna ekranizacja, tym razem książek, których nie czytałam

Produkcja na podstawie powieści Phillippy Gregory „ Biała Królowa” i „Czerwona Królowa”, będzie opowiadać historię tak zwanej Wojny Róż, którą w XV wieku toczyły między sobą rody Lancasterów i Yorków ( Lannisterów i Straków, jak to ładnie przekabacił Martin w Grze o Tron)
BBC twierdzi ( oczywiście, że to oni kręcą), że będzie to unikalne spojrzenie na tamtą historię, oczyma silnych i władczych kobiet.
Mam nadzieję, że spodoba mi się bardziej niż książki, bo akurat pani Gregory swoją twórczością za bardzo mnie nie przekonuje.

I coś dla mojej własnej przyjemności

Wrzucam, bo to mój blog i mogę sobie wrzucać co chcę:) A poza tym się uśmiałam.

Polecam całą galerię:)

To by było na tyle na dzisiaj, a już jutro „back on track”, czyli jakieś normalne recenzje, a nie opowieści dziwnej treści

Nasze ulubione seriale - zabawa:)

2012-01-28T12:26:00.003+01:00

Zaproszona przez Kasię.Eire z Notatnika z chęcią biorę udział w zabawie, która ma na celu wymienienie naszych (blogerów) ulubionych seriali.

ZASADY ZABAWY:
1. Opublikuj u siebie na blogu logo taga.
2. Napisz, kto Cię otagował.
3. Zaproś co najmniej 5 innych blogów
4. Wymień i opisz kilka swoich ulubionych seriali

Ciężko jest mi wybrać kilka ulubionych, bo naprawdę uwielbiam oglądać seriale i oglądam ich dużo (za dużo). Wiele mi się podoba i zastanawiam się jakie kryteria przyjąć, żeby wybrać tej najlepsze. I doszłam do takiego wniosku, że to co najbardziej przekonuje mnie w serialach, to nie świetna fabuła, ale bohaterowie. Jeśli są to postacie, które polubię od pierwszego wypowiedzianego zdania, czy tez sytuacji w jakiej się znajdują, to nawet jeśli fabuła trochę siada, zazwyczaj oglądam. Chociaż dobrze by jedno i drugie było na najlepszym poziomie, ale rzadko się tak zdarza

Gust przez lata mi się zmieniał, ale jest kilka takich, które oglądam już, któryś rok z rzędu i nadal sprawia mi to przyjemność, a są takie które kiedyś bardzo lubiłam a teraz absolutnie bym nawet nie spojrzała. Dzięki Darwinowi za ewolucję:)

O ile ciężko mi wybrać kilka, jestem absolutnie pewna co jest dziś na miejscu pierwszym... Dlatego zacznę od miejsca piątego:)

Seriale komediowe:

Tylko dwa mnie tak naprawdę śmieszyły i śmieszą do dziś.

Śmieszą na zasadzie głośnych wybuchów śmiechu.

Przyjaciele

Niezależnie, ile razy oglądam, zawsze trafię na taki moment, przy którym wybucham śmiechem. Phoebe i Joey to dla mnie przykład niesamowicie zabawnych i nieszkodliwych dziwaków, których potyczki z życiem mogłabym oglądać zawsze, gdy mi smutni i ponuro. Zresztą cała ta ekipa, bawi mnie nieustannie od...uwaga OSIEMNASTU lat. Szok. Ale to chyba nie tylko ja uważam, że rok 1990 był dziesięć lat temu:)

Dharma&Greg

Szczególnie Dharma. Jej irracjonalne zachowanie bawiło mnie do łez. Niektóre odcinki mogłabym oglądać w nieskończoność. Szczególnie ten z kaczką

("-Ale przecież to jest gęś

-Tak, ale kapitanie,mój kapitanie, gęś się nie rymuje...")

Naprawdę do dziś to wywołuje uśmiech na mojej twarzy)

Seriale medyczne

Oczywiście zaczęło się od

E.R.

Moje przywiązanie do bohaterów jednak w tym przypadku wzięło górę i już kręciłam nosem po odejściu George'a "Dr. Rossa Clooneya", ale jak mi uśmiercili Marka Greena to powiedziałam dość.

Potem jeszcze po kilku latach natknęłam się na jakąś serię gdy mieszkałam w UK i obejrzałam całą i znów mi ulubionego bohatera wysadzili w powietrze. Wtedy stwierdziłam , że już nigdy więcej. Aczkolwiek pierwsze serie wspominam z rozrzewnieniem i uważam, że był to naprawdę świetny serial medyczny skupiony jednak bardziej na byciu lekarzem niż na romansach, jak to jest w przypadku;

Grey's Anatomy

Pierwsze trzy sezony "Chirurgów", to prawdziwa jazda bez trzymanki. Świetne postacie, zaskakujące zwroty akcji, medyczne przypadki prawie nie z tej ziemi - po prostu serial marzenia. I było trzeba wtedy skończyć, chociaż pewnie zalałbym się łzami. Ale nikt nie zabija kury znoszącej złote jajka, więc do dziś oglądamy zmagania w lekarzy w Seattle Grace. I ja oglądam. I znowu tylko i wyłącznie dla dwóch moich ukochanych postaci , którymi nie są ani McDreamy ani McSteamy ( absolutnie nie mój typ) ale Twisted Sisters, czyli Meredith i Christina. Ich podejście do życia i świata, jest bliskie mojemu sercu, a poza tym ze świecą szukać serialu gdzie jest pokazana ciekawa kobieca przyjaźń.

Chociaż serial ewidentnie stracił już swoją świeżość, to jednak go lubię i jakoś nie mogę się uwolnić.

Seriale kostiumowe

No tu to bym się mogła rozpisać, ale wybieram te najlepsze z najlepszych więc na pewno

Downton Abbey

Za esencję brytyjskości w brytyjskim serialu. Przede wszystkim pierwszy sezon. Naprawdę cudownie się to ogląda, ale to już pisałam tu i tu.

Cranford

Rewelacyjnie ukazuje zmiany zachodzące w czasach rewolucji przemysłowej i ma ten ulotny klimat, który zaserowować może tylko BBC. A tu się zachwycałam bardziej szczegółowo.

Seriale prawnicze

O bardzo lubię seriale prawnicze. I chyba nie będzie niespodzianką jak napisze, że mój faworyt, a raczej faworytka to

The Good Wife

Naprawdę jak ktoś jeszcze nie widział, to niech zobaczy. To idealna produkcja, która łączy ciekawe sprawy sądowe( bardzo często odwołujące się do kontrowersyjnych wydarzeń mających miejsce akurat w tej chwili na świecie), z niesamowicie wciągającym wątkiem obyczajowym. Myślałam, że Julianna Marguiles nigdy się nie wyrwie z roli siostry Carol z E.R. ale od kiedy gra Alicię Florrick, całkowicie zapomniałam o tamtej postaci.

Poza tym "Żona Idealna", ma świetnie rozbudowane postacie drugoplanowe, co rzadko się zdarza w amerykańskich produkcjach. Kalinda, Carry, teściowa Alicii, przede wszystkim Eli Gold, ci wszyscy ludzie mają ogromny wpływ na to, że serial ogląda się z zapartym tchem.

Podobnie było z

Damages

Pierwszy sezon po prostu pochłonęłam. Taka byłam ciekawa rozwiązania tej całej intrygi, że nie mogłam przestać oglądać, dopóki się nie dowiedziałam o co chodzi. I tu też wielką zasługą są świetne postacie. Glenn Close jako najgorsza z wszelkich możliwych wrednych bab, które są szefami - wymiata. A Rose Byrne w niczym jej nie ustępuje. Kolejny świetny damski duet.

Ally McBeal

Kto jeszcze pamięta tą wychudzoną, neurotyczną, wiecznie zakochaną w marzeniu, panią prawnik?

Niedawno przypomniałam sobie pierwszy sezon, tego serialu i nawet się wzruszyłam, ale tylko na wspomnienie tego jakie kiedyś robiły na mnie wrażenie perypetie Ally. Pomimo tego, że od czasu Ally widziałam dużo lepsze produkcje, to jednak ten serial miał pewny wpływ na moje życie. Jaki, niech pozostanie moją słodką tajemnicą, natomiast żywię szczery sentyment, do pierwszego serialu prawniczego jaki oglądałam. A było to lat temu...15!!! Kolejny szok. Chyba muszę przestać liczyć.

Serial brytyjski

Na dzień dzisiejszy to u mnie osobna kategoria. Może być kostiumowy, może być współczesny, ale powiem szczerze, że nie spotkałam się jeszcze z takim, który by mi się nie spodobał. Swojego czasu, mieszkając w UK, oglądałam nawet Hollyoaks, co jest odmianą naszej "Pierwszej miłości", albo czegoś podobnego i też mi się podobało, chociaż jak ognia unikam "tasiemców".

Od dni paru, jedyne pierwsze miejsce w jakimkolwiek moim prywatnym rankingu serialowym należy tylko i wyłącznie do produkcji BBC:

Sherlock

Mój pierwszy odruch, rok temu, kiedy usłyszałam, że BBC kręci wersję Sherlocka Holmesa, dziejącą się współcześnie, był raczej pukaniem się w czoło. Jak to dziś? A co z fajką, czapką i dorożką? I nie obejrzałam wtedy i to był błąd.Albo i nie, bo obejrzałam teraz pierwszy sezon i drugi co dało mi podwójną radość, bo okazało się że można stworzyć serial idealny. Naprawdę idealny.

Są świetne postacie (kto czytał Sherlocka, ten wie, że jest to postać nietuzinkowa, a tutaj jest nietuzinkowa do potęgi) są niewiarygodnie dobre i inteligentne dialogi, z podkreśleniem na inteligentne. Jest wartka akcja ( znów, kto czytał, ten wie, że Sherlock Holmes rozwiązywał ciekawe sprawy), sytuacje gdzie włos się jeży i to co najważniejsze - aktorzy przed którymi można tylko się bardzo głęboko pokłonić. Ktoś by mógł powiedzieć, że Holmes, biegający po Londynie z komórką w dłoni, to raczej nie jego bajka. Otóż prawda jest taka, że BBC stworzyło Sherlocka nowoczesnego a jednocześnie idealnie wkomponowanego w kanon powieści detektywistycznej. I naprawdę jest to możliwe.

Szykuję się do dłuższego wywodu na temat tego serialu, w najbliższym czasie, więc w tej chwili jedynie dodam, że chyba musi być coś w tej produkcji skoro miała dość dziwny wpływ na ludzi którzy ją obejrzeli ( w tym na mnie). Czym się ta dziwność objawia? Ano, chociażby bardzo emocjonalnym odniesieniem do ostatniego odcinka drugiej serii, czyli wyrażenia swojego oburzenia na temat zszargania dobrego imienia postaci fikcyjnej jaką jest Sherlock. Chciałoby się rzec za musicalem "Metro" :
"...Piszmy na murach, stropach i rurach. Znakami, których nie da się zmyć..."

Nie będzie chyba nic dziwnego w tym jak napiszę, że te zdjęcia absolutnie nie pochodzą tylko i wyłącznie z Londynu, ale z Mediolanu, Monachium, Sztokholmu...

Kto w dzisiejszych czasach, pytam, kto występuje w obronie dobrego imienia człowieka, który nie istnieje?

Kto wie o co chodzi ten pewnie się uśmiecha, kto nie, niech biegnie obejrzeć serial, bo to jedyna taka produkcja, za którą dosłownie dałabym sobie odciąć rękę. Jedną. Może po następnym sezonie dwie.

Narazie to by było na tyle jeśli chodzi o Sherlocka i inne seriale, ale zapewniam Was, że jeszcze nie skończyłam z tym tematem. Psychicznieprzygotowuje się do bardzo nieobiektywnej recenzji:)

Do zabawy natomiast zapraszam osoby, które od niedawna (chyba:) pojawiają się na moim blogu, a o których z chęcią bym się coś więcej dowiedziała. Oczywiście udział nie jest obowiązkowy:) A jeśli już się bawiłyście, a ja nie zauważyłam to wybaczcie, moje niedopatrzenie
Do zabawy zapraszam:

murilega
Beatriz
Domi
Joanna
Papierowa Latarnia

P.S Wiadomość zaszyfrowana: Kartka do Martina Freemana, z życzeniami wszystkich "BAFT" tego świata już wyleciała:) Jestem nienormalna i jest mi z tym dobrze:))

Opowieść żony - Lori Lansen

2012-01-14T14:30:00.000+01:00

Lori Lansen
Opowieść Żony / Wife's Tale
Seria z Miotłą
Wydawnictwo W.A.B październik 2010

Opis wydawnictwa:
Mary Gooch ma czterdzieści trzy lata, męża, niezbyt ciekawą pracę. A przede wszystkim - ma ciało. Bardzo dużo ciała. Tak dużo, że całe jej życie kręci się wokół niego. I nie jest ważne to, że mąż kocha ją taką, jaka jest. A raczej - taką, jaka była, zanim zaczęła się od niego oddalać, pogrążając się w bezsilnej kontemplacji „tłustego potwora", jak zwykła siebie nazywać. Pewnie dożyłaby tak spokojnej starości, gdyby w przeddzień srebrnego wesela Jimmy Gooch nie zniknął, zostawiwszy żonie 25 tysięcy dolarów i list z wyjaśnieniem, że „musi pomyśleć". I nie jest to żart - mijają dni, a on nie wraca. Mary postanawia wyruszyć jego śladem. W podróży przechodzi prawdziwą metamorfozę. Nie bez znaczenia będzie tu znajomość z pewnym tajemniczym szoferem, tęgą irańską fryzjerką, przystojnym Meksykaninem i porzuconą przez męża matką trojaczków. A kilogramy? Cóż, po prostu same znikną. Pełna zaskakujących zwrotów akcji historia kobiety, która nie tyle przemienia się z bestii w księżniczkę, ile odnajduje siebie

Po książki z "Serii z Miotłą", sięgam zazwyczaj bez zastanowienia chociaż nie raz się już zdarzyło, że powieść mi się po prostu nie podobała. To zazwyczaj dość trudne lektury, w których życie kobiet nie ma w sobie nic z bajki o księżniczkach, a znoje dnia codziennego są tym bardziej przytłaczające, że łączą się z ciężkimi czasami w jakich przyszło żyć owym kobietom, lub z kulturą, której zasady są nam obce, a przez co trudne do zrozumienia i zaakceptowania. A czasami obie te rzeczy na raz.

Ponieważ opis wydawnictwa całkowicie oddaje treść książki, nie będę tego robić powtórnie, tylko króciutko podsumuje moje wrażenia.

Na pewno jest to pierwsza książka, która tak wnikliwie opisuje stan umysłu kobiety otyłej. Bardzo otyłej. Dzięki zagłębieniu się w myśli Mary, możemy poczuć jak to jest gdy odczuwamy nieustające, ogromne łaknienie, gdy patrząc w lustro widzimy coś co jest bezkształtną górą tłuszczu, gdy nie możemy się podnieść, schylić, a czasami nawet oddychać. Gdy mieszka w nas przerażający "tłustoń", jak nazywa to Mary i każe nam jeść i jeść, bez prawdziwego powodu, bez opamiętania.

Było parę sytuacji, które po prostu są dla mnie absolutnie niezrozumiałe.Głód, który nagle ogarniał Mary, był tak wielki , że zjadała mrożonki prosto z opakowania, wysysając z nich lód, by łatwiej było rozgryźć. Dziwne, ale prawdziwe. I myślę, że są na świecie ludzie, którzy to robią, bo po prostu nie potrafią zapanować nad chęcią jedzenia. Nieważne co, nieważne jak, byle tylko coś wypełniło żołądek.

Z wielu niekończących się rozmyślań Mary dowiadujemy się prawdy o jej małżeństwie, utraconych dzieciach, rodzicach i o tym jak próbowała sobie radzić z chorobą. I to wszystko przez połową książki, która momentami jest dość nużąca. Druga połowa, jest już trochę ciekawsza. Mary zbiera się w sobie i wyrusza do Kalifornii na poszukiwanie męża. spotyka różnych ciekawych ludzi, a to że w końcu przestaje się nad sobą użalać i myśleć wyłącznie o sobie, sprawia, że zaczyna mieć wstręt do jedzenia. Tak długo dopóki nie godzi się z tym co się z nią stało. A wtedy jest już dużo szczuplejsza i gotowa by w końcu zacząć żyć z dala od widma lodówki.

Nie potrafię powiedzieć, czy książkę polecam czy nie. Przeczytałam ją, a to już dużo, bo z założenia nie czytam czegoś co w ogóle mi się nie podoba, ale z drugiej strony książka mnie nie zachwyciła. Mam wrażenie, że to taka trochę inna wersja "z żaby w księżniczkę", bo pomimo tej całej filozoficznej otoczki, na końcu Mary jest szczupła i również dzięki temu szczęśliwa, więc mało w tym odkrywczego przesłania.

Myślę, że warto spróbować, bo książki z tej serii, nigdy nie są złe. Po prostu niektóre tematy bardziej do nas trafiają, a niektóre nie. Do mnie ten za bardzo nie trafił, bo ja do jedzenia mam bardzo radykalne podejście - lubię, ale w sumie uważam, że to strata czasu i pieniędzy. Wyjaśnię to kiedyś na moim drugim blogu:)))

Tak naprawdę to przeczytałam do końca, żeby dowiedzieć się co się stało z mężem Mary. I niestety ta sprawa nie została wyjaśniona, co mnie rozczarowało. A cała podróż Mary "ku wyzwoleniu"? Jakoś nie bardzo mnie wciągnęła.

Sumując: książka nie jest zła, ale temat nie dla mnie. Poza tym nie do końca polubiłam główną bohaterkę, a to już sprawia, że ciężko mi przebrnąć przez taką lekturę.

Carnage / Rzeź (2011)

2012-01-13T14:00:00.000+01:00

Rzeź / Carnage (2011) Francja, Niemcy, Polska
Komedia, Dramat
reż. Roman Polański
scen:.Roman Polańki, Yasmina Reza
wyst.: Jodie Foster, Kate Winslet, John C. Reilly, Christoph Waltz
Na podstawie sztuki Yasminy Rez, o tym samym tytule

Opis z Filmweb:
Dwie nowojorskie pary: Alan (Christoph Waltz) i Nancy (Kate Winslet) oraz Michael (John C. Reilly) i Penelope (Jodie Foster). Zdawałoby się, że wszystko je łączy. Nienaganne maniery, wysoki standard życia i satysfakcja z uczących się w najlepszych szkołach dzieci. Wszyscy czworo mogą uważać się za elitę amerykańskiej socjety. Kiedy ich dzieci wszczynają bójkę, na pozór niewinne spotkanie rodziców, zorganizowane celem wyjaśnienia sprawy, przerodzi się w lawinę potyczek i wzajemnych złośliwości. W tym piekielnie zabawnym pojedynku stawką będzie dobre imię i status każdego z uczestników.

Z wielką przyjemnością zasiadłam do oglądania najnowszego filmu Romana Polańskiego. Po pierwsze, lubię Polańskiego, po drugie, jeszcze bardziej lubię Kate Winslet, o czym już wspominałam, po trzecie, nauczona przykładem "Kotki na gorącym blaszanym dachu" wiedziałam, że dobry reżyser i dobrzy aktorzy, z dobrej sztuki, zrobi dobry film. I tak się rzeczywiście stało w tym przypadku.

Zastrzegam na samym początku - to nie jest film dla wszystkich. To jest sztuka teatralna, tylko przeniesiona na ekran. Tam się nic nie dzieje, cztery osoby nie wychodzą poza obręb jednego pokoju (no dobra, raz do łazienki) i cały czas gadają. Po prostu całkowicie przegadany film. Więc jeśli ktoś nie przepada za takim rodzajem kina to niech wogóle nie siada. Mogę jeszcze dodać, ale nie wiem czy to jest poprawne politycznie - tylko ludzie, którzy mają trochę więcej niż odrobina inteligencji, będę w stanie się śmiać. Bo przecież opis wskazuje, ze to komedia. Z dramatem, ale komedia. A widziałam takich co im nawet usta nie drgnęły. Po prostu pomylili sale.

No a teraz mogę już chwilę się pozachwycać. Przede wszystkim grą aktorską. jedynie w takich filmach widać kto ile potrafi. Nie ma efektów specjalnych, które mogą ukryć brak dobrej aktorskiej szkoły. Tutaj można grać jedynie twarzą i ciałem. I sposobem mówienia. I jeszcze pewnie paroma innymi sposobami, ale ja o tym nie wiem bo aktorstwa nie studiowałam, więc mogę tylko podziwiać efekt, bez rozdrabniania go na części pierwsze.

O dziwo, pomimo mojego uwielbienia dla Winslet, przyznaję, że Jodie Foster była trochę lepsza. A może to jej postać była bardziej wyrazista. Jako neurotyczna, moralizatorka - idealistka, która chciała być zawsze poprawna i fair, naprawdę dała popis niesamowitej gry. Szczególnie na koniec. Duże brawa. oczywiście reszta w niczym jej nie ustępowała, ale Jodie zdecydowanie rzuciła mi się w oczy.

O czym więc jest ten film o niczym? A w gruncie rzeczy o tym co w dzisiejszych czasach najważniejsze, lecz mało zauważalne.O wiecznej grze pozorów. O tym kim naprawdę jesteśmy i jak bardzo to się różni od tego kim byśmy chcieli być. Lub raczej jak byśmy chcieli być widziani przez innych.

Dwie pary które spotykają się by omówić bójkę jaka zaszła pomiędzy ich synami, przez półtorej godziny przechodzą całkowitą metamorfozę. Od elegancko ubranych, starających się być jak najbardziej uprzejmymi, wyrozumiałymi dla swych dzieci osobami, które w kulturalny sposób chcą zażegnać konflikt, stają się obrzucającymi się nawzajem inwektywami, podpitymi... normalnymi ludźmi?

No właśnie. Jak to jest, że za zamkniętymi drzwiami, w towarzystwie naszego męża i dzieci, jesteśmy normalni, przeklinamy, mówimy rzeczy niepoprawne politycznie, wyśmiewamy inwalidów, obgadujemy sąsiadów, a gdy tylko wchodzi osoba trzecia np. sąsiadka pożyczyć szklankę mąki, przywdziewamy maskę dobrze wychowanych, niesamowicie uprzejmych i sympatycznych ludzi?

Czy nasza rodzina uprawnia nas do tego by zachowywać się mniej kulturalnie niż na ulicy? Czy ulica wymusza na nas bardziej cywilizowane zachowanie niż cztery ściany domu?

W "Rzezi", na początku wszyscy są swoim własnym marketingowym wizerunkiem. Michael - przysłowiowy misio, bez własnego zdania, Penny - intelektualistka o otwartym umyśle, Nancy - piękna i kompetentna i Alan. On chyba jest najbardziej sobą, z wiecznie przyklejonym do ucha telefonem, który jest jego tarczą ochronną. "Nie nie mogę teraz zajmować się dzieckiem, mam ważną rozmowę", tarczą.

Gdy Nancy wymiotuje na albumy Penelope, maska opada ze wszystkich. Ona ta najbardziej elegancka, wyszminkowana popełnia taką gafę! A może dzieje się to już wtedy gdy Michael wspomina o pozostawionym na ulicy chomiku? Pierwsza rysa na starannie wypracowanym wizerunku.

Jaka więc refleksja po obejrzeniu?

Nasz świat jest sztuczny, pełen zachowań opisanych w gazetach czy poradnikach. Jak przyjmować gości, jak być dobrym rodzicem, jak się ubierać na spotkania biznesowe itd. itd. Już w żadnej kwestii nie ufamy swojej intuicji, tylko opieramy się na zasadach stworzonych przez kogoś, kto uważa, że wie lepiej. Ale czy na pewno wie lepiej?

A tak naprawdę w głębi serca, wszyscy jesteśmy dziećmi, które czasami mają ochotę wybić zęby drugiemu, za pomocą kija. I tyle.

Naprawdę świetny film.

Kobieta bez twarzy - Anna Fryczkowska

2012-01-12T12:46:00.001+01:00

Anna Fryczkowska
Kobieta bez twarzy
Wydawnictwo Prószyński i Ska czerwiec 2011

Opis wydawnictwa:
Po tragicznej śmierci męża Hanna Cudny rzuca wszystko i wraz z dwójką dzieci ucieka na wieś. Ma tu uczyć angielskiego, uprawiać ogród i być szczęśliwa. Wiejska sielanka to jednak tylko pozory: córka Hanny znajduje w okolicznych lasach zwłoki, nastoletni syn zaczyna się dziwnie zachowywać, a rodzice jednego z uczniów znikają bez śladu. Odkrywając kolejne elementy tej przerażającej układanki, Hanna trafia na pokłady zła w ludziach, którym ufała.

Kryminał nie jest moim ulubionym gatunkiem literackim, co pewnie nie raz podkreślałam i co zresztą widać po książkach, które czytam. Bardziej wolę te obyczajowe, o wymiarze społecznym czy psychologicznym. Ale oczywiście są wyjątki potwierdzające regułę. Tak było w przypadku serii Millenium Larssona i tak jest w przypadku "Kobiety bez twarzy".

Anna Fryczkowska napisała bardzo wciągająca powieść od pierwszej do ostatniej strony i to jest jej największy plus. Od momentu, gdy anonimowa kobieta tłukąc na obiad kotlety, zastanawia się jakby to było sympatycznie, gdyby jej mąż już nigdy nie wrócił z pracy do domu, aż po sam koniec gdy dowiadujemy się co tak naprawdę skrywa z gruntu miła, mała miejscowość.

A wszystko za sprawą Hanki, która po odejściu męża, przyjeżdża na wieś, gdzie jako dziecko spędzała wakacje. Wydaje jej się, że tylko tutaj może zaznać spokoju i ukoić złamane serce. W ciszy i spokoju sielskiej wsi polskiej.

My jednak wiemy i to z niejednego filmu i książki, że małe miejscowości są pełne małych, głęboko skrywanych tajemnic. Dowiaduje się też tego Hanka, najpierw gdy jej córka znajduje w lesie zwłoki uduszonej kobiety i później gdy nagle znika ojciec i matka jednego z jej uczniów. Hanka chce rozwiązać tajemnice, ale co bardzo mnie ucieszyło, kobieta nie ma w sobie nic z amatora-detektywa jakich znamy z innych kryminałów. Popełnia dużo błędów, przyjaźni się nie z tym co trzeba i nie posiada za grosz intuicji. Tym bardziej książka wydaje się być nie za bardzo oderwana od rzeczywistości.

Język powieści jest bardzo poprawny i chociaż daleko mu do satyryczno - szyderczego podejścia Chmielewskiej, to jest jak najbardziej wciągający. Szczególnie, że narracja jest prowadzona na przemiennie przez Hankę, oraz jej córkę. Autorka świetnie odzwierciedliła przebieg myśli małej dziewczynki i jej spostrzeżenia na temat otaczającego świata i zdarzeń jaki mają miejsce.

Czemu powyżej odniosłam się do Chmielewskiej? Bo to jedyne polskie kryminały jakie przeczytałam do tej pory. Olga Rudnicka i jej "Natalii 5" to zdecydowanie coś w deseń Chmielewskiej i tutaj chyba autorka nie ucieknie od takich porównań. Natomiast pani Fryczkowska to kryminał pełna gębą, z bardzo ciekawą intrygą, zagadką której rozwiązania można się domyślać, ale nie można być pewnym i stylem pisania, który od pierwszych stron mnie wciągnął i trzymał do końca.

Ani razu się nie znudziłam, ani razu nie miałam ochoty książki odłożyć. Jak napisałam na Facebooku, po pierwszej przeczytanej połowie, (bo dalej nie dałam rady) miałam dziwne, nieprzyjemne sny, po następnej również. Autorka bardzo sugestywnie opisała pewne sceny, na tyle, że czułam lekki dreszczyk niepokoju. A u mnie to już dużo, bo kiedyś nałogowo oglądałam i czytałam horrory.

Polecam z czystym sercem i tym co lubią czytać kryminały, bo na pewno znajdą wiele ulubionych wątków i tym co dopiero zaczynają (jak ja ) przygodę z gatunkiem bo "Kobieta bez twarzy" jest dla nie wielką zachętą na bliższe spotkanie z mi nieznanymi wcześniej pisarzami tego gatunku.

Będę się teraz czaić na powszechnie chwalone "Uwikłanie"

50/50 (2011)

2012-01-06T09:00:00.000+01:00

50/50 (2011)
Dramat, Komedia USA
Reż.:Jonathan Levine
Scen.: Will Reiser
Występują: Joseph Gordon Levitt, Seth Rogen, Anna Kendrick, Bryce Dallas Howard

Opis z Filmweb:
Scenariusz został oparty na rzeczywistych doświadczeniach scenarzysty Willa Reisera. Film opowiada historię Adama (Joseph Gordon-Levitt), 25-letniego żyda u którego zostaje zdiagnozowany rak kręgosłupa.

Właśnie doczytałam opis z Filmweb - "25-letniego żyda" i zastanowiłam się jak bardzo niepotrzebną informacją jest ta o pochodzeniu. Czy Żydzi inaczej przechodzą raka, czy co?

Nieważne, wracajmy do sedna sprawy. Była już komedia o holokauście i to całkiem udana (mam oczywiście na myśli "Życie jest piękne") czas na komedię o raku.

Adam jest prawdziwym "everymanem", młody, ma dziewczynę, pracę w radiu, lekko szalonego przyjaciela. No po prostu niczym, absolutnie niczym, nie wyróżnia się z tłumu jemu podobnych dwudziestopięciolatków. Aż do momentu, gdy odczuwając dziwne bóle w plecach idzie się przepadać i okazuje się, że ma dość złośliwego raka kręgosłupa. Takiego co to szansa na przeżycie jest pięćdziesiąt na pięćdziesiąt.

Co wy byście zrobili? Pewnie dokładnie to samo co Adam. Najpierw niedowierzanie, potem złość, potem zdziwienie. Są różne stadia godzenia się z myślą o własnej śmiertelności, a ja tutaj, ani nie chcę wam ich przybliżać ani wymieniać, bo się na tym nie znam i nie jestem osoba kompetentną. Natomiast jest to na pewno wielki szok i prawdziwy policzek od życia.

50/50 pomimo tego, że porusza tak ciężki temat, jest totalnie pozytywnym filmem, który można polecić każdemu. Oprócz głównego bohatera, mamy całą plejadę postaci, które usilnie próbują pomóc Adamowi uporać się z chorobą. Jego najlepszy przyjaciel Kyle, grany przez Setha Rogena, którego bardzo lubię, jest bezbłędny. Każdy powinien mieć takiego przyjaciela w chorobie, który pomoże ogolić głowę, poderwać dziewczynę "na raka" i poda skręta gdy życie stanie się nie do zniesienia

Do tego "współpacjenci" Adama z chemioterapii to też bardzo ciekawi ludzie. Wiedzieliście, że w Stanach marihuana w tak ciężkich przypadkach chorobowych jest zapisywana na receptę? To może być ciekawe co nie? Szczególnie jak się ją dodaje do ciasteczek...

Żal mi aktorki Bryce Dallas Howard. W "Służących" grała okropną Hilly, tutaj jej rola, dziewczyny Adama, która go zdradza, jest równie niesympatyczna. Ale dziewczyna ma potencjał i mam nadzieję, że końcu zobaczę ją w innej roli niż wredna s..a:)

Po tym filmie stwierdzam, że uwielbiam to nisko budżetowe, amerykańskie kino. Ono jest naprawdę dobre, ma odwagę pokazywać pewne problemy od innej strony, nie boi się mówić prawdy o człowieku, o jego lękach ale także o tym, że niektórzy umieją wyśmiać nawet własnego guza kręgosłupa Oczywiście z pomocą odpowiednich ludzi.

Moje ulubione sceny? Ta z imprezą w pracy zorganizowaną przez Kyla by "uczcić" chorobę Adama. Ta kiedy Adam wychodzi ze szpitala po pierwszej chemii (co za muzyka:)), ta w której obcinają włosy.
Ciekawe są też spotkania Adama z początkującą terapeutką Katherine. Tu duże brawa dla aktorki - Anny Kendrick, która podobno gra w Zmierzchu, ale nie wiem bo nie widziałam, więc Anna jest dla mnie nowością.I to bardzo ciekawą.

No i last but not least - Joseph Gordon Levitt. Moje uwielbienie dla tego aktora rośnie z każdym kolejnym filmem. Można zacząć do mnie mówić "ta fanka Levitta". Jest obłędny, jest zdecydowanie najlepszym aktorem mojego pokolenia i cieszę się że śledzę jego karierę praktycznie od początku, czyli od "Trzeciej planety od słońca". Już wtedy się w nim podkochiwałam. A najbardziej to się cieszę, że ma bardziej poukładane w głowie niż Heath Ledger, którego też fanka byłam od początku i nieszczęśliwie zostało mi odebrane, śledzenie jego kolejnych sukcesów. Mam wielką nadzieję, że Joseph nie da się światu i jeszcze nam pokaże. Już nie długo w kolejnej części Batmana, na przykład.

"50/50" to film dla każdego kto lubi oglądać filmy. Po prostu.

Góra Śpiących Węży - Hanna Kowalewska

2012-01-05T09:00:00.000+01:00

Hanna Kowalewska
Góra Śpiących Węży
Część II cyklu o Zawrociu
Wydawnictwo Zysk i Ska 2001

Opis wydawcy:
W Górze śpiących węży kontynuacji bestselleru Tego lata, w Zawrociu Matylda musi raz jeszcze zmierzyć się z przeszłością. Kim był jej ojciec, który zginął, gdy miała pięć lat? Dlaczego pamięć o nim została całkowicie zamazana? Czy pamiętnik, list babki i stare zdjęcia znalezione w pawlaczu wystarczą, by rozwikłać tajemnicę jego śmierci? A może klucz do tajemnicy kryje się w dziwnym śnie dręczącym Matyldę?

Jestem naprawdę szczęśliwa, że przełom nowego i starego roku spędziłam znowu w towarzystwie Matyldy i Zawrocia. Podejrzewam, że gdybym miała w domu dalszą część pochłonęłabym ją i nadal byłoby mi mało. Hanna Kowalewska tworzy taki klimat, że ciężko się z niego wydostać. W sumie to się cieszę, że jeszcze trzy kolejne części przed mną, szczególnie że autorka lubi otwierać pewne wątki i pozostawiać czytelnika w niepewności.

No i jeszcze jedno najważniejsze: rzadko się zdarza, że część druga jest lepsze niż pierwsza. W tym przypadku można powiedzieć, że tak się stało, chcociaż te dwie książki są jakby zupełnie inne. Łączy je równie przepiękny język oraz główne postacie, a reszta to jakby zupełnie inny gatunek. "Tego lata w Zawrociu" to bardzo poetycka opowieść o odkrywaniu siebie poprzez rodzinne sekrety, pełna opisów przyrody, a "Góra śpiących węży", bardziej przypomina psychologiczne studium rodziny. I to rodziny, w której każdy gra jakąś rolę i nikt nie jest tym kim się wydaje.

Matylda postanawia rozwikłać zagadkę śmierci swojego ojca. Wie, tylko że zginął w tragicznym wypadku, który oczernił jego imię. Ponieważ była wtedy bardzo mała, nie potrafi wyłuskać z pamięci większych fragmentów wspomnień o ojcu, oprócz kilku zagubionych niczym kawałki starych puzzli - zupełnie do siebie nie pasujących. Zagłębiając się w historię małżeństwa swoich rodziców, Matylda powoli odkrywa prawdę o nich, o swoim ojczymie oraz dzieciństwie swego ojca.

Tutaj pojawia się temat, który bardzo mnie zaskoczył, a to dlatego, ze nigdy nie poświęciłam mu ani jednej myśli, a przecież to muszą być naprawdę fascynujące historię. Otóż okazało się, ze Jasiek był jednym z tych dzieci, które odnalezione w trakcie wojny, lub krótko po niej, są jak białe kartki wyrwane z zeszytu. Bez rodzin, bez nazwisk, czasami zbyt małe by móc cokolwiek o sobie powiedzieć, a czasami , tak jak w przypadku Jaśka, w zbyt wielkiej traumie by wspominać. Takie dzieci trafiały do sierocińców, dostawały nowe imiona i nazwiska, nowe życie i od tej pory musiały same uporać się z tym kim były w przeszłości. Szczególnie gdy okazywało się, że są Żydami, Niemcami, Rosjanami, albo mieszanką dwóch nienawidzących się naradowości.

Czyż nie fascynujące musiały być historie tych dzieci? A nigdzie dotąd nie spotkałam się z tym tematem, w żadnej książce, ani gazecie. Naprawdę ogromny plus za to dla autorki, bo odsłoniła mi nowe pole do myślenia.

Jasiek w swej ogromnej tragedii miał dużo szczęścia. Razem z innym dziećmi, trafił w sierocińcu akurat na Lucynę Malinowską, kobietę która sama straciła całą rodzinę. Postanowiła dać tym dzieciom swoje nazwisko, namiastkę rodzinnej miłości i przynależności oraz to co miała w sobie najlepsze. Od tej pory "Malinowscy", zbieranina dzieciaków Bóg wie skąd, stała się rodzeństwem, które pomimo różnic, długo trzymało się razem.

Tą właśnie fikcyjną rodzinkę, ma okazję odkryć dla siebie Matylda. Co zrobi ze swoją wiedzą, czy zaakceptuje tak dziwny twór, chociaż sama pochodzi ze strony babki z rodziny mogącej szczycić się prawdziwymi korzeniami i to kilkunastu pokoleń?

Polecam wam serdecznie, cały cykl o Zawrociu. Druga książka, utwierdziła mnie w przekonaniu, że Hanna Kowalewska wspaniałą pisarką jest. Ma genialny warsztat i nietuzinkowe pomysły, a jej bohaterowie są tacy prawdziwi! Są polscy aż do bólu, tym bardziej można się z nimi identyfikować. A ja mam wrażenie, że takie osoby jak Lucyna czy Danka, znam, a przynajmniej gdzieś widziałam.

Żeby nie było tak cukierkowo dodam tylko, że trochę mnie znudził wątek intryg w teatrze, miejscu pracy Matyldy. Ale może się przecież okazać, że poruszone w nim problemy będą przydatne w kolejnym tomie, który nazywa się "Maska Arlekina". A taką nosił zmarły mąż Matyldy, który również w teatrze pracował.

Naprawdę nie mogę się doczekać aż sięgnę po kolejny tom.

Never Let Me Go / Nie opuszczaj mnie (2010)

2012-01-04T09:00:00.000+01:00

Nie opuszczaj mnie / Never let me go (2010)
Produkcja USA, Wielka Brytania
Dramat, Sci -fi
Reż.:Mark Romanek
Scen.:Alex Garland
Występują: Carey Mulligan, Andrew Garfield, Keira Knightley
Na podstawie powieści Kazuo Ishiguru o tym samym tytule

Opis z Filmweb:
Kathy, Ruth i Tommy uczą się w Hailsham, elitarnej szkole z internatem, idyllicznym miejscu w sercu angielskiej prowincji. Adaptacja wielokrotnie nagradzanej powieści Kazuo Ishiguro (twórcy m.in. "Okruchów dnia") jest idealnie wyważoną mieszanką angielskiego filmu kostiumowego z filmem science fiction (chociaż bez science). Z plejadą gwiazd brytyjskiego kina Carey Mulligan, Keira Knightley, Charlotte Rampling, Sally Hawkins.

Nie czytałam jeszcze żadnej książki Ishiguro, a obejrzałam już dwie ekranizacje. Kiedyś dawno "Okruchy dnia" i teraz " Nie opuszczaj mnie". Chyba muszę się zainteresować twórczością tego autora, bo oba filmy są bardzo klimatyczne i zdecydowanie mi się podobały.

Uwaga, zdradzam wszystkie tajemnice, jeśli ktoś nie miał jeszcze do czynienia z książką, czy filmem

"Nie opuszczaj mnie" to tak naprawdę film fantastyczny, ale bez odrobiny efektów specjalnych. I to jest największy plus. Tematem przypomina przecież "Wyspę" ze Scarlett Johansson i Ewanem McGregorem, ale w swoim wyrazie jest zupełnie inny. Bardziej przerażający.

Idylliczne dzieciństwo w angielskiej szkole w internecie, trójki młodych przyjaciół, zostaje przerwane niesamowitą wiadomością. Nie są zwykłymi ludźmi, tylko klonami, których organy maja kiedyś służyć do przeszczepu. Po osiągnięciu dojrzałości, zostaną wezwani i po kolei będą oddawać swoje narządy, tak długo dopóki będą w stanie funkcjonować. Zazwyczaj za trzecim razem, kończy się to śmiercią.

Widz od samego początku może podejrzewać, że szkoła do której chodzą dzieci to nie jest zwyczajne miejsce. Nie ma ani słowa o rodzicach, uczniom nie wolno wychodzić poza mury posiadłości, a do tego wielka wyprzedaż zabawek, która zostaje zorganizowana w szkole, to tak naprawdę wyprzedaż śmieci, których pozbywają się zwykli ludzie. ale uczniowie Hailsham tego nie wiedzą i cieszą się jakby otrzymywali największe skarby.

Po informacji o tym, że nasi bohaterowie to klony, cały film zmienia swój wymiar. mamy przed sobą trójkę młodych ludzi, którzy wiedzą że umrą bardzo szybko. Chcą żyć, ale nie potrafią. Odizolowanie przez całe życie sprawia, że udają. Udają związki, udają radość, udają miłość. I w pełni zdają sobie z tego sprawę.

Narratorką całej opowieści jest Kathy, która doznając zawodu miłosnego (kocha Tommy'ego , który wiąże się z Ruth) i postanawia zostać "opiekunem". Jej zadanie to pomaganie kolejnym dawcom w rekonwalescencji, oraz podtrzymywanie ich na duchu. Kathy wierzy, że jej uczucie jest prawdziwe i pewnie tak jest, ale dla wszystkich ludzi na świecie, nasi bohaterowie, to po prostu części zamienne, pozbawione uczuć, które pojawiając się w miejscach publicznych wywołują konsternację, ale ponieważ proceder wymiany narządów jest powszechnie respektowany, nikt nie traktuje krótkiego życia tych stworzeń jako coś wartego uwagi i szacunku.

Film jest wstrząsający, gdyż my poznajemy świat oczyma tych właśnie "stworzeń". Wiemy, że mają uczucia, że chcą żyć, że mogą planować przyszłość. Kathy jest bardzo wrażliwą młodą dziewczyną. Carey Mulligan w tej roli jest niezwykle przekonująca, z tą swoja słodką buzią, burzą nie poukładanych włosów. Nawet w obliczu rychłej śmierci, gdy w jakiś sposób z nią pogodzona stoi na polu, myśląc o Tommym, wygląda jak zagubione dziecko i tym bardziej wzbudza współczucie.

"Nie opuszczaj mnie" to naprawdę dobry film. Ma niesamowity klimat, jakby żywcem wyjęty z azjatyckich horrorów 9przynajmniej mi się tak skojarzył, bo dla mnie azjatycki horror, to nie krew sikająca po ścianach tylko wszech ogarniająca pustka i samotność, plus dziwna przyroda) Puste ulice, wyludnione plaże, wietrzna, angielska wieś, a w pierwszych kadrach tylko nasi bohaterowie. jakby nie było pozostałego świata, a wszystko kręciło się wokół ich życia. A przecież tak naprawdę to oni są najmniej ważnymi istotami tej planety, tylko częściami wymiennymi.

Duże brawa dla aktorów, Carey Mulligan i Andrew Garfielda. Natomiast nie pochwalę Keiry Knightley, bo jak ostatnio na nią patrzę to mam wrażenie, że coś jej się porobiło ze szczęką. Zawsze ma taką mocno wysuniętą i lekko rozchylone usta. Tak samo wygląda na rozdaniach nagród i w każdym innym filmie. jakby nie potrafiła przestać na chwilę być sobą i swobodnie wczuć się w rolę. To taka mała dygresja.

Polecam wszystkim, którzy jeszcze nie widzieli. To dobre, zaskakujące i przede wszystkim bardzo piękne kino. A ja przy następnej wizycie w bibliotece poszukam jakiejkolwiek książki Ishiguro, bo odniosłam wrażenie, że może mi się spodobać.

Contagion / Epidemia Strachu (2011)

2012-01-03T10:43:00.000+01:00

Contagion / Epidemia strachu
Dramat, Thriller, Sci-fi
Reż. Steven Soderbergh
Scen. Scott Z. Burns
Występują: Gwyneth Paltrow, Kate Winslet, Matt Damon, Marion Cotillard, Laurence Fishbourne, Jude Law

Opis z Filmweb:
Contagion to film o śmiertelnym wirusie, przenoszonym drogą powietrzną, który zabija zaatakowane osoby w ciągu kilku dni. Epidemia rozwija się szybko, a lekarze i naukowcy na całym świecie próbują znaleźć lekarstwo i opanować panikę, która rozprzestrzenia się jeszcze szybciej niż sam śmiertelny wirus. Zwykli ludzie walczą o przetrwanie w coraz bardziej podzielonym społeczeństwie.

Do obejrzenia tego filmu na pewno skusiła mnie obsada. Wielu znanych aktorów w różnorodnych rolach. Reżyser nie wyszedł też z założenia, że znanego nazwiska nie można uśmiercić po kilku minutach filmu, więc pierwszą ofiarą epidemii jest dawno przeze mnie nie widziana Gwyneth Paltrow, a potem już leci. Poza tym podobała mi się dawna "Epidemia" z 1995 roku.No i Kate Winslet. Z założenia oglądam wszystkie z nią filmy, nawet jeśli rola jest epizodyczna, tak jak w tym przypadku.

A wszystko, jak to w tego rodzaju filmach, zaczyna się niewinnie. Pewna pani wraca z podróży służbowej z Hong Kongu. Lekko zakatarzona, wyciera nos, kicha, tu coś dotknie, tam pogłaszcze i zaczyna się epidemia. Na początku ofiar jest kilka, kolejnego dnia kilkanaście, kolejnego kilkadziesiąt i tak leci. Ludzie padają, politycy chowają się w bunkrach, naukowcy siedzą w labolatoriach by wynaleźć szczepionkę, a blogerzy sieja ferment w internecie złorzecząc na polityków, i naukowców. Ot, zwykła katastrofa.

Nie twierdzę, że "Contagion" to film odkrywczy, albo wielkie dzieło. Kto oglądał "Epidemię" z 1995 roku z Dustinem Hoffmanem, może odczuwać deju vu, ale w końcu raz na 17 lat można sobie obejrzeć film o śmiertelnej chorobie dręczącej ludzkość. Cobyśmy nie zapomnieli o grypie ptasiej, czy świńskiej, a w tym przypadku nietoperzowo- świńskiej. Odnoszę dziwne wrażenie, że zwierzęta się uwzięły i po latach cierpień, które z dzielnie znosiły z naszej strony, mszczą się. Kolejny odzwierzęcy wirus, w końcu zniszczy ludzkość, a zwierzęta będę triumfować.

Polecam tym co lubią taki rodzaj filmów. Ja lubię. Chociaż w odniesieniu do wydarzeń, które można oglądać na ekranie, brzmi to co najmniej dziwnie.

Tego lata, w Zawrociu - Hanna Kowalewska

2012-01-02T10:44:00.001+01:00

Hanna Kowalewska
Tego lata, w Zawrociu
Wydawnictwo Zysk i S-ka 1998

Opis wydawnictwa:
"Tego lata, w Zawrociu" to opowieść o wyprawie w nieznane, w pełną tajemnic przeszłość rodzinną. Główna bohaterka, Matylda, mieszkająca w miejskim blokowisku, otrzymuje pewnego dnia w spadku po babce Aleksandrze malowniczo położony dom na prowincji. Odkrywa w nim lakoniczne zapiski z życia dziadków, które pobudzają jej ciekawość i sprawiają, że czytelnikowi powieść zaczyna się jawić jak układanka. Narratorka, krok po kroku, stara się odsłonić tajemnice przeszłości. Stary dom wciąga Matyldę w swoje dziwne, intrygujące sprawy, wikła w układy rodzinne. W miarę jak poznaje złożone relacje między ludźmi związanymi z dziejami domu w Zawrociu, zmienia się sama i inaczej zaczyna patrzeć na siebie i swoje życie.

"(...) Zadbałaś o to bym ujrzała Zawrocie w pełnym blasku(...) Czekało na mnie ocienione żywopłotem, z tunelami liści, z kępami bezładnie pleniącego się kwiecia i zielska, z nieruchomym, ciepłym stawem otoczonym piaszczystymi zatoczkami, ze strzępami słońca zwieszającego się z dachu domu i rynien. Więc pchnęłam bramę, przekroczyłam granicę twojej i mojej - mojej od dziś, mojej przez chwilę, a może na zawsze...Dom... (...)"

Tak naprawdę to braki mi słów, by opisać mój ogromy zachwyt nad książką "Tego lata, w Zawrociu". Czuję się jakbym odnalazła książkę idealną. Idealną dla mnie, bo w jednym niezbyt grubym tomie połączyła to co lubię najbardziej w literaturze: motyw starego domu, odkrywania sekretów rodzinnych, nietuzinkową kobiecą postać (a nawet dwie), oraz to niesamowite uczucie, które może znać tylko ta osoba, która nigdy nie mając prawdziwego domu, nagle dziedziczy taki i to ten najbardziej pożądany, przez wszystkich a zarazem przez nich przeklinany. A to wszystko okraszone tak wspaniałą polszczyzną, że pozostaje mi tylko podwinąć ogon i skulić się w kącie, razem z tym moim blogiem i bzdurami, które tu wypisuję.

Pani Kowalewska tak naprawdę przedstawiła historię mało odkrywczą. Ot młoda kobieta - Matylda, dostaje w spadku dom po babci. Ku przerażeniu rodziny oczywiście, która nie uważa ją za osobę odpowiednią dostąpienia takiego zaszczytu. Zawrocie, to mityczna posiadłość, ostatnia ostoja prawdziwej polskiej inteligencji, która oparła się komunistycznej zawierusze i nigdy nie została podzielona pomiędzy marnotrawnych lokatorów. Matylda, która nigdy nie miała osobistego kontaktu z babcią, postanawia sprawdzić Zawrocie. I chociaż na początku, wcale nie jest przekonana, czy będzie mogła tam kiedykolwiek zamieszkać, powoli, odkrywając zapiski swych dziadków, zatapiając się w pięknie tego miejsca, zmienia swoje nastawienie i zaczyna czuć się tam jak w domu.

Ta cała historia nie jest więc w żaden sposób rewolucyjna, bo książek o nagle dziedziczonym spadku, mamy wiele. Natomiast to co sprawia, że "Zawrocie..." jest takie unikalne, to właśnie przepiękny język, w jakim powieść została napisana i bardzo ciekawy sposób narracji. Matylda niejako zaczyna kontynuować pamiętnik babci, ale zwraca się w nim bezpośrednio do zmarłej, co daje nam poczucie jakbyśmy czytali niekończący się monolog. Nawet wprowadzone od czasu do czasu dialogi, nie przeszkadzają w tym odczuciu. A chaos myśli, zbaczanie z tematu, powtórzenia i bezsprzeczny zachwyt nad przyrodą i domem w Zawrociu sprawia, że prawie czujemy zapach jabłek i kwitnących róż.

Wbrew pozorom fabuła tez nie jest aż taka prosta. Z biegiem czasu poznajemy z Matyldą kolejnych członków rodziny, ich problemy i przywary, odkrywamy tajemnicę pięknej i wyniosłej babci Aleksandry, utalentowanego Pawła i skrytej Anny. Dowiadujemy się, dlaczego Matylda nigdy nie poznała babki i dlaczego właśnie jej, nieznanej wnuczce, kobieta zapisała swój największy skarb. Co prawda to wszystko to tylko domysły naszej narratorki, ale ponieważ Matylda ma bardzo analityczny umysł i zdolność patrzenia "z zewnątrz" na problemy, które nawet jej dotyczą, można przypuszczać, że dochodzi do właściwych wniosków.

Jakich? Tego wam nie zdradzę, ale jeśli nie czytaliście jeszcze "Tego lata, w Zawrociu" to gorąco polecam. To obowiązek każdej czytelniczki, bo ewidentnie pokazuje, że kobiety potrafią pisać pięknie i inteligentnie, a książka oparta o utarty schemat, może być prawdziwym brylantem w morzu tandety.

Na marginesie muszę dodać, że nie jestem zupełnie obiektywna w zachwytach nad Zawrociem, a to dlatego, że zawsze miałam słabość to starych, tajemniczych domów. Dom jest też moim ulubionym motywem literackim. No i zawsze marzyłam, że ktoś mi jakiś zapisze w spadku. Bo wolałabym mieć stary dom,
w którym przede mną inni ludzie tkali z pięknych i złych chwil swoje życie, niż taki prosto spod igły. Niestety na horyzoncie brak umierających krewnych z domem, który bym mogła dziedziczyć, więc mogę jedynie powrócić jeszcze raz do Zawrocia i delektować się jego idyllicznym pięknem razem z Matyldą.

Ci którzy znają już twórczość pani Hanny Kowalewskiej, wiedzą, że historia Matyldy nie kończy się na jednej książki. Seria obejmuje jeszcze cztery inne "Góra śpiących węży", "Maska Arlekina", "Inna wersja życia" oraz " Przelot bocianów", wydany w październiku tego roku ( o czym nie wiedziałam), który podobno zamyka cykl o Zawrociu. Oczywiście mam zamiar wszystkie przeczytać, a nawet kupić, bo to ten rodzaj książek, które chcę mieć na półce i sięgać po nie często i gęsto.

Jestem teraz w trakcie czytania "Góry śpiących węży" i najpierw myślałam, że zrecenzuje obie książki razem, jako dwie części tej samej serii. Ale gdzieś w połowie "Góry...", doszłam do wniosku, że to nie możliwe, bo to dwie zupełnie różne książki. I to świetne. I w szoku jestem, że kontynuacja może być tak różna, a jednocześnie tak samo dobra, o ile nawet nie lepsza.

Zainteresowanym polecam stronę autorki -> http://hannakowalewska.com.pl/

Zaproszenie zamiast postanowień

2012-01-01T16:17:00.000+01:00

Kochani Nowy Rok powitał mnie deszczem, ale to nic bo cały dzień poświęciłam na nowy projekt, z czego jestem bardzo zadowolona:)

Już od dawna zbierałam się do tego aby stworzyć miejsce w sieci poświęcone moim innym pasjom niż czytanie czy oglądanie. Zapraszam wszystkich serdecznie na nowy blog mojego autorstwa:

Mindfulness of Every Day Life

Mam nadzieję, że znajdziecie na nim coś interesującego i polubicie go jak i polubiliście Bigos.

Oczywiście to miejsce pozostaje bez zmian, a już jutro najnowsza recenzja:))

A w 2011 było tak...

2011-12-31T12:40:00.000+01:00

Podsumowanie czas zacząć:

Przeczytałam około sześćdziesięciu książek, czyli tak jak w ubiegłym roku. Według LC 53, ale według mnie chyba około 57, nie wszystkie jednak zaznaczałam, więc pewna nie jestem. (Postanowienie noworoczne numer 1: być bardziej skrupulatną w zapisywaniu przeczytanych książek) .

Czy to dobry wynik? Dla mnie wystarczający. Przewyższa znacznie średnią krajową, a nie mordowałam się czytając książki, na które nie miałam ochoty, albo po paru stronach wydały mi sie nudne. To sprawiło, że jest ich tylko 60, bo w rękach miałam chyba coś koło setki:) (Postanowienie noworoczne numer 2: tak trzymać)

Co do filmów i seriali, oglądalność tych drugich jest znacznie wyższa, ale też nie katuje się filmami, które po paru minutach mnie zniechęcają. Prób obejrzenia było znacznie więcej niż filmów obejrzanych do końca. I dobrze, życie jest krótkie po co oglądać coś co mi się nie podoba.

A teraz moje prywatne wyróżnienia:

Największe literackie odkrycie roku:

1. George R.R. Martin

bo poczułam się znowu jak dziecko, wciągnięte do wymyślonego świata, który jest tak ciekawy i pełen przygód, że nie chcę z niego wychodzić.

2. Audrey Niffenegger

Za "Lustrzane Odbicia", które bardziej mi się podobały niż "Zaklęci w czasie", ale obie książki sprawiły, że dodałam do mojej skromnej listy ulubionych pisarek, autorkę, która totalnie oczarowała mnie klimatem swoich powieści.

3. Anne B. Radge

Za niesamowitą "Ziemię Kłamstw" i "Raki Pustelniki", które utwierdziły mnie w przekonaniu, że nie ma to jak skandynawscy autorzy i dobra saga rodzinna.

Najlepsze polskie powieści:

1. Willa - Magdalena Zimniak

za klimat jak u Kinga

2. Lalki - Karolina Święcicka

za pomysł

3.Rok w Poziomce - Katarzyna Michalak

choć o niej nie pisałam (ale zamierzam), bo się wzruszyłam a jednocześnie humor mi się poprawił:)

Największe rozczarowanie

1.E.E Schmidt

bo zamiast poczuć się mądrzejszą, uśmiałam się przednie

2. Cecelia Ahern

bo mi się nie podobała i już.

Serial bez którego nie mogę żyć:

1.Downton Abbey

bez komentarza:))

2.Hart of Dixie

tak jakoś mi miło się go ogląda

3.Mad Men

uzależniłam się od czegoś, co nawet trudno opisać, dlatego jeszcze tego nie zrobiłam:)

4. The Good Wife

utrzymuje świetny poziom

Najlepszy film:

1.King's Speech

jedyny w tym roku, który mnie zachwycił

2.Hesher

bo mnie troszkę zbulwersował, ale jednoczesnie sprawił, że przypomniało mi się jaki kino lubię

3.Winter's Bone

za zimny i mroczny klimat

4.50/50

bo trudno nakręcić dobrą komedię, a komedię o człowieku chorym na raka, to już w ogóle (recenzja wkrótce)

Ulubione melodyjki:

1. The Pierces

płyta You&I, mistrzostwo:)

2. Agnes Obel

za spokojny klimat

3. Claire Maguire

za głos

To by było chyba na tyle. Żałuję, że nie obejrzałam więcej filmów, ale czasami po prostu musiałam wybierać pomiędzy filmem a książką i wybór padał na książkę. Także wybaczam sobie:)

Rozliczając się z ubiegłorocznych postanowień, nie udało mi się obejrzeć więcej kostiumowych filmów, (powód patrz wyżej ) także postanowienie przechodzi na rok następny (może się uda). Natomiast trzymam się kurczowo tego, że nie czytam byle czego ( o jak mi się zrymowało) i niech tak pozostanie. W czasach gdy każdy może wydać książkę, trzeba wyostrzyć zmysł dobrego wyboru:)

Wszystkim Wam dziękuję za każde miłe słowo, chociaż czasami na nie nie odpowiadałam, za czytanie, za lubienie, za pisanie (bo ja mam co czytać:)) i w ogóle za to że byliście tutaj i że po zmianie Poziomu Duszy na Bigos, nie opuściliście mnie.

Na Nowy Rok życzę Wam samych ciekawych książek!!!

Wielkie nieczytanie...

2011-12-28T13:24:00.001+01:00

Po pierwsze, serdecznie dziękuję za wszystkie życzenia.

Po drugie, śniegu w górach nie było, ale to nic.

Po trzecie, spędziłam najpiękniejsze święta od wielu lat, pełne kochanej rodzinki, śmiechu i radości.

Po czwarte i najważniejsze, nie przeczytałam ani jednej strony, bo wolałam spędzać miło czas z rodzinką.

Po piąte, chciałabym jeszcze i za rok tak samo....:))))

Po szóste, idę czytać w końcu, bo czuję się jakoś nienaturalnie....

Wesołych Świąt kochani!!!

2011-12-23T08:00:00.003+01:00

Ponieważ na święta wybywam z całą rodzinką w góry i nie wiem czy będę miała dostęp do internetu, już teraz składam Wam wszystkim życzenia wspaniałych, rodzinnych, oczytanych, wypoczętych, roześmianych, śniegowych, uduchowionych, spokojnych i zdrowych (bo bez tego ani rusz), oraz po prostu wymarzonych świąt Bożego Narodzenia.

I parę moich ulubionych zimowych piosenek specjalnie dla Was. Bo kolędy kolędami, i ja uwielbiam je śpiewać ( dobrze, że w przeciwieństwie do mojej rodziny ,nie musicie tego słuchać), ale takie właśnie około świąteczne piosenki sprawiają, że możemy również poczuć klimat radości i szczęścia.

Takie duety, tylko na święta:

Jedyna i prawdziwa wersja. No i ten dom... Uwielbiam film "Świąteczna Gospoda"

A może świąteczny walczyk?

Nie zapominajmy także o trochę nowszych ale bardzo ciekawych piosenkach:

A to moja zdecydowanie ulubiona chociaż w swym tekście momentami niegrzeczna:

I oczywiście najlepsza polska piosenka zimowa

WESOŁYCH ŚWIĄT !!!!

Gra w Kości - Elżbieta Cherezińska

2011-12-21T14:12:00.000+01:00

Elżbieta Cherezińska
Gra w Kości
Wydawnictwo Zysk i S-ka listopad 2010

Opis wydawnictwa:
Uznaje się, iż święci się nie psują – kto się odważy sprawdzić?
Otto III to dwudziestoletnie genialne cesarskie dziecko, któremu powierzono władzę nad największa potęgą chrześcijańskiego świata. Od trzeciego roku życia w cesarskiej koronie. Otoczony najwybitniejszymi umysłami epoki. Zmęczony władzą, znajduje upodobanie w ekstazie.
Bolesław Chrobry to trzydziestotrzyletni mężczyzna. Świadomy siebie, rozgrywający sojusze. Kocha kobiety, seks, szaleńcze polowania, przyjaciół, mocne wrażenia. Pragnie korony i dla niej gotów jest na wszystko. Europa wchodzi w rok tysięczny. Dwubiegunowa konstrukcja „Gry w kości” poprzez osobne sekwencje dworu piastowskiego, cesarskiego i papieskiego – świata Bolesława Chrobrego i świata Ottona III – wiedzie do spotkania w Gnieźnie w marcu 1000 roku. Każdy z władców zagra wtedy o wszystko...

Jestem wyznawcą opinii, że polska historia jest bardzo nie docenianym tematem przez pisarzy. Szczególnie ta dawna. O królach angielskich, czy francuskich mamy romanse, thrillery, kryminały i naprawdę mocne książki obyczajowe. A co z naszymi władcami? Przecież ich życie nie było mniej ciekawe, problemy mniej zawiłe, a miłości mniej gorące. Tym bardziej cieszy mnie gdy dostaje w swoje ręce taką perełkę jak "Gra w Kości".

O pierwszych Piastach ciekawie pisał kiedyś Karol Bunsch. Jego "Dzikowy skarb", czy "Rok tysięczny" to właśnie idealne połączenie historii i dobrej fabuły obyczajowej. Mieszko, Bolesław, stają się ludźmi z krwi i kości. Niestety książki Bunscha są napisane trochę trudnym językiem, dla dzisiejszego odbiorcy, chociaż powiem szczerze, że ja czytałam je po raz pierwszy jako nastolatka i chociaż czasami trudno mi było przebrnąć, to jednak dotarłam do końca i bardzo mi się podobało.

Elżbieta Cherezińska swoją opowieść oparła o dwie ważne postacie przełomu poprzedniego tysiąclecia - Ottona III, cesarza Zachodniego Imperium i Bolesława - księcia Polan. Wszystko co rozgrywa się na kilka lat przed zjazdem gnieźnieńskim i w jego trakcie, możemy przeżywać oczami tych dwóch wspaniałych mężczyzn.

Poznajemy więc Ottona, młodego władcę, owładniętego ideą Karola Wielkiego o uniwersalnym, chrześcijańskim cesarstwie. Otton jest niebywale inteligenty i na swoim rozumie oraz dążeniu do umysłowego oświecenia opiera swoją władzę. Dla wielu ludzi jest to oznaką słabości, w czasach gdy największą chwałę osiągali prawdziwi wojownicy.Na kartach powieści widzimy zmiany jakie zachodzą w Ottonie gdy zmuszany jest do podejmowania coraz bardziej radykalnych i czasami okrutnych decyzji. Jednakże jego wola jest zawsze głęboko przemyślana, nawet gdy dotyczy ukarania wrogów..

Jego przeciwieństwem jest Bolesław, książę, który bardziej niż rozumem,kieruje się w życiu wolą walki. Jest bardzo impulsywny, męski w swej fizycznej sile, prawdziwy wódz, który potrafi prowadzić żołnierzy na bitwę. Nie waha użyć podstępu by osiągnąć swe cele.

W książce Cherezińskiej te dwie postacie łączą dwie rzeczy. Obydwoje są niesamowicie inteligentni i ciekawi świata. Bolesław, który swe dzieciństwo przeżył w cesarstwie ( jako zakładnik) wyszedł poza ramy zwykłych barbarzyńskich plemion. Zdaje sobie sprawę jak wielka rolę odgrywa kościół i że tylko on jest w stanie zjednoczyć ludzi w jedno państwo. Tak samo myśli Otton i przede wszystkim na wierze chrześcijańskiej stara się oprzeć swoje powstające imperium.

Pomimo tego, że Otton i Bolesław widzieli się w swoim życiu może kilka razy, autorka dała do zrozumienia o wielkiej przyjaźni i szacunku jakim darzyli się Ci dwaj władcy. Pomimo swych różnic, jeden chciał być bardziej podobny do drugiego. Otton podziwiał Bolesława za jego siłę i wolę walki, Bolesław Ottona za nieprzenikniony spokój i ogromną duchowość, która stawiała młodego cesarza znacznie wyżej niż jego poprzedników.

Oczywiście "Gra w kości" to fikcja, ale oparta na bardzo dobrych historycznych faktach. Nikt nie wie co tak naprawdę wydarzyło się w tamtych czasach, mamy jedynie strzępki informacji. Ale na tych strzępkach autorka zbudowała fascynująca powieść, nie tylko o początkach naszego państwa, ale przede wszystkim o dwóch wspaniałych mężczyznach i ich przyjaźni, której wynikiem była koronacja pierwszego polskiego króla.

Na mą uwagę zwróciło też świetne oddanie wczesno - średniowiecznych realiów. Ale tutaj akurat nie ma się co dziwić, bo autorka bierze udział w różnych rekonstrukcjach tamtych czasów, więc jest obyta ze środowiskiem, co bardzo dobrze przekłada się na klimat książki.

"Gra w kości" to naprawdę świetna historyczna książka. Oby takich więcej, Jeśli więc chcecie dowiedzieć się czegoś więcej o tamtych, bardzo dawnych czasach a przy okazji, poukładać sobie wiadomości na temat, który na lekcjach historii jest sprowadzony jedynie do hasła zjazdu gnieźnieńskiego, to polecam z całego serca. Nie można się nudzić, a można dowiedzieć się paru ciekawostek.

A panią Cherezińską chciałabym poprosić o książkę o Świętosławie, moim zdaniem najciekawszej kobiecie tamtych czasów. Siostra Bolesława, jedyna Polka, która miała okazję być królową Szwecji , Norwegii i Anglii, byłaby bardzo wdzięcznym tematem. Gdybym miała tyle cierpliwości by napisać coś więcej niż post na blogu sama podjęłabym się tego tematu:)

Taniec ze smokami - George R.R. Martin

2011-12-16T12:19:00.004+01:00

George R.R. Martin

Taniec ze smokami tom I / A Dance with Dragons
Wydawnictwo Zysk i S-ka listopad 2011

Opis wydawnictwa:
Po wielkiej bitwie przyszłość Siedmiu Królestw wciąż wydaje się niepewna
Na wschodzie Daenerys Targaryen, ostatnia z rodu Targaryenów, włada przy pomocy swych trzech smoków miastem zbudowanym na pyle i śmierci. Daenerys ma jednak tysiące wrogów i wielu z nich postanowiło ją odnaleźć..
Tyrion Lannister, uciekłszy z Westeros, gdy wyznaczono nagrodę za jego głowę, również zmierza do Daenerys. Jego nowi towarzysze podróży nie są jednak obdartą bandą wyrzutków, jaką mogliby się wydawać, a jeden z nich może na zawsze pozbawić Daenerys praw do westeroskiego tronu...
Północy broni gigantyczny Mur z lodu i kamienia. Tam właśnie przed Jonem Snow, dziewięćset dziewięćdziesiątym ósmym lordem dowódcą Nocnej Straży, stanie najpoważniejsze jak dotąd wyzwanie. Ma bowiem potężnych wrogów nie tylko w samej Straży, lecz również poza nią, pośród lodowych istot mieszkających za Murem...
W czasie narastających niepokojów fale przeznaczenia nieuchronnie prowadzą bohaterów do największego ze wszystkich tańców...

Nie pisałam o wszystkich częściach "Pieśni Lodu i Ognia", bo tak naprawdę w pewnym momencie nie wiadomo już co pisać. Biorąc pod uwagę fabułę, mamy wrażenie, jakbyśmy cały czas czytali jedną baaardzo długą książkę, która ma swoje lepsze i gorsze momenty. Bohaterzy napotykają kolejne przeszkody, zmieniają się, jedni na lepsze, drudzy na gorsze, umierają, zmartwychwstają, podróżują, walczą, zabijają.

Pieśni, to zdecydowanie książkowy "tasiemiec", gdzie naprawdę wszystkie tomy można traktować jak jedność. A do tego, jest to tasiemiec, którego nie idzie zniszczyć, bo końca jak nie widać, tak nie widać. Prawdą jest, że świat Martina jest tak ogromy i dokładnie skonstuowany, że może się nigdy nie skończyć. Pytanie czy z każdym następnym tomem da się to dalej czytać?

A teraz konkretniej, co mi się podobało a co nie.

Najważniejsza wada polskiego wydania, to podział jednego tomu na dwa. Nie umiem sobie wytłumaczyć tego głupiego zabiegu inaczej, jak tylko chęcią większego zysku. Postępowanie wydawnictwa jest w tym momencie adekwatne do jego nazwy, co uważam za haniebne. I naprawdę byłabym skłonna poczekać jeszcze pół roku, ale dostać całość, za nieco wyższą cenę. Mam wrażenie, że Zysk zwietrzył złoty interes, na fanach Martina i od trzeciej części rozdziela tomy, chociaż w oryginale są w wydawane w całości. Zdenerwowana to mało powiedziane, ale nie używam przekleństw na blogu. Jestem ogromnie niezadowolona tym wykorzystywaniem czytelnika.

A teraz przejdźmy do samej treści.

Pierwszy tom, który dostałam jest raczej nudnawy, co przy takiej książce jest nie zbyt zachęcające. Jednak jestem w stanie to zrozumieć, bo autor poświęcił tą cześć, na zdarzenia, które miały miejsce w "Uczcie dla wron", pokazując je od strony bohaterów, o których nie było mowy w poprzednim tomie. Akcja toczy się więc równolegle do poprzednich wydarzeń, co wprowadza trochę chaosu. Szczególnie jeśli "Ucztę...", czytało się już dawno. Tak naprawdę po pierwszych rozdziałach, byłam totalnie zagubiona w postaciach i wydarzeniach, ale na szczęście jakoś sobie to wszystko poukładałam i dalej już szło. I pewnie szło by całkiem zgrabnie, ale w połowie wydawca stwierdził, że dalej poczytam sobie w następnym tomie , Bóg wie kiedy (naprawdę jestem wściekła). Tak naprawdę tam gdzie książka się na dobre rozpoczyna, u nas się kończy. Dziękuję Zysku!!!!

Najciekawsza z historii o naszych bohaterach, to ta o Fetorze ( "Jestem Fetor, muszę śmierdzieć przeto..." - rewelacja). Jest to postać, którą poznaliśmy już wcześniej, a teraz zyskała nowe imię i nowe życie. Również to co dzieje się z Branem i jego towarzyszami zasługuję na uwagę, szczególnie że tutaj autor już zaczyna zahaczać o prawdziwą fantastykę i to w zasadzie jest fajnie, bo wreszcie można odczuć z jakim tak naprawdę gatunkiem mamy do czynienia.

Najnudniejsza niestety stała się moja ulubiona postać, czyli Danaerys. Jej rządy w Meereen , brak zdecydowania, jakaś dziwna opieszałość i podwójna moralność, zaczynają mi działać na nerwy. Z drugiej strony jednak to typowy zabieg autora, by zrobić coś takiego, że pozytywny bohater nagle staje się negatywnym. Może w dalszej części książki Dany ruszy w końcu tyłek, wypuści smoki i zacznie zdobywać Westeros.

Ale narazie się tego nie dowiem, dzięki "wspaniałemu" wydawnictwu Zysk!!!!

I pisząc tak, dotarło do mnie, że chyba zakupię książkę w oryginale ( mam gdzieś czekanie i wydawnictwo Zysk) i wtedy zaktualizuję ten post i napiszę jaki naprawdę jest "Taniec ze smokami", bo w tej chwili poczułam się jak idiotka opisując tak naprawdę tylko połowę książki.

Zarzucę Was zwiastunami z BBC , a co mi tam:)

2011-12-09T14:33:00.001+01:00

Po prostu muszę, inaczej się uduszę:) Uwielbiam dzielić się z Wami, rzeczami, które mnie fascynują, a wszystkie produkcje BBC do takich należą. Mam nadzieję, że mi wybaczycie i odnajdziecie również coś ciekawego dla siebie. Tak naprawdę wrzucam to wszystko tutaj, żeby również samemu nie zapomnieć o ciekawych serialach, czy filmach. W natłoku zdarzeń, szczególnie przed świętami, moja pamięć bywa ulotna...

Na pierwszy rzut - Boże Narodzenie. BBC zawsze pokazuje tak zwane Christmas Specials. W zeszłym roku była to np.: nowa wersja Upstairs Downstairs. W tym roku oprócz wspomnianego już przeze mnie specjalnego odcinak Downton Abbey, mamy również specjalny odcinek Doctora Who ( ale to nie moja bajka, więc nic na ten temat nie wspomnę:)) i dwie ekranizacje.

Pierwsza to "Wielkie Nadzieje" Karola Dickensa. Od razu się tłumaczę, nie przepadam za czytaniem książek Dickensa, choć parę mam za sobą, natomiast lubię oglądać ich adaptacje filmowe. "Wielkie nadzieje" kojarzą mi się najbardziej z uwspółcześnionej wersji z Gwyneth Paltrow, ale tym razem mamy do czynienia z wspaniałym dramatem kostiumowym. Już zacieram ręce:

Prawda, że piękny? I Gillian Anderson, taka inna... Zapowiada się genialnie.

Druga ekranizacja to raczej pozycja dla dzieci, ale i ja z chęcią sobie obejrzę, bo książkę "Pożyczalscy" Mary Norton czytałam jak byłam dzieckiem.
Nie ma osobnego zwiastuna, ale fragmenty można zobaczyć w tym filmiku. Myślę, że to wspaniała pozycja dla całej rodziny:

Świetny zwiastun, co nie? I tak muzyka. Chyba jeszcze nie pisałam nigdzie, że lubię Florence an the Machine?

To by było tyle o świętach.

BBC One wypuściło również zwiastun, w którym pokazane są jej nowe produkcje na sezon 2011/2012. Są tam również fragmenty drugiego sezonu Sherlocka Holmesa! Już się doczekać nie mogę. Sto razy bardziej wolę tego Sherlocka - uwspółcześnionego, niż tą beznadziejną parodię, naszpikowaną efektami specjalnym z Robertem Downeyem. Oprócz Holmesa jest tam jeszcze parę innych ciekawych pozycji, którymi warto się zainteresować. I nie mówię tu o tych przyrodniczych, chociaż też wyglądają niesamowicie, szczególnie Frozen Planet

Death in Paradise to serial, który już jest nadawany, opowiada o policjancie, który zostaje oddelegowany do prowadzenia śledztwa na Karaibach, pomimo jego wielkiej niechęci do słońca, plaży i morza.

The Royal Bodygurad to komedia o facecie, który kiedyś pracował jako ochroniarz na parkingu i przez pomyłkę został ochroniarzem rodziny królewskiej. Więcej możecie przeczytać pod linkiem w tytule.

Call the Midwife - to serial kostiumowy oparty na bestsellerowych pamiętnikach Jennifer Worth (zmarłej w tym roku). Opowieść przenosi nas do wschodniego Londynu lat pięćdziesiątych pokazując pracę położnych i życie rodzin w różnej sytuacji finansowej.

One Night - to czteroodcinowy dramat przedstawiający jedną noc oczyma czterech różnych, zwyczajnych osób. I tutaj nie wiem niestety czy było już emitowane, czy nie ale jak się dowiem to napiszę, bo wydaje się być ciekawe

Birdsong - adaptacja książki Sebastiana Faulksa, opowiadająca historię miłosną z czasów I Wojny Światowej. Coś na zasadzie angielskiego Doktora Żywago.

Mnie najbardziej zainteresowały Call the Midwife i Birdsong, ale reszta tez może być ciekawa.

Żeby nie było, że tylko BBC One, to BBC Two będzie realizowało ekranizację sztuk Szekspira w bardzo ciekawych obsadach. Narazie wiadomo o adaptacji Ryszarda II, Henryka IV i Henryk V. Może to będę sami królowie? W każdym razie w rolę Ryszarda II wcieli się Ben Whishaw, Henryka IV - Jeremy Irons, a Henryk V - Tom Hiddleston (Tor).

PS. Mam nadzieję, że Wam się podoba mój nowy wystrój i nowe logo bigosu:) Starałam się jak mogłam i jestem prawie zadowolona:)

Tysiąc wspaniałych słońc - Khaled Hosseini, czyli jak żyć... w Afganistanie

2011-12-08T14:47:00.000+01:00

Khaled Hosseini
Tysiąc wspaniałych słońc / A thousand splendid suns
Wydawnictwo Albatros 2009

Opis wydawnictwa:
Kronika trzydziestu lat historii Afganistanu i głęboko poruszająca opowieść o rodzinie, przyjaźni, nadziei i ocaleniu dzięki miłości. Osią fabuły rozgrywającej się w Afganistanie w ciągu ćwierć wieku, są dzieje dwóch kobiet, które zrządzeniem losu poślubią tego samego mężczyznę, despotycznego Rasheeda. Mariam ma zaledwie 15 lat, kiedy zostaje wysłana do Kabulu, by zostać żoną szewca. Druga bohaterka, ambitna i wykształcona Laila, w wyniku wybuchu bomby traci całą rodzinę. Po traumatycznych przejściach dochodzi do siebie w domu Rasheeda i Mariam. Stopniowo między kobietami rodzi się trudna przyjaźń.

Afganistan, Talibowie, Kabul, te słowa praktycznie weszły na stałe do naszego słownika i bombardują nas od kilku lat z każdych wiadomości. Ale o co tak naprawdę tam chodzi, kim są talibowie poza naszym wyobrażeniem o brudnym facecie z brodą z zawiniętym na głowie białym ręcznikiem i karabinem w dłoni. Czy poza Bin Ladenem znamy jeszcze jakiegoś przedstawiciela tego, plemienia, grupy przestępczej, zgromadzenia, no właśnie czego? Kim są ci ludzie, co robią w tamtym kraju, skąd się wzięli? Czy kiedykolwiek poza tym, że nasi żołnierze walczą (walczyli, nawet tego nie wiem...) w Afganistanie, pochyliliśmy się kiedyś nad tym krajem, nad jego mieszkańcami?

Ja przyznaję szczerze, chociaż nie jestem całkowitą ignorantką jeśli chodzi o politykę światową, nie do końca wiem nawet w którym dokładnie miejscu leży to państwo. A po przeczytaniu "Tysiąc wspaniałych słońc", mogę stwierdzić, że o tym biednym państwie nie wiedziałam nic. Ale już wiem i potrafię nareszcie zrozumieć o co chodzi tym ludziom, dlaczego jest tam jak jest i dlaczego prezydent Afganistanu prosi wszystkie narody, by nie ograniczali całkowicie pomocy dla jego państwa. Afganistan jest jak zmaltretowana przez męża kobieta, która prosi o to by dać jej się szansę pozbierać się po ciosach. Jest jak bohaterki książki, którą miałam okazję przeczytać, z czego jestem bardzo zadowolona.

Mariam i Lajlę dzieli dobre kilkanaście lat, miejsce urodzenia i wychowanie. Jednak gdy obydwie stają się żonami jednego, złego człowieka ich egzystencja związuje się ciasno jak supeł i prowadzi przez dobre i złe chwile. Mariam to nieślubna córka bogatego obywatela Heratu. Wychowuje się za miastem, mieszkając w lepinace z matką i wyczekując co tygodniowych odwiedzin ojca. Gdy seria nieszczęśliwych wydarzeń doprowadza do samobójczej śmierci jej matki, ojciec, by pozbyć się problemu, szybko znajduje Mariam męża z oddalonego o kilkaset kilometrów Kabulu. Życie dziewczyny zmienia się nie do poznania, szczególnie gdy okazuje się że nie może donosić żadnej ciąży. Ukryta po burką, zamykana w domu, obserwuje świat oczami męża, który pomiędzy jednym a drugim biciem, opowiada jej co się dzieje w Afganistanie.

Lajla rodzi się mniej więcej w tym samym czasie gdy Mariam sprowadza się do Kabulu. Jest córką sąsiadów, wykształconego nauczyciela i jego pięknej żony, która nigdy nie zasłaniała twarzy, malowała paznokcie i straciła dwóch synów w wojnie pomiędzy Afgańczykami a Sowietami. Lajla wychowywana jak Europejka, jest wykształcona, oczytana, orientująca się w sytuacji politycznej i myśląca o przyszłości. Gdy dorasta zakochuje się w przyjacielu z dzieciństwa i wie, że sama może uczynić ten wybór i związać z tym kogo obdarzy miłością.

Wszystko przerywa jednak upadek Związku Radzieckiego, wojna domowa w Afganistanie aż w końcu wkroczenie do niego Talibów i przejęcie przez nich władzy. Rakiety, którymi bombardują się nawzajem wrogie ugrupowania, roznoszą Kabul w pył, dziesiątkując jego mieszkańców. Jedna z nich spada na dom Lajli, zabijając jej rodziców. Tak dziewczyna trafia do domu Maria i w wkrótce zostaje drugą żoną Raszida

Od tej pory losy tych dwóch kobiet sprowadzają się do dzielenia nie tylko męża, ale i domu, dzieci, oraz problemów. A w tle mamy okrutne rządy Talibów, którzy zamknęli kobiety w domach, mężczyznom kazali zapuścić brody, a swoje rządy sprawowali wprowadzając bezlitosny terror.

Książka jest naprawdę niesamowita. Ukazuje nam trzydzieści lat historii państwa, które znamy, a o którym nic nie wiemy, A wszystko przez pryzmat życia dwóch kobiet, które połączył związek z okrutnym niczym rządy Talibów mężczyzną.

Jest to moje pierwsze spotkanie z autorem, chociaż wiem, że jest również twórcą powszechnie chwalonego "Chłopca z latawcem". Teraz wiem, że i tą książkę muszę koniecznie przeczytać,bo Khaled Hosseini jest bardzo utalentowany. Czym według mnie przejawia się ten talent? Otóż, chociaż jest mężczyzną potrafił niesamowicie oddać specyfikę świata kobiet. Ich sposób myślenia, postępowania. Uważam, że żadna kobieta nie opisała by tego lepiej, gdyż Hosseini jest w swych opisach nieco chłodny i obiektywny, ale dzięki temu historia przez niego opisana jest bardziej wiarygodna i potrafiła ukazać nasze bohaterki nie tylko jako maltretowane zony, ale również obywatelki państwa pełnego niesprawiedliwości i okrucieństwa.

"Tysiąc wspaniałych słońc" powinno wejść do kanonu lektur. Choćby dlatego, że bardzo obrazowo przestawia upadek państwa rządzącego przez tyranów i pokazuje jak niskie miejsce zajmuje w takim środowisku sam człowiek. Poza tym to doskonała nauka tolerancji i zmiany postrzegania pewnych zjawisk na świecie. My traktujemy Afganistan jako państwo, w którym toczy się wieczna wojna. Nikt z nas nie zna tak naprawdę jej początków ani przebiegu i nie ma bladego pojęcia jak beznadzieja polityka wpływa na życie zwykłych ludzi. Czy ktokolwiek z nas zastanawia się nad tym czy pod burką nie kryje się czasami kobieta o światłym umyśle? Może zakrywa swą twarz z racji przekonań, może ze strachu, a może po prostu nie potrafi inaczej, bo przyzwyczajenie jest silniejsze od poczucia wolności?

Ja dowiedziałam się wiele ciekawych rzeczy z tej książki, nie wspominając nawet o tym, że sama historia Mariam i Lajli, jest interesująca i wciągająca. Jednak bardziej traktuje "Tysiąc wspaniałych słońc" jako świetną lekcję historii. A wychodzi z niej taka prawda, że Polskę od Afganistanu dzieli jedynie pech. My po 89 r, staliśmy się wolni od ZSRR i mogliśmy iść swobodnie ku wolności. Oni mieli pecha. Zamiast wolności, trafili w ręce jeszcze gorszych fanatyków.

Bag of Bones, czyli ekranizacja mojej ulubionej powieści S. Kinga

2011-12-07T14:06:00.000+01:00

Już w tą niedzielę w USA zostanie wyemitowany pierwszy z dwóch odcinków ekranizacji mojej ulubionej powieści Stephena Kinga "Worek Kości".

Oto krótki opis fabuły dla tych co nie czytali:
Nagła śmierć żony oznacza dla Michaela Noonana, autora bestsellerowych książek koniec kariery pisarskiej. Przez 4 lata boryka się z twórczą niemocą. W poszukiwaniu natchnienia postanawia się wybrać do miejsca, gdzie spędził wraz z ukochaną wiele szczęśliwych dni - do starego domku letniskowego nad jeziorem. Na miejscu poznaje piękną Mattie oraz teścia kobiety, który pragnie odebrać jej małą córeczkę. Nakłaniany przez tajemnicze siły gnieżdżące się w wiekowej posiadłości, Mike postanawia pomóc
...
dziewczynie. Pomimo, że jego umiejętność pisania nagle powraca, nękają go coraz bardziej narastające koszmary...

Sto procent Kinga w Kingu. Polecam wszystkim książkę, którą uwielbiam więc tym bardziej nie mogę się doczekać tego mini serialu:) Pierce Brosnan bardzo mi pasuje jako Noonan, chociaż zawsze wyobrażałam go sobie nieco młodszego:)

Przy okazji szukania informacji o "Worku Kości", znalazłam fajną stronę, którą chciałabym polecić wszystkim wielbicielom Kinga - Lilja's Library

P.S. Pamiętam jak czytałam "Pod Kopułą" i cały czas myślałam, że to byłby naprawdę świetny film... Otóż stacja Showtime we współpracy z Kingiem i Spielbergiem mają zrobić serial:)) I to jest bardzo dobra wiadomość. Bo film mógłby nie objąć wielowątkowości fabuły, a w serialu jest to bardzo możliwe.

Żniwo gniewu - Lucie Di Angeli-Ilovan, czyli hołd dla kobiety...

2011-12-05T13:55:00.000+01:00

Lucie Di Angeli-Ilovan
Żniwo gniewu
Wydawnictwo Zysk i S-ka, czerwiec 2011

Opis wydawnictwa:
Od kresowych miasteczek i okupacji sowieckiej, przez wsie i napotkanych w lasach partyzantów, po przymusową pracę na folwarku niemieckiego arystokraty i osadnictwo na Ziemiach Odzyskanych – oto historia tułaczki dwóch sióstr, Kaszmiry i Maruszki. Te nieprawdopodobne, ale jakże typowe dla mieszkańców Kresów losy stały się osnową "Żniwa gniewu". To opowieść o kobietach wprzężonych w tryby wojny, o ich sile i woli przetrwania, o oddaniu dla drugiego człowieka i pielęgnowaniu tradycji rodzinnych. O pięknie miłości w podłych czasach, o poświęceniu, gdy nikt nie widział jego sensu, i wreszcie… o wierności.

Ciężko jest myśleć o wojnie, pisać o niej, a już wspominać? Ja nie wiem czy bym potrafiła zmierzyć się z takimi wspomnieniami, gdyby były moje własne. Już samo czytanie o tym ogromnym okrucieństwie sprawia mi ból, prawie fizyczny. Szczególnie gdy jest to tak dobra książka jak "Żniwo gniewu".

Akcja powieści toczy się w dwóch czasach. Współcześnie, Magdalena z pochodzenia Polka mieszkająca w Stanach, dziedziczy po swojej zmarłej matce żółte pudło, zawierające zdjęcia, dzienniki i przepisy. Zagłębiając się w te szpargały, Magdalena odkrywa prawdę o swojej matce i jej siostrze, które w czasach II Wojny Światowej odbyły prawdziwą drogę przez mękę. Magdalena postanawia napisać książkę na podstawie pamiętników i w ten sposób poznajemy niesamowitą opowieść o Kaszmirze i Maruszce.

Życie sióstr pochodzących z Kresów niszczy najpierw najazd Niemców, później Rosjan. Okazuje się, że będąc z pochodzenia Polkami, lecz mieszkając w takim właśnie miejscu, nie przynależą do nikąd. Maruszka, żona polskiego oficera, dziedzica dworu na południu Polski , traci ukochanego już na samym początku wojny. Z dwójką malutkich dzieci postanawia szukać pomocy u siostry. Kaszmira jako żona ukraińskiego komunisty, po napadzie Rosji na Polskę, ma nieco łatwiej, ale kiedy jej mąż znika, ona sama nie bardzo wie co dalej robić. Kobiety postanawiają więc udać się do Rosina, dziedzictwa męża Maruszki, aby tam znaleźć schronienie i żyć jako Polki.

Droga do tego miejsca okazuje się bardzo trudna, a to co je po drodze spotyka, jest jakby retrospekcją tego co działo się na ziemiach polskich, ruskich i pruskich, podczas wojny.

W tytule posta napisałam, że książka jest hołdem dla kobiety. Niewątpliwie tak właśnie jest, gdyż główną osią fabuły jest to jak bardzo niezłomne musiały być te dziewczyny by ocalić życie swoje i najbliższych. Ile razy musiały oddawać w ofierze swoje ciało, dumę, godność, by móc jeść, by ochronić dzieci, by po prostu móc przetrwać.

Książka jest pełna scen, o których nikt z nas nie chciałby śnić w najgorszych koszmarach. Jeszcze bardziej uwypukla okrucieństwo szczególnie wojsk radzieckich, które niczym plaga szarańczy, niszczyła wszystko na swojej drodze. Gwałcili, zabijali, kradli, nie patrząc nawet czy ludzie którzy ginęli z ich rąk to przyjaciele czy wrogowie. Bardzo dobrze jest to opisane w rozdziale , gdy Rosjanie zaczynają wygrywać wojnę i wkraczają do Prus Wschodnich.

Absolutnie nie chcę tu bronić Niemców, którzy wyrządzili ogromne krzywdy narodowi polskiemu, ale Rosjanie byli po stokroć gorsi. Wiem to również z opowieści zasłyszanych od własnej babci, która całą prawie wojnę przepracowała w Niemczech na folwarku i nigdy nie powiedziała ani jednego złego słowa na "państwo", u których służyła. Wręcz przeciwnie, twierdziła, ze byli to dobrzy ludzie, którzy chyba nie do końca zgadzali się z ideologią Hitlera.

Prawda jest taka, że Niemców do wojny prowadziła duma i chęć bycia wielkim i najważniejszym w świecie, Rosjan, chęć zniszczenia i grabieży.

Książka jest naprawdę świetna, przeczytałam ją prawie jednym tchem. Są oczywiście momenty bolesne, ale całość czyta się świetnie. Napisana jest bardzo przystępnym i kobiecym językiem. Nawet jeśli czytamy o jakiś przerażających sprawach , język książki wydaje się być ciepły i delikatny. To książka kobiet, które nawet w najgorszych warunkach w jakich przyszło im żyć potrafiły stworzyć namiastkę rodzinnego ciepła, szczególnie dla dzieci i potrafiły wspierać się nawzajem bez zbytniego oceniania decyzji, nawet tych, które wydawały się hańbić ich godność.

Hesher (2010)

2011-12-04T13:28:00.002+01:00

Hesher (2010) dramat, USA

Reż.:Spencer Susser

Scen.:Spencer Susser, David Michod

Wyst.:Joseph Gordon - Levitt, Natalie Portman, Rainn Wilson, Davin Brochu

Opis z Filmweb:

T.J. (Devin Brochu) jest trzynastoletnim chłopcem, którego matka nagle ginie w wypadku samochodowym. Zarówno on, jak i jego ojciec Paul (Rainn Wilson) są zdruzgotani tym wydarzeniem i przeprowadzają się do babci T.J.'a. Pewnego dnia wracając do domu ze szkoły, T.J. spotyka Heshera (Joseph Gordon-Levitt) - dwudziestokilkuletniego mężczyznę, który jest samotnikiem, nienawidzącym świata i wszystkich którzy w nim żyją, o długich tłustych włosach, mającym domowej roboty tatuaże, który dużo pali i
...
mieszka w swoim vanie. Staje się zarówno mentorem jak i prześladowcą chłopaka oraz wciąga go w kłopoty, których ten, wcześniej, nawet nie umiał sobie wyobrazić.

Po pierwsze Hesher to nie film dla wszystkich. Jeśli łatwo czujecie się obrażeni, urażeni lub zniesmaczeni, nie sięgajcie po niego. Wiele w nim wulgaryzmów, brzydkich słów i nieprzyjemnych scen.

Jeśli natomiast lubicie od czasu do czasu zobaczyć w kinie, coś innego, co pokazuje świat zdecydowanie różny od słodkiej amerykańskiej papki, to polecam z całego serca.

W filmie mamy właściwe pięciu głównych bohaterów. Jest T.J., chłopiec który nie dawno stracił matkę w wypadku samochodowym i dla którego jedyna, ważna po niej pamiątka, to wrak samochodu w którym to się stało. Chłopiec wbrew rozsądkowi robi wszystko by go odzyskać, narażając siebie na bardzo niemiłe konsekwencje.

Mamy ojca T.J., mężczyznę, którego żal po stracie żony tak otumanił, że nie potrafi zwlec się z kanapy. Non stop nafaszerowany psychotropami, snuje się bez sensu po ekranie, nie będąc żadnym wsparciem dla swojego syna.

Mamy babcię, która bardzo się stara aby jej rodzina jakoś przetrzymała ten okropny czas, ale z racji swojego wieku i pewnej niedołężności umysłowej i fizycznej, nie jest w stanie wziąć na siebie tak dużej odpowiedzialności. Tak naprawdę ona sama również potrzebuje opieki i towarzystwa.

Mamy tez młodą sprzedawczynię, która poznaje T.J. w dość nieciekawych okolicznościach. Chłopak bardzo się do nie przywiązuje, jest dla niego pewnym substytutem matki, a może również pierwszą miłością. Tak naprawdę jest pierwszą osobą, która wyciąga do niego pomocną dłoń, po śmierci matki. Niestety nie jest idealna, jest po prostu zwykłą dziewczyną, o której nic nie wiadomo, a pomoc którą udziela chłopcu, jest podyktowana raczej z pobudek egoistycznych, niż z chęci bycia dobrą osobą.

W każdym innym filmie, rodzinie takiej jak ta pomogliby dobrzy sąsiedzi, albo zjawiłaby się jakaś daleka krewna, która postawiłaby wszystkich na nogi, zajęła się babcią, potrząsnęła ojcem i zastąpiła T.J.'owi matkę. Ale nie w tym filmie. W tym filmie w rodzinie pojawia się Hesher.

Kim jest Hesher? Nikt nie wie. Dla mnie to uosobienie wszystkich piosenek Metalliki. Człowiek tak zdegenerowany i nieprawdziwy, że aż ciężko sobie wyobrazić, że może istnieć. Jego zachowanie, jego tatuaż, to co mówi, to wszystko wydaje się być, aż zbyt przerażające by taki człowiek mógł istnieć. Dlatego pierwsza myśl, to że Hesher to wymyślony anty-przyjaciel T.J.'a, uosobienie jego gniewu po stracie matki. Ale nie, jak się okazuje, ku pewnym nieszczęściom, jest to człowiek z krwi i kości.

Kto kiedykolwiek słuchał płyt Metalliki, szczególnie tych pierwszych, zna na pewno teksty takie jak:

I'm your source of self-destruction

Veins that pump with fear, sucking darkest clear

Leading on your deaths' construction

Taste me you will see

more is all you need

you're dedicated to

how I'm killing you

I jeszcze z tej samej piosenki, czyli Master of Puppets:

Master of Puppets I'm pulling your strings

Twisting your mind and smashing your dreams

Blinded by me, you can't see a thing

Just call my name, `cause I'll hear you scream

Master

I jeszcze z Battery

Smashing through the boundaries

Lunacy has found me

Cannot stop the Battery

Pounding out aggression

Turns into obsession

Cannot kill the Battery

Cannot kill the family

Battery is found in me

Battery

I jeszcze ostatni, która też doskonale określa tą postać to Whenewere I may Roam, co bardzo się odnosi do tego filmu i tego co robi Hesher:

...And with dust in throat I crave
Only knowledge will I save
To the game you stay a slave
Rover Wanderer
Nomad Vagabond
Call me what you will

But I'll take my time anywhere
Free to speak my mind anywhere
And I'll redefine anywhere
Anywhere I may roam
Where I lay my head is home

Nie wiem czy udało mi się przekazać w ten sposób charkterystykę głównego bohatera, ale dla mnie tym właśnie jest dla mnie Hesher - każdym słowem z piosenek Metalliki i pewnie jeszcze miliona innych tego gatunku, ziejących nienawiścią i buntem ale równocześnie szukających miejsca na ziemi oraz zrozumienia dla swojej filozofii życia.

Jak to się ma do T.J'a i jego ogromnej straty? W sumie nijak, Hesher pojawiający się w życiu tej zmaltretowanej psychicznie rodzinki, jest jednocześnie jej katem, ale i wybawcą. A pokazanie tak różnych postaci w jednym miejscu,chociaż tak naprawdę każda jest wyjęta z zupełnie innego filmu, dało ciekawy, nietuzinkowy efekt.

Co więc przemawia najbardziej za obejrzeniem tego dzieła, moim zdaniem bardzo alternatywnego kina? W sumie wszystko, o ile spełniasz warunki, o których pisałam na początku. Przede wszystkim gra aktorka. Joseph Gordon - Levitt daje czadu i to dosłownie. Żegnaj romantyczny kochanku, z "500 dni miłości", witaj naćpany brudasie. Jest, tak przekonywujący w swojej roli, że można tylko przecierać oczy ze zdumienia i znienawidzić Heshera.

Równie przekonywujący i zaskakujący jest Rainn Wilson, którego większość widzów może kojarzyć z roli Dwighta Schruta w The Office. Kiedy w pewnym momencie widzimy kim był ojciec T.J. zanim stał się otępiałym smutkiem i środkami uspokajającymi zombie, rownież można otworzyć szeroko oczy. Jest świetny w swym ukrytym głęboko bólu, tak samo jak Joseph w swej nienawiści i gniewie.

Aktor grający T. J'a też daje radę. To naprawdę słodki chłopaczek ( z wyglądu) i tym bardziej wzbudza w odbiorcy wiele współczucia i żalu.

Nie będę pomijać Natalie Portman, chociaż jej rola jest niewielka. Ale to właśnie w niej lubię, że nie poprzestała na wielkich superprodukcjach, tylko potrafi zagrać niezbyt piękną młodą kobietkę, która nie ma nawet zbyt wiele do powiedzenia, a jednocześnie być w tym dobra i przekonywająca.

Pisząc o tym filmie nie mogę oczywiście pominąć muzyki, która jest tak samo ważna jak gra Levitta. Kiedy Hesher pojawia się na ekranie bardzo często słychać niepokojące fragmenty piosenek Metalliki. Wrażenie jest naprawdę świetne, na tyle, że uważam, że powinno być tego więcej. Naprawdę dobrze pomyślane.

Gdzieś przeczytałam, że postać Heshera, została oparta na osobie Cliffa Burtona, gitarzysty Metalliki, który zginął w tragicznym wypadku samochodowym, gdy zespół był na trasie koncertowej w Szwecji. Nie wiem na ile to prawda, ale jeśli tak, to prędzej bym uważała, że Hesher, to błąkający się duch Burtona, który nie może zaznać spokoju, bo nikt już tak bardzo nie lubi tego gatunku muzyki:)

To był oczywiście żart.

Ja oceniam ten film wysoko, ale jak już wspomniałam parę razy, to nie jest impreza dla wszystkich. Ponieważ mnie mało co oburza, muszę stwierdzić, że bardzo mi się podobało. Począwszy od samej, zakręconej historii, poprzez muzykę, postacie i przede wszystkim grę aktorską.

Do odważnych świat należy, jeśli więc macie ochotę na coś zupełnie innego niż to co serwują w tej chwili wielkie wytwórnie, czy telewizja, polecam Heshera.

Natalii 5 - Olga Rudnicka

2011-11-30T20:10:00.000+01:00

Olga Rudnicka
Natalii 5
Wydawnictwo Prószyński i S-ka kwiecień 2011

Opis wydawnictwa:
Pięć kobiet, pięć motywów, jeden spadek.
Policja otrzymuje tajemnicze zgłoszenie o samobójstwie. Zamknięty od środka pokój. Martwy mężczyzna. Broń, na której znajdują się wyłącznie odciski palców ofiary. Jednak zdaniem przybyłego na miejsce komisarza Potockiego nie mogło to być samobójstwo. Ślady zdają się wykluczać również morderstwo. Zagadkowa śmierć jest jednak dopiero początkiem niezwykłych zdarzeń…
W gabinecie notariusza spotyka się pięć kobiet o tym samym imieniu i nazwisku. Każda z nich rości sobie prawo do spadku. Każda z nich miała też powód, by zabić. Każda będzie robić wszystko, by odzyskać zaginiony spadek…

Przyznam szczerze, że się uśmiałam. Dawno żadna książka nie wywołała u mnie takiej reakcji, więc tym bardziej się cieszę, że miałam okazję poznać pięć zadziornych Natalii.

Opis, który zamieściło wydawnictwo jest trochę niedokładny. Praktycznie od samego początku wiemy kim są główne bohaterki i że raczej żadna z nich nie popełniła zbrodni. Szczególnie, że denatem okazuje się być tatuś podejrzanych kobiet, który prowadził bujne życie towarzyskie i miał pięć żon. Jego córki nic o sobie nie wiedziały, aż do momentu gdy spotykają się u notariusza, gdzie dowiadują się , że tatuś pozostawił im dość osobliwy spadek. Oprócz pokaźnej sumki dla każdej z nich, kobiety dziedziczą wspaniały dom i tajemnicę do rozwiązania. I właśnie ta zagadka jest osią fabuły, a jej rozwiązywanie jest tym bardziej śmieszne, że nasze bohaterki są dość nieprzeciętne i potrafią wprawić w zakłopotanie nie tylko policję, ale również parę innych osób, oraz siebie nawzajem.

Wiem, że wiele osób już wcześniej czytało tą książkę, ale ja chyba dość nie uważnie czytałam jej recenzje (albo, wstyd się przyznać, wcale:)), bo nie wiedziałam zupełnie czego się spodziewać. Jest to też moje pierwsze spotkanie z autorką i tym bardziej cieszę się, że bardzo udane. To daje mi chęć sięgnięcia po jej inne książki, mam nadzieję, że równie zabawne jak ta. I nie mogę się oprzeć by wam nie wyznać, że czytając notkę o pani Rudnickiej na okładce poczułam lekkie ukłucie zazdrości. Autorka jest parę lat młodsza ode mnie a ma na swoim koncie już kilka książek... Kurczę co ja robiłam przez ten czas, pytam? Bloga pisałam, czy co?:)

Wracając do lektury. Jak łatwo się domyśleć, książka mi się naprawdę podobała. Ma w sobie coś fajnego, co kiedyś miały książki Joanny Chmielewskiej. Szybkie tempo, zwroty akcji, dobrze opisane żarty sytuacyjne i przebijające z każdej strony poczucie humoru. Kiedyś za to wszystko kochałam Chmielewską, teraz niestety tej autorce czegoś brakuje. Jednak fani takiego rodzaju kryminału mogą być spokojni, bo pojawiła się pani Rudnicka i nadrabia za Chmielewską:)

Polecam książkę tym co mają ochotę się zrelaksować, uśmiechnąć i razem z Nataliami rozwiązać zagadkę kryminalną. Nie jest to na pewno zawiła historia, ani tym bardziej makabryczna, w której to trup ściele się gęsto. Trup jest tylko jeden, a kłótnie i szeroko pojęta dedukcja sióstr Sucharskich naprawdę rozbawia i sprawia, że mamy ochotę czytać dalej i dalej.

Jedna z bardziej pozytywnych książek jakie ostatnio czytałam.

Jeden Dzień/ One Day (2011)

2011-11-27T12:50:00.000+01:00

One day /Jeden Dzień - Melodramat USA 2011
Reż.Lone Sherfig
Scen.David Nicholls
Występują: Anne Hathaway, Jim Strugess, Patricia Clarkson, Ken Stott
Na podstawie książki Davida Nichollsa o tym samym tytule

Opis z Filmweb
Emma (Anne Hathaway) i Dexter (Jim Sturgess) spotykają się po raz pierwszy w noc ukończenia szkoły - 15 lipca 1988 r. Ona jest dziewczyną z klasy robotniczej, ma ambicje, marzy o uczynieniu świata lepszym. On jest bogatym uwodzicielem, który pragnie, by świat układał się układał tak, jak on tego pragnie. Postanawiają spotykać się ze sobą każdego roku, 15 lipca, przez następne dwadzieścia lat. Opowiadają sobie wtedy o swych miłościach, złamanych sercach, sukcesach, ziszczonych nadziejach i niespełnionych marzeniach...

I po raz kolejny w ostatnich dniach miałam okazję zobaczyć ekranizację przed przeczytaniem książki. Tym razem nie jest to przypadek. Po prostu nie przepadam za książkami takiego gatunku, a dobry melodramat, czyli typowe babskie kino, od czasu do czasu lubię sobie obejrzeć. I w tym przypadku nie mam zamiaru zarzekać się, że przeczytam książkę, bo pewnie tego nie zrobię. Szczególnie gdy znam zakończenie.

lata osiemdziesiąte

Historia jest bardzo prosta i mało odkrywcza. Chłopak i dziewczyna poznają się bliżej w dzień ukończenia szkoły. Ona niezamożna idealistka, on bogaty, niedojrzały playboy. Zamiast jednak pójść do łóżka, jak obydwoje zamierzali, zostają najlepszymi przyjaciółmi. Od tego momentu, każdego roku 15 lipca, przez następne 20 lat widz ma wgląd w życie tej pary. Od razu zaznaczam, że opis z Filmweb jest błędny, bo Emma i Dex nie decydują się na spotkania zawsze tego samego dnia. To my możemy podpatrywać ten jeden dzień w ich życiu i obserwować zmiany jakie zachodzą w głównych bohaterach oraz świecie, który ich otacza.

lata dziewięćdziesiąte - początek

Na tym opiera się cała idea filmu ( i podejrzewam, że książki też).Na zmianach, które następują w naszym życiu, na tym, że co rok jesteśmy inni, że czasami oddalamy się od naszych marzeń, a czasami jesteśmy bliżej. Że tracimy czas na niepotrzebne sprawy, związki i marzenia, a za mało go spędzamy z tymi których kochamy najbardziej. Ogólnie można by stwierdzić, że banał goni banał, ale tak nie jest. Nawet jeśli założenia filmu są bardzo przewidywalne, to jednak mi nie wydał się banalny.

Duży wpływ na to, że produkcję ogląda się dobrze, to świetni główni aktorzy. Anne Hathawy udowadnia, że jest niezmiernie plastyczna, pasuje do każdej epoki. Może grać młodą dziewczynę i dorosła kobietę i jest w tym bardzo wiarygodna. To samo odnosi się do Jima Sturgessa. Nie dość, że pan jest naprawdę przystojny (szczególnie w latach 2000, bo fryzury męskie z lat 90 szpecą każdego mężczyznę, wystarczy spojrzeć na G. Clooneya z początku ER:)), to jeszcze naprawdę dobrze gra i rolę rozpuszczonego prezentera czegoś na kształt MTV i oddanego ojca i męża

lata dziewięćdziesiąte - koniec

Następny plus, to świetne oddanie klimatu poszczególnych lat. Od strojów, ścieżki dźwiękowej ( oj przypomniały mi sie pewne hity:)), aż po klimat , producenci naprawdę zrobili świetną robotę. Razem z bohaterami przenosiłam się po kolejnych latach, a to co widziałam na ekranie zdecydowanie przypominało mi o tym co ja robiłam w tamtym czasie. Jakie to dziwne, że czasami jedna piosenka może wywołać falę wspomnień i pozwolić nam odczuć na moment, to co czuliśmy słuchając jej 20 lat temu. To bardzo ulotne uczucie, ale przypomina deja vu i miałam to kilka razy oglądając ten film:)

po roku 2000

Także naprawdę duże brawa za ścieżkę dźwiękową (muszę ją mieć), kostiumy i oczywiście dla aktorów. Nawet jeśli komuś fabuła wydaje się być banalna i prosta to niech się nie zraża. Bo czasami to co banalne, jest najbardziej realne. A ten obraz przedstawia życie jakich wiele, ale w interesujący i wciągający sposób.

Myślę, że jest to idealny film na spotkanie z grupą przyjaciółek, najlepiej tych które znamy od bardzo, bardzo dawna, po to by się pośmiać widząc stroje i fryzury, ale by i popłakać w rękaw nad minioną młodością:)
I nad losem bohaterów też, oczywiście. W końcu to melodramat.
Polecam film wszystkim kobietkom, szczególnie tym, które pamiętają rok, w którym się rozpoczyna, czyli 1988:))

Zwiastuny kilku interesujących filmów

2011-11-25T14:18:00.004+01:00

Chciałabym Wam pokazać zwiastuny, kilku filmów ktore ostatnio wpadły mi w oko. Moja przerwa dotyczyła również i tej dziedziny życia i narobiło mi sie sporo zaległości. Filmy mam zamier wkrótce obejrzeć i oczywiście zdać Wam dokładną relację:)

Na początek dwa filmy z udziałem Josepha Gordona Levitta (Agna:))Myslę, że jest godnym następcą nieodżałowanego przeze mnie Heath'a Ledgera. Role które ostatnio prezentuje prowadzą go prostą ścieżką do zostania nietuzinkowym aktorem

Hesher
T.J. (Devin Brochu) jest trzynastoletnim chłopcem, którego matka nagle ginie w wypadku samochodowym. Zarówno on, jak i jego ojciec Paul (Rainn Wilson) są zdruzgotani tym wydarzeniem i przeprowadzają się do babci T.J.'a. Pewnego dnia wracając do domu ze szkoły, T.J. spotyka Heshera (Joseph Gordon-Levitt) - dwudziestokilkuletniego mężczyznę, który jest samotnikiem, nienawidzącym świata i wszystkich którzy w nim żyją, o długich tłustych włosach, mającym domowej roboty tatuaże, który dużo pali i
...
mieszka w swoim vanie. Staje się zarówno mentorem jak i prześladowcą chłopaka oraz wciąga go w kłopoty, których ten, wcześniej, nawet nie umiał sobie wyobrazić. Jednak prawdziwe problemy zaczną się dopiero, gdy chłopcy spotykają Nicole (Natalie Portman). T.J. zacznie się w niej podkochiwać, lecz jego fantazje legną w gruzach za sprawą Heshera.*

50/50
Scenariusz został oparty na rzeczywistych doświadczeniach scenarzysty Willa Reisera. Film opowiada historię Adama (Joseph Gordon-Levitt), 25-letniego żyda u którego zostaje zdiagnozowany rak kręgosłupa.

Pozostając w ciężkiej tematyce nowy film z bardzo ulubioną Mią Wasikowską

Restless
Najnowszy projekt znakomitego reżysera Gusa Van Santa. Film opowiada o nieuleczalnie chorej dziewczynie, która zakochuje się w chłopcu lubiącym chodzić na pogrzeby. Niezwykłym wydarzeniem w ich życiu będzie spotkanie z duchem japońskiego kamikadze z czasów II wojny światowej…

Ekranizacja książki Lisy See

Snow Flower and The Secret Fan
Kto czytał ten wie o czym jest , a kto nie zapraszam tutaj

A następny trailer mnie zaskoczył. Jak zobaczyłam Glen Close to odpadłam, po prostu nie wierzę, że to ona! Jest świetna! Plus Mia ( coraz bardziej podziwiam ją za dobór ról)

Albert Nobbs
Akcja filmu rozgrywa się w XIX wiecznej Irlandii. Głównym bohaterem jest Albert Nobbs (Glenn Close), nieśmiały mężczyzna, który jest właściwie kobietą. Aby wieść w miarę normalne życie, być niezależnym i wykonywać wybrany zawód musi ukrywać swoją prawdziwą tożsamość. Pracuje jako kelner w jednym z najbardziej luksusowych hoteli. Towarzyszy mu jego bliski przyjaciel - Hubert Page (Mia Wasikowska), przystojny młodzieniec, który z zawodu jest malarzem. Jest to również kobieta, która co ciekawe ma
...
na dodatek żonę. Albert staje się dla niej inspiracją. To dzięki niemu postanawia uciec od zakłamanego życia i stać się po prostu sobą

I coś co mnie zastanawia, lae nie wiem czy dam radę, czyli

Martha Marcy May Marlene
Thriller psychologiczny, przebój tegorocznych festiwali w Sundance i Cannes. Dramatyczne przeżycia młodej kobiety, która ucieka z groźnej sekty i szuka pomocy u swej siostry i jej męża.

I żeby nie było już tak całkowicie poważnie:

Our Idiot Brother
Idealista (Paul Rudd) nękany przez apodyktyczną i nadopiekuńczą matkę (Shirley Knight), nocuje w domach swoich trzech ambitnych sióstr (Elizabeth Banks, Zooey Deschanel i Emily Mortimer). Jego pogodne usposobienie powoduje pojawienie się szczęścia i prawdy, co wywołuje prawdziwy chaos w uporządkowanych życiach jego sióstr.

No, to by było na tyle, chociaż nie są to jeszcze wszystkie pozycje z mojej zaległej listy:)
Coś Was zainteresowało? A może już widzieliści któryś z filmów?

Patrząc po tych pozycjach, odnoszę jednak wrażenie, że z kinem nie jest aż tak źle jak mówią. Trzeba tylko dobrze selekcjonować...

* Wszystkie opisy pochodzą ze strony Filmweb

Downton Abbey sezon 2, czyli było nieźle, ale...

2011-11-25T10:53:00.000+01:00

Downton Abbey sezon 2, stacja ITV

Produkcja i scenariusz :Julian Fellowes

Reżyseria: Brian Percival, Brian Kelly, etc.

Występują:Hugh Bonneville, Jessica Brown-Findlay, Laura Carmichael, Jim Carter,Brendan Coyle, Michelle Dockery, Siobhan Finneran, Joanne Froggatt, Thomas Howes, Rob James-Collier, Rose Leslie, Amy Nuttall, Phyllis Logan, Elizabeth McGovern, Sophie McShera, Lesley Nicol, Maggie Smith
Opis:
Sezon drugi serialu przenosi nas w czasy I Wojny Światowej, wojny która zburzyła dotychczasowy porządek świata zamazując granicę pomiędzy arystokracją, a resztą społeczeństwa. Lord Grantham wraz z rodziną oraz służbą, zostanie postawiony przed nowymi wyzwaniami, które na zawsze odmienią wszystkich mieszkańców Downton Abbey.

To jak bardzo uwielbiam ten serial dałam wyraz w poście o pierwszym sezonie, można więc zrozumieć jak wielkie miałam oczekiwania do kolejnego sezonu. Myślę, że nie tylko ja, bowiem od kiedy ITV po raz pierwszy wyemitowało swoją produkcję, serial zdobył kilkanaście najróżniejszych nagród i stał się chyba jednym z lepszych kostiumowych dramatów. Kiedy więc ta ogromna rzesza fanów usiadła przed tv, by obejrzeć pierwszy odcinek kolejnej serii, można tylko sobie wyobrazić jak potężne były oczekiwania i jak trudno jest im sprostać.

Koniec wojny - 11.11 - godz. 11:00

Sezon drugi to czasy I Wojny Światowej. Z góry wiadomo, że co po niektórzy pójdą walczyć, inni będą musieli przestać zadzierać nosa, a jeszcze inni pozostaną niewzruszeni jak skała,bo pewnych spraw nie zmienia nawet najgorszy kataklizm. Downton Abbey nie ominęło nic co przytrafiło się większości angielskim rodzinom w tamtych czasach i tutaj nikt nie zabłysnął żadnym nowatorskim pomysłem. Pytanie tylko czy można to podać tak, aby się nie nudziło? Najwidoczniej można, bo w najlepszych momentach, liczba widzów oglądająca Downton sięgała aż 11,6 mln (!!!)

Jednak pomimo wielkiej chęci oglądania perypetii rodziny Crawley i ich służby, pojawiały się małe zgrzyty, które momentami odsłaniały nam nagą prawdę o tym, że Downton to nie ekranizacja literackiego arcydzieła poprzedniego wieku, ale prawdziwy telewizyjny dramat, stworzony w dzisiejszych czasach i dla współczesnego odbiorcy.

Po pierwsze i najważniejsze, za dużo było sytuacji rodem z telenoweli. O ile pierwszy sezon snuł swoją akcję powoli i dystyngowanie, tak w sezonie drugim, mamy prawdziwą jazdę bez trzymanki i to komplikacji, które w zasadzie są nie potrzebne. Najgorszym wątkiem dla mnie była dla mnie fascynacja Roberta służącą. Po prostu miałam ochotę huknąć głośno do telewizora "SERIOUSLY???". No bo tego akurat bym się nie spodziewała. Po pierwszych odcinkach zdecydowanie byłam przekonana, że lord Grantham jest ponad to. Że nigdy w życiu nie zniżył by się do takiego czynu, jak całowanie ukradkiem biednej pokojówki. Przecież przez cały pierwszy sezon reżyser dawał do zrozumienia, że Crawleyowie, zbyt bardzo szanowali ludzi, którzy dla nich pracowali, by po kątach molestować biedną dziewczynę. No dobra, fascynacja była obopólna. Ale też nie za bardzo zrozumiałam motywy, dla których Robert się wplątał w taką sytuację. Bo nie mógł wziąć udziału w wojnie? Bo jego żona znalazła sobie inne zajęcia? To wszystko zbyt błahe powody, jak dla tak honorowego mężczyzny jakim scenarzyści chcieli wcześniej przedstawić Roberta. Dlatego tym bardziej ten wątek mnie zdenerwował, bo była bardzo naciągany. Rozumiem, że każdego mogła zmienić wojna, ale nie w taki dziwny i głupi sposób.
.

Uwielbiam te wspaniałe kreacje i wygląd sióstr Crawley

Inne wątki rodem z 'brazyliany" to kalectwo i ozdrowienie Matthew, śmierć Lavinii, powrót Patricka i morderstwo pani Bates. Po prostu, co z dużo to nie zdrowo i nie wiem co chcieli osiągnąć scenarzyści, fundując nam takie "wstrząsające" momenty. Bez nich serial nadal byłby ciekawy. Czasami po prostu nie wypada aż tak męczyć bohaterów, szczególnie gdy ma to być serial z klasą. Nie lubię jak scenarzyści nie szanują inteligencji widza. Jeśli chcieli nam przekazać, że wojna zmienia ludzi i stawia ich w sytuacjach innych niż zwykle, co powoduje nieraz równie niezwykłe reakcje, to mogli to zrobić w bardziej subtelny sposób. Szczególnie w przypadku takiego serialu jak Downton Abbey.

Natomiast cała reszta to już miód na moje serce. Po prostu nie umiem nawet wymienić za co najbardziej kocham ten serial. Czy za kostiumy, czy za 100% "brytyjskości" w "brytyjskości". Uwielbiam te chłodne, zachowawcze reakcje. Tam gdzie Hiszpan i inny południowiec, miotali by przekleństwa, Anglicy są uprzejmi i opanowani. Nawet Lavinia na łożu śmierci potrafi rozsądnie wytłumaczyć narzeczonemu, dlaczego dobrze się stało, że umiera. Sztuczne? Może trochę, ale wiarygodne, jeśli chodzi o ten naród.

Ta para już mi nie przeszkadza, wręcz przeciwnie, nawet jej kibicuję.

Polubiłam Mary. Nie jest już taka niezdecydowana. Kocha Matthew, ale jak sama mówi sami jesteśmy ofiarami naszych decyzji, więc z dumnie podniesiona głową, zaręcza się z sir Richardem, momentami dając mu uszczypliwie do zrozumienia, że choć są do siebie podobni pod względem charakteru, to jest między nimi przepaść klasowa. Najlepiej odzwierciedla to scena kiedy oglądają dom, który Richard zamierza dla nich kupić. Mieści się w sąsiedztwie Downton, a jego właściciele, rodzina podobna do Crawley'ów nie jest w stanie już go utrzymać. Przechadzając się po posiadłości Richard planuje przemeblowanie i zakup nowych dzieł sztuki. Na to Mary mówi do niego "MY dziedziczymy nasze rzeczy, WY je kupujecie".

No i właśnie, to jest jeden z głównych powodów, dla których uwielbiam ten serial. Niektóre dialogi zupełnie mnie powalają, swoim trafnym odniesieniem do nieraz ekstremalnej sytuacji i zachowaniu przy tym elegancji i powściągliwości. Chciałabym umieć puentować tak pewne rzeczy jak niezawodna Maggie Smith, czy właśnie Mary, której też zazwyczaj nie braknie słów.

Podsumowując mój nieco długi wywód: KOCHAM DOWNTON ABBEY pomimo tych kilku niedociągnięć w fabule. Jeśli ktoś nie miał jeszcze okazji, to radzę szybko nadrobić sezon pierwszy i drugi i czekać...

Bo okazało się, że w Boże Narodzenia zostanie wyemitowany tak zwany Christmas Special, czyli odcinek specjalny!!!! Wyciekło już pierwsze zdjęcie, narazie nic więcej nie wiadomo, ale niesamowicie się cieszę, że nie będę musiała czekać aż do przyszłego roku na sezon trzeci, bo tego bym chyba nie wytrzymała nerwowo:)))

Czyżby Christmas Special już w latach 20?

Rosyjska Zima - Daphne Kalotay

2011-11-24T14:30:00.001+01:00

Rosyjska Zima / Russian Winter
Daphne Kalotay
Wydawnictwo Świat Książki luty 2011

Opis wydawnictwa:
Tajemnica primabaleriny. Osiemdziesięcioletnia Nina Riewska, legenda baletu moskiewskiego Teatru Bolszoj, mieszka samotnie w Bostonie. Niegdyś jako pierwsza z radzieckich artystów uciekła na Zachód. Dla świata jest oczywiste, że z powodów politycznych, ale tylko ona sama wie, co nią kierowało. Gdy starsza pani postanawia sprzedać na aukcji swą słynną biżuterię, anonimowy darczyńca dołącza doń brakujący, bursztynowy naszyjnik i pisze do Niny list. Skąd ma naszyjnik? Dlaczego Nina wzdraga się mu odpowiedzieć? Nieoczekiwany splot wydarzeń każe dawnej primabalerinie powrócić do głęboko skrywanej przeszłości, kiedy w ponurej, stalinowskiej Moskwie żyła jak księżniczka i zakochała się w pewnym znanym poecie... Wspaniała, epicka opowieść o wielkim uczuciu, zdradzie, sztuce i cenie przyjaźni w trudnych czasach, gdy lepiej było nic nie wiedzieć i o nic nie pytać.

Przyznam szczerze, że ciężko mi szło na początku czytanie tej książki. Nie mogłam polubić bohaterów, a to co działo się współcześnie w ogóle mnie nie interesowało. Ale w pewnym momencie coś kliknęło i dzisiaj w nocy przeczytałam ponad połowę, bo koniecznie chciałam się dowiedzieć zakończenia tej historii. Także jeśli ktoś będzie miał okazję czytać tą powieść, to jeśli się "zawiesi" gdzieś na początku to radzę kontynuować, bo naprawdę warto.

Główna bohaterka to schorowana staruszka Nina Riewska, niegdyś wielka balerina Teatru Bolszoj. Ubezwłasnowolniona w swym ciele, rozgoryczona tym, że na koniec życia zawiodło ją narzędzie jej pracy, które przez tak wiele lat ćwiczyła i o które dbała, postanawia wystawić na aukcji kolekcję swoich klejnotów. Nieoczekiwanie do młodej dziewczyny, która sporządza katalog do aukcji, zgłasza się Grigorij Sołodin, dodając pasujący do kompletu z bursztynu, naszyjnik. Skąd go ma i co łączy go z byłą prima baleriną, która przez lata stała się symbolem artystki, która przeciwstawiła się reżimowi Stalina i uciekła z Rosji na Zachód? Ta właśnie zagadka łączy młodą Drew, Grigorija i Ninę i sprawia, że w pewnym momencie ciężko się od książki oderwać.

Autorka prowadzi fabułę w dwóch czasach - powojennej Rosji pod rządami Stalina i współcześnie w Bostonie. Najbardziej oczywiście podobała mi się historia osadzona w dawniejszych czasach a to dlatego, że podobnie jak przy powieści "Jeździec Miedziany", mogłam prawie na własnej skórze odczuć chłód, biedę i beznadziejność tamtych czasów. I tu tak naprawdę urywa się wszelkie podobieństwo tych dwóch powieści, bo "Jeździec..." to przede wszystkim historia miłości, a "Rosyjska Zima", to coś więcej. Tutaj mamy świat widziany oczyma młodej tancerki, która również kocha mężczyznę, ale przede wszystkim jest radziecką obywatelką i baletnicą skupioną na swej karierze.

Bardzo ciekawie przedstawione zostały kulisy pracy w Teatrze Bolszoj. Nawet dla mnie, osoby która raczej nie przepada za baletem, sama nazwa tej najsłynniejszej grupy baletowej jest magiczna. I szczerze mówiąc, tak sobie pomyślałam, że może nawet bym sobie to "Jezioro Łabędzie" obejrzała:)

Największym jednak plusem książki są bardzo trafne opisy życia ludzi, artystów i nie tylko, w tamtych, jakże chorych czasach. Autorka świetnie oddała klimat wiecznego strachu przed zsyłką, strachu przed wyrażaniem myśli. Wręcz można zobaczyć, tych biednych ludzi, którzy chyłkiem przemykając się ulicami, oglądając się za siebie, którzy walczą o własną przestrzeń życiową, którzy są upodleni i potraktowani jak jedna wielka bezmyślna masa. Po prostu czytając, nie mogę wręcz uwierzyć, ze to się działo naprawdę. I w Polsce też. A przecież nie minęło aż tak wiele czasu do upadku komunizmu, a jednakże w porównaniu z dzisiaj, tamto "wczoraj" wydaje się być totalną abstrakcją.

A całość w zimnie i chłodzie i wiecznie prószącym śniegu...

Naprawdę, ukłon dla autorki, bo pozwoliła mi przenieść się w tamte czasy i zrozumieć jakie mam szczęście, że nie urodziłam się 35 lat wcześniej.

Oczywiście nie zapominajmy o wątku współczesnym. Chociaż może nieco mniej, jednak również wciąga. Szczególnie, że rozwiązanie tajemnicy, które wydaje nam się oczywiste niemal od pierwszych stron, okazuje się być trochę inne:)

Polecam książkę, nie tylko fanom "Jeźdźca Miedzianego", ale przede wszystkim tym co lubią podróżować w czasie, bez wstawania z ulubionego fotela. Do czytania zalecam ciepłą herbatę, co by chłód rosyjskiej zimy i biednych, zmęczonych stalinizmem ludzkich serc, nie spowodował, że i nam zrobi się nieprzyjemnie.

Służące / The Help (2011)

2011-11-22T14:38:00.000+01:00

The Help / Służące USA 2011
Reżyseria: Tate Taylor
Scenariusz: Tate Taylor
Na podstawie powieści pod tym samym tytułem autorstwa Kathryn Stockett
Występują: Emma Stone, Viola Davis, Octavia Spencer, Bryce Dallas Howard

Opis z Filmweb:
Akcja filmu toczy się w stanie Mississippi w latach 60. W roli głównej występuje Emma Stone grająca Skeeter, dziewczynę z dobrego domu z południa, która po studiach marzy o karierze pisarki. Niespodziewanie wywraca do góry nogami życie swoich przyjaciół i mieszkańców rodzinnego miasteczka, gdy postanawia przeprowadzić wywiad z czarnoskórą służącą najzamożniejszych rodzin w okolicy. Nominowana do Oscara Viola Davis w roli Albeen decyduje się ujawnić ciemne sekrety życia czarnoskórej mniejszości. Ze zwierzeń rodzi się przyjaźń. Okazuje się, że przyjaciółki mają sobie dużo do opowiedzenia. Zarówno one, jak i inni mieszkańcy miasteczka są świadkami zmieniających się czasów i obyczajów.

Czy rewolucja obyczajowa może zacząć się od tak prozaiczne sprawy, jak korzystanie z toalety? Oczywiście, że tak. Szczególnie jeśli mamy problem na tle rasowym, plus bujne lata sześćdziesiąte w Stanach Zjednoczonych Ameryki. A szczególnie w jednym Stanie - południowym, gdzie jeszcze dwa pokolenia wstecz niewolnictwo było na porządku dziennym

Albeen i Minnie ujawniają sekrety białych mieszkańców Jackson w stanie Missisipi

Oglądając początek filmu mamy wrażenie, jakby od czasów Wojny Secesyjnej, Tary, Scarlett i Mammy, nic się nie zmieniło. W białym, porządnym domu, zatrudnia się czarną służbę, która pracuje od rana do nocy, wychowuje dzieci, sprząta, gotuje, oczywiście za bardzo śmiesznie małe wynagrodzenie. Plus poczucie rozgraniczenia, pomiędzy rasami. Nie wolno jeść z tych samych naczyń, nie wolno korzystać z tych samych środków lokomocji, ani tej samej toalety. A to z racji przenoszenia się okropnych "czarnych" zarazków, na które biali ludzie są całkowicie nie odporni. I właśnie ta sprawa, osobnej toalety, umieszczonej na dworze, z której podczas huraganu nie chciała skorzystać jedna z służących rusza lawinę zdarzeń, mających prowadzić do bardzo wielkich zmian społecznych.

Skeeter walczy również o swoją wolność do życia bez mężczyzny

Już nie raz wspominałam, że Amerykanie umieją w bardzo lekki sposób, nakręcić film, który jest o czymś ważnym, ale nie ma w sobie tyle patosu, martyrologi i gloryfikacji zdarzeń, co polskie filmy opowiadające o ważnych chwilach dla naszego narodu. Lekki nie znaczy tu banalny. Po prostu umieją sprawić by taki widz jak my, czyli osoby dla których rewolucja rasowa, to zupełnie obcy temat, umiały się wczuć w sytuację i zidentyfikować się z bohaterami.

Nieco postrzelona Celia

Nie czytałam książki Kathryn Stockett, więc nie mogę się wypowiedzieć czy adaptacja odbiega od pierwowzoru, natomiast na pewno czuję się zachęcona, jeszcze bardziej by książkę przeczytać.Tak naprawdę "Służące" to jeden z lepszych filmów jaki obejrzałam w tym roku. Ma ciekawą fabułę, dobrą obsadę, piękne kostiumy i dość jednoznaczną ( od razu wiemy, kto dobry a kto zły), ale wciągająca historię.

Bardzo podobały mi się role czarnoskórych aktorek, ale też niezły pokaz dała Bryce Dallas Howard, wcielając się w rolę podłej Hilly, oraz Jessica Chastain jako nieco postrzelona, ale w duchu wspaniała Celia Foote. Jakoś zawsze tak mam, że bardziej zwracam uwagę na czarne charaktery i cieszę się jeśli aktorzy sprawiają, że potrafię je naprawdę nienawidzić. Tutaj nie mam wątpliwości, że gdybym spotkała taką Hilly...

Hilly najprawdziwsza przedstawicielka braku tolerancji i zacofania

Główna postać Skeeter jest dość interesująca, chociaż naprawdę bohaterka jest tylko tłem dla prawdziwej dramatycznej historii czarnoskórych służących. Co prawda Skeeter też toczy swoją walkę o równouprawnienie, jednak jej batalia nie przytłacza walki o równość rasową. Wiemy, że w latach sześćdziesiątych kobiety miały już znacznie większe pole manewru i mogły pokierować swoim życiem w taki sposób na jaki miały ochotę.

Film ogląda się bardzo dobrze i polecam go i tym co książkę czytali i tym co nie. Historia jest ciekawa i wydaję mi się, że odnosi tak duży sukces, bo wszyscy uwielbiamy te opowieści o dręczonych osobach, które przeciwstawiają się swoim oprawcom i w spektakularny sposób ucierają im nosa.
Nawet za pomocą czekoladowego ciasta:))

"Ziemia Kłamstw" oraz "Raki Pustelniki" Anne B. Radge, czyli moja nowa, ulubiona, skandynawska pisarka

2011-11-18T12:50:00.001+01:00

Ziemia Kłamstw/Berlinen Poplenen
Anne B. Radge
Wydawnictwo Smak Słowa maj 2010
Seria Kontynenty

Opis:
Kiedy na tydzień przed świętami Bożego Narodzenia stara Anna Neshov nagle dostaje wylewu i leży na łożu śmierci, jej trzej synowie muszą stawić czoła nie tylko chorobie matki, lecz także własnemu życiu oraz skomplikowanym wzajemnym relacjom (bracia od wielu lat nie mieli ze sobą żadnego kontaktu). Erlend pracuje jako dekorator wystaw sklepowych w Kopenhadze, Margido jest właścicielem małego zakładu pogrzebowego, a najstarszy, 56-letni Tor, prowadzi rodzinne gospodarstwo w Byneset niedaleko Trondheim. Tor jako jedyny z całej trójki, który ma dziecko, córkę Torunn, którą spotkał tylko raz w życiu. Teraz pragnie, aby córka przyjechała poznać babcię, zanim ta umrze.

Raki Pustelniki /Eremittkrepsene

Anne B. Radge

Wydawnictwo Smak Słowa lipiec 2011

Seria Kontynenty

Opis:

Po burzliwych wydarzeniach, które mieliśmy okazję śledzić w „Ziemi kłamstw”, rodzina Neshov staje przed nowymi dylematami. Po śmierci matki Tor nadal prowadzi rodzinne gospodarstwo w Byneset, niedaleko Trondheim. Jego córka, Torunn, cieszy się z tego, że w końcu odzyskała kontakt z ojcem, ale ma swoje życie w Oslo i nie potrafi zdecydować o przeprowadzce na rodzinną farmę. Margido, właściciel niewielkiego domu pogrzebowego, próbuje w końcu ułożyć sobie życie osobiste, ale pojawiają się na tej drodze pewne przeszkody. Najmłodszy z braci, Erlend, razem ze swoim partnerem również stają w obliczu ważnych wyborów...

Jak ja się cieszę, ż nareszcie trafiłam na tak niesamowite książki. I że pomiędzy czytaniem pierwszej, a drugiej części nie minął nawet miesiąc. Nie wiem jak wytrzymam do wydania kolejnej, bo cały czas się zastanawiam czy to możliwe, że te świnie...

Ale od początku.

Literatura skandynawska to niesamowite odkrycie dla świata. I wydaję mi się, że pisząc te słowa, znowu się powtarzam. Ale za każdym razem gdy sięgam po coś z tamtego krańca Europy, wiem że się nie zawiodę. Pierwszą książką tego typu, jaką przeczytałam była, uwaga: "Saga o Ludziach Lodu":) Wiem, wiem, babskie czytadło, a ja je pochłonęłam w wieku chyba, 14-15 lat. Byłam totalnie zafascynowana Tengelem Złym i jego potomkami, ale także miejscami, w których odgrywała się fabuła. Saga popchnęła mnie do tego by sięgnąć po inne dzieła z północy i tak zapoznałam się z "Krystyną, córką Lavransa", a także "A lasy wiecznie śpiewają" i innymi. Po wielu lekturach ze Skandynawii, wiem jedno. To nie kryminały są największą potęgą tego regionu, chociaż trzeba przyznać, że to również wychodzi im niesamowicie. Dla mnie mają mistrzostwo świata w opowiadaniu zagmatwanych rodzinnych historii, w których pomiędzy skutymi śniegiem drogami, w odciętych od świata domach, dzieją się rzeczy o których nikt by nie pomyślał.

Anne. B. Radge przedstawiła nam właśnie taką historię. Mnie sposób pisania i oddawania emocji, przypomina bardzo, wspomnianą wcześniej powieść Trygve Gulbrannsen "A lasy wiecznie śpiewają". Chociaż obie te historie dzieli wiele lat, gdyż Gulbrannsen opowiada rodzinną sagę z przełomu XVIII i XIX wieku, a Radge współczesną, ale łączy je jedno - gospodarstwo do którego przywiązani są bohaterzy i chęć jego utrzymania. Przywiązanie nie jest jednak miłością bezwarunkową, tak jak w przypadku Scarlett O'Hary i jej Tary. Tutaj to raczej miłość połączona z nienawiścią i obowiązkiem bycia częścią ziemi, którą przed bohaterami uprawiali ich przodkowie i którą w takim samy stopniu kochali i nienawidzili.

W "Ziemi Kłamstw" poznajemy rodzinę Neshov, która nie jest ze sobą zbyt blisko związana. Matkę, ojca, trzech braci oraz córkę jednego z nich. Tor, Margido, Erlend i Torunn są niejako głównymi bohaterami i narratorami opowieści. Poznajemy więc ich życie, oraz rodzinę Neshov z różnych punktów widzenia. Całość książki jest spięta klamrą - wspomnieniami Anny Neshov, której nagła choroba, oraz śmierć zmusza pozostałych członków rodziny do spotkania i zmierzenia się z przeszłością. Ta właśnie klamra jest też wielką rodzinną tajemnicą, która zmienia życie naszych bohaterów i sprawia, że nic czego do tej pory się trzymali i w co wierzyli, nie jest prawdziwe.

O ile głównym wątkiem w "Ziemi Kłamstw" jest tajemnica, to"Raki Pustelniki" to część poświęcona szukaniu swego miejsca na ziemi. Bo gdy już wszystko co miało pozostać ukryte, ujrzało światło dzienne, nadal trzeba dale żyć.Pytanie jak? Czy można przejść obojętnie wobec tego co się wie? Czy można zapomnieć o rodzinie, którą się odzyskało? I tutaj właśnie okazuje się, że gospodarstwo w Byneset, ta ziemia, która dała początek wszelkim tajemnicom, która była kochana ale i znienawidzona, może przynieść ukojenie. Czy to oznacza, że tak łatwo można zapomnieć o swoim teraźniejszym życiu i wrócić do przeszłości? Nie wiem, ale mam nadzieję, że autorka wyjawi to w następnej części.

Mój powyższy opis, obu części jest bardzo ogólnikowy, ale to dlatego, że nie chciałam zdradzać największych sekretów rodziny Neshov, tylko naprawdę głęboko zachęcić do zapoznania się z nimi samemu.

Co jeszcze przemawia na plus, dla Anne B. Radge? Ten niesamowity, chłodny i obojętny styl w jakim napisana jest większość skandynawskich powieści. W tym przypadku jest tym bardziej niesamowite, gdyż autorka pisze o naprawdę trudnych sprawach, które wywołują głębokie emocje, takich jak choroba, śmierć, zdrada, brak tolerancji. To wszystko podane w tak zimny, wręcz wyrachowany sposób, sprawiło, że wciągnęłam się niesamowicie w historię rodziny Neshov i będę oczekiwać kolejnej książki z utęsknieniem. Poza tym autorka stosuję dość brzydki chwyt ( ale jak bardzo zachęcający do dalszego czytania:)), każda część kończy się w takim momencie, że po prostu TRZEBA czytać dalej.

Jeszcze jedna myśl mi się nasunęła podczas czytania. Pamiętam, że w wielu recenzjach "Millenium" Larssona, czytelnicy narzekali na bardzo dokładne opisy np.: momentu gdy Lisabeth Salander kupowała sobie meble w Ikei. Opisy zawierały dokładne nazwy produktów i brzmiały prawie jak 'product placement". Ale ja mam wrażenie, że to nie oto chodziło autorowi. Takie dokładne opisywanie czynności wykonywanych przez autora bardzo nam przybliża główną postać i wiele nam mówi o niej samej. To kupowanie mebli przez Lisabeth, która wcześniej nie miała nic oprócz komputera, sprawia, że w gruncie rzeczy cieszymy się razem z nią, bo przecież gdyby ktoś nas zapytał co byśmy kupili, gdybyś wygrali milion w totka, to wiele osób wyciągnęłoby gotową listę z kieszeni:)) Poza tym dla mnie jest to także świetny spowalniacz akcji, czyli taka cisza przed burzą. Tutaj Lisabeth kupuje meble ale za parę stron zrobimy jej BUM i wtedy dopiero zacznie się akcja.

Tak szczerze mówiąc, ile w skandynawskich książkach jest stron z opisami brawurowych akcji, ucieczek czy morderstw? A ile z opisami jak to bohater pije siedemnastą kawę i je rogalika? I co? Uwielbiamy te książki? Ja, jak najbardziej.

Radge stosuje ten sam chwyt. Mamy długie opisy tego jak Erlend przygotowuje koreczki na Sylwestra, Tor oprząta świnie, Mardigo uczestniczy w nabożeństwach pogrzebowych i kilka (bardzo ciekawych zresztą) tricków, które przedstawia Torunn, podczas kursów tresury psów. Wszystkie te codzienne czynności sprawiają, że poznajemy bohaterów, wiemy kim są naprawdę, w zaciszu swego domu i sprawiają że tym bardziej kibicujemy im gdy muszą zmierzyć się z czymś trudniejszym.

Polecam wszystkim książki Anne B. Radge. Są naprawdę niesamowicie emocjonalne i ciekawe, w tej swojej zimnej, skandynawskiej prostocie.

P.S. Dawno nie pisałam recenzji:) I jakiś dziwny misz, masz mi wyszedł. Ale to nic. To wszystko to, co chciałam powiedzieć. Trochę nie poukładane, ale prosto z serca:)))

Podsumowanie serialowe po połowie sezonu, czyli co oglądam a co wręcz przeciwnie

2011-11-15T18:34:00.000+01:00

Mój pierwszy post po długiej przerwie postanowiłam poświęcić serialom, gdyż ich oglądanie to jedyne na co było mnie stać w ostatnich miesiącach. Taka moja mała rutyna, po zmaganiach z życiem, wieczorem odstresowywałam się śledząc perypetie starych i nowych bohaterów.

Niestety nie wszystkie nowości, które zamierzałam oglądać spełniły moje oczekiwania. I w sumie dobrze, bo gdybym chciała oglądać wszystko co sobie zamierzałam nie robiłabym nic innego. Czuję się jednak rozczarowana kilkoma pozycjami i żałuję, że chociaż zapowiadało się świetnie, nic dobrego z tego nie wyszło.

Od tych rozczarowań chyba zacznę.(Uwaga, mogą pojawić się tak zwane spojlery, czyli zdradzam wszystkie sekrety:))

Największe rozczarowanie to:

RINGER .
W produkcji z Sarah Michelle Gellar pokładałam duże nadzieję, przede wszystkim z powodu sympatii jaką darzę aktorkę. Totalnie się jednak zawiodłam. Pomimo tego co pisałam po pierwszym odcinku, że nie jest aż tak źle, przestałam oglądać po zaledwie czterech odcinkach. Powód? Nie zdołałam polubić żadnego z bohaterów. A skoro ich nie lubię to nie czuję potrzeby oglądać historii ich skomplikowanego życia.
Sytuacja z Ringer w ogóle jest dziwna, bo serial ma potencjał, ale wydaje mi się że zabrakło czegoś istotnego. "Tego czegoś". Tego co sprawia, że chociaż wszyscy bohaterzy "Mad Men" mnie denerwują, szczególnie główny, a sam serial jest o przysłowiowej tylnej części Maryni, to i tak chcę wiedzieć co będzie dalej i po skończeniu oglądania rozmyślam chociaż chwilę nad tym co przed chwilą widziałam. Oglądając "Ringer" mam to w nosie. Przez cztery odcinki scenarzystom nie udało się sprawić, bym na tyle wciągnęła się w życie Bridget, czy Shiobah, aby oglądać dalej. Wydaje mi się, że Ringer jest po prostu zbyt poprawny. Historia jest zakręcona, ale tak abyśmy mogli domyślać się rozwiązań. Bohaterzy są przeciętni i przewidywalni. Po prostu nuda. Mam wrażenie, że dlatego, że jest to stacja CW, której odbiorcą są przede wszystkim nastolatki, producenci stworzyli serial, który zaskoczy tylko mało inteligentnego widza. A skoro tak traktują swoich odbiorców, to tym bardziej nie powinno się oglądać takich produkcji. Bo o ile sporą dawkę debilizmu, braku logiki i rozsądku jesteśmy w stanie wybaczyć bohaterom serialu typu "Gossip Girl", czy "90210", to coś co miało być thrillerem z elementami kina noir, powinno być bardziej inteligentne.
Plus brak humoru. Właśnie zdałam sobie sprawę, że "Ringer "brakuje trochę żartów, chociaż sytuacyjnych, by wszystko nie było aż tak poważne i nadęte.
"Ringer" zdecydowanie mówię nie.

Drugie rozczarowanie to:

NEW GIRL.
Miało być śmiesznie i inaczej, a wyszło przeciętnie, czyli nijak. Zwiastun serialu zapowiadał się naprawdę ciekawie. Zooey Deschanel w roli dziwnej, "nerdowatej" Jess, która układa na poczekaniu piosenki, dotyczące różnych sytuacji w których się znajduje, zamiast bawić - denerwuje. A jej współlokatorzy, są jeszcze bardziej beznadziejni. Mamy trzech facetów, bardzo stereotypowych, którzy wcale nie są zabawni. Minusem serialu stała się też forma odcinków, bardzo przewidywalna. Najpierw Jess robi coś głupiego, któremuś z chłopaków, oni się wkurzają, potem nie wie jak z tego wybrnąć, w końcu wszyscy się godzą i jest sielsko. Niestety po którymś razie, jedyne co można zrobić to ziewnąć i przełączyć, przewinąć, lub wyłączyć. Ja zrobiłam to ostatnie i w sumie widziałam chyba z pięć odc. Dalej żal mi czasu.

Trochę mniejsze rozczarowanie, ale w sumie to jeszcze może coś z tego będzie, o ile stacja pozwoli to:

PANAM.
Pierwszy odcinek był świetny, chociaż główna bohaterka, która ucieka ze ślubu, jak dla mnie był trochę mdła, o jednak naprawdę mi się spodobało. Niestety z każdym następnym było coraz gorzej, aż w końcu serial zatrzymał się na pewnym poziomie, który ja jestem w stanie znieść, ale nie czuję ciśnienia, by koniecznie obejrzeć następny odcinek.Tak naprawdę jedyne co mnie interesuje i pociąga w tym serialu to przecudowne stroje z lat sześćdziesiątych i postać grana przez Christinę Ricci. I znów szkoda, bo produkcja miała potencjał. Prawda jest jednak taka, że choćby producenci stanęli na głowie to nie prześcigną "Mad Men", z którym serial jest najczęściej porównywany, bo brakuje w nim prawdziwych i wyrazistych postaci. Jedna Ricci świata nie uratuje.

No a teraz może o czymś co mi się spodobało, chociaż się nie spodziewałam

HART OF DIXIE.
Obyczajówka pełną gębą. Młoda pani doktor z Nowego Jorku, nie dostaje się na wymarzoną specjalizację, podobno brakuje jej empatii, przyjmuję więc pracę w Bluebell (Alabama), w małej praktyce, która okazuje się być spadkiem po jej biologicznym ojcu, o którym oczywiście nasza bohaterka pojęcia nie miała. Ponieważ różnice pomiędzy NY City a głębokim południem są niewiarygodne, mamy tu do czynienia z wieloma wpadkami i pomyłkami dr. Zoe Hart, plus paru przystojniaków (czarnoskóry burmistrz, lekko rozpuszczony i szalony sąsiad, oraz bardzo poprawny politycznie młody prawnik, który kiedyś mieszkał w NY), do tego bardzo konserwatywną społeczność, małomiasteczkową piękność Lemon, bardzo zazdrosną o swojego narzeczonego prawnika, południowy akcent, który mnie zawsze rozbrajał i okazało się, że wyszedł całkiem zgrabny serial. Lubię przenosić się do Bluebell i towarzyszyć dr. Hart w odkrywaniu jej nowego miejsca zamieszkaniu, poza tym zaintrygowała mnie sprawa Lemon i burmistrza. A do tego wszystkiego miło jest przenieść się w miejsce gdzie ciepło i słońce świeci, gdy u nas za oknem pogoda coraz bardziej śniegowa.. Hart of Dixie, to po prostu rodzaj kobiecego serialu, gdzie nikt nie sili się na zaimponowanie widzowi życiowymi mądrościami lub na takie komplikowanie fabuły, by nie można się było połapać. Ot coś w stylu dobrej, poprawiającej humor, kobiecej literatury, po której człowiekowi chociaż przez 5 minut lżej na duszy.

Dla odróżnienia, kolejnym serialem, który mi się spodobał, ale amerykanom chyba nie bardzo, więc jeszcze nie wiadomo czy dostanie cały sezon to:

PRIME SUSPECT
Tutaj mamy do czynienia z serialem policyjnym, remakiem angielskiej produkcji z Helen MirrenTimmoney naprawdę mnie wciągnęły. Niesamowicie podoba mi się Maria Bello w tej roli, taka trochę zapuszczona, nie zawsze uczesana, z bardzo widocznymi zmarszczkami na twarzy (może dlatego Amerykanom serial nie przypadł do gustu), nie pozbierana do końca w życiu prywatnym, ale bardzo skupiona na pracy. W gruncie rzeczy o jej życiu prywatnym wiemy bardzo mało, bo pokazane są tylko jego skrawki, ojciec, posiadający bar, chłopak z małym synkiem i eks żoną. Ale właśnie dzięki temu, że za dużo nie wiemy postać Jane jest jeszcze bardziej intrygująca. I ja naprawdę lubię ją oglądać. Jest taka naturalna, w tym swoim nieuczesaniu, niedoubraniu i zmarszczkach. Zupełna odwrotność tego co serwują pozostałe seriale, czyli pełen makijaż, fryzura i zawsze eleganckie kobiety o każdej porze dni i nocy. Poza tym detektyw Timmoney, ma bardzo zadziorny charakter, łatwo się nie poddaje i usilnie walczy z nałogiem palenia papierosów:) Trochę mi żal, że serial ma małe szanse na przedłużenia, ale kto to wie, może coś się jeszcze odmieni.

A teraz będzie o chyba najlepszej premierze tej jesieni. Serial zapowiadał się na przeciętny, a wyszło coś naprawdę ciekawego i przede wszystkim wciągającego.

REVANGE.
A rzecz ma się o zemście. I jak się okazuje, jest to bardzo wdzięczny temat, nawet jeśli został ujęty poprzez pryzmat bardzo bogatych ludzi mieszkających w Hampton. Emily Thorne, czyli tak naprawdę Amanda Clark, mści się na ludziach, którzy doprowadzili do skazania jej ojca. Mści się perfidnie, z rozmysłem, delektując się rozpaczą swych ofiar. Bardzo systematycznie dręcząc jedną osobę po drugiej. Właśnie ta systematyczność, czyli jedna osoba do zemsty na jeden odcinek, na początku trochę mnie znudziła i bałam się że jeśli w każdym epizodzie Emily będzie skreślać ze zdjęcia jedną z osób, stanie się to w końcu nudne. Ale sprawy się trochę pogmatwały i dzięki Bogu, bo to naprawdę dobrze rozegrana fabuła. A coś co na początku wydawało się prostym planem, zaczyna się trochę komplikować. Ponieważ w pierwszym odcinku autorzy wyprzedzili czas i pokazali nam jak się historia zakończy (mniej więcej), teraz pozostaje tylko czekać na rozwój wypadków obgryzając paznokcie i zastanawiając się "jak to się mogło stać, przecież plan był inny...,a może nie...?". Naprawdę dobra produkcja, ciekawie obsadzona i z fabułą, która nie wydaje się powielać niczego co ostatnio oglądaliśmy w tv.

A tydzień temu obejrzałam coś co również ma szansę zagościć w moim kalendarzu serialowym na dłużej (mam takie coś, bo inaczej bym się pogubiła:)), czyli:

HELL ON WHEELS
Nie oglądałam niczego z gatunku westernu, chyba od czasów "Dr. Queen".:) Postanowiłam się więc trochę bliżej zapoznać z nową produkcją stacji AMC. Po pierwszym odcinku stwierdzam, że nie jest źle, ale takie stwierdzenia już padały i okazywało się, że było bardzo źle (patrz wyżej), więc narazie się powstrzymam od opinii. Na plus przemawia fakt, że to stacja od Mad Men i kablówka, więc akcja może rozwijać się powoli, ale za to jest dopracowana pod każdym szczegółem. Poza tym aktor grający główną rolę, na dłużej przykuł moją uwagę i to nie wspaniałymi cechami charakteru:))) Trochę mi przypomina Viggo Mortensena z ekranizacji Władcy Pierścieni, a wiadomo, że Aragorn fajnym facetem był. Także tutaj dla wszystkich wielbicielek tego typu urody, serial warty zastanowienia:)
Minusem są jednak westernowe stereotypy, bez których gatunek by nie istniał, ale jednak nadmiar czasem razi po oczach. Mamy więc w pierwszej scenie morderstwo w konfesjonale (mam wrażenie, że gdzieś już to widziałam w takiej scenerii). No i mamy głównych bohaterów - białego mężczyznę, który za zarośniętą twarzą kryje tajemnicę śmierci swojej żony i się mści. Mamy wyzwolonego Murzyna, który się buntuje, mamy nawróconego na wiarę chcreścijańską, Indianina. I w końcu mamy młodą, białą wdowę z północy, której męża zamordowali czerwonoskórzy. Aha, jest jeszcze krwiożerczy biznesmen budujący kolej, który wie że jest zły i bardzo mu się to podoba Rzecz dzieje się już po wojnie secesyjnej, w czasach budowy trasy kolejowej z północy na południe.
Ponieważ, jak powszechnie wiadomo, lubię seriale i filmy kostiumowe, "Hell on Wheels" ma u mnie szansę. Zobaczymy czy ją wykorzysta.

Post się wydłuża i wydłuża, a tu jeszcze końca nie widać.:) Wybaczcie, ale w końcu mam dużo do nadrobienia.

Następnie jest serial, który mi się spodobał, ale pozostawiałam go sobie na przerwę świąteczną. Gdy będę już odczuwała przesyt choinkami, Mikołajmi, Kevinami samymi w domu itp., obejrzę sobie:

AMERICAN HORROR STORY
Tak, tak, idealny serial na święta:)
Obejrzałam pierwszy docinek i muszę przyznać, że się bałam. A ciężko jest u mnie wywołać taki stan, bo swojego czasu namiętnie oglądałam horrory. "American Horror Story" jest zakręcone, ale w taki sposób, który wręcz przystoi temu gatunkowi. Jest dużo nawiązań do innych horrorów, ale mi to nie przeszkadza Wiem jedno, nigdy nie należy wprowadzać się do domu, którego poprzedni właściciele zginęli śmiercią tragiczną, szczególnie gdy sami mamy coś na sumieniu. A ja uwielbiam motyw domu, który nie do końca jest tylko miejscem zamieszkania. Poza tym jestem ciekawa, a co tam tak naprawdę chodzi, bo pierwszy odcinek przypomniał mi o "Miasteczku Twin Peaks", gdy już wszystko było na maksa poplątane, a agent Cooper widział dziwne rzeczy. Także wydaje mi się, że jest sens sobie pooglądać, jeśli oczywiście lubi się taki gatunek. A ja lubię.

Tak sobie właśnie myślę, że duża u mnie rozbierzność tematów. Z jednej strony słodkie, pełne miłości południe w Hart of Dixie, a z drugiej odczłowieczone postacie rodem z "Dziwologów" w American Horror Story. Ale to właśnie cała ja. Bezmiar moich zainteresowań i mnie czasem przeraża.

Chciałam jeszcze napisać o serialach, które oglądam dalej, ale już w skrócie.

THE GOOD WIFE
Ten serial trzyma poziom. Nowa twarz Alicii, jej tajemny romans z Will'em, jest niesamowicie ujęty. Nie ma wielu scen wspólnych tej dwójki ( mam na myśli seks:)) ale te które już są, emanują dużą klasą i jeszcze bardziej potęgują napięcie. Podoba mi się to, że scenarzyści nie poszli na całość i nie mamy co drugi klaps, Will'a i Mrs. Florrick we wszystkich pozycjach z kamasutry. To co pokazują, a raczej to czego nie pokazują, sprawia, że naprawdę jesteśmy ciekawi , czy coś z tego będzie czy nie. Do tego dodamy niesamowitą postać Eli Gold'a, który chyba na życzenie widzów, dostał znaczne rozszerzenie roli, dziwny układ pomiędzy Cary'm a Kalindą i robi się naprawdę gorąco. Nie zapominajmy również o ciekawych sprawach, które prowadzi kancelaria Lokhart&Gardner, bardzo często odnoszących się do tego co aktualnie dzieje się na świecie.Taki mix sprawia, że trzeci sezon miewa się dobrze i nadal oglądam go z przyjemnością.

Trochę inaczej mamy się z :

GREY'S ANATOMY
Tutaj niestety forma spada. Pomimo tego, że ten sezon i tak jest lepszy niż poprzedni, to jednak , jakoś nie mogę się tak wciągnąć jak dawniej. Pomimo mojego wielkiego uwielbienia do duetu Meredith i Cristina. Co prawda ostatni odcinek przed świąteczną przerwą przypomniał mi dlaczego tak bardzo lubiłam ten serial kiedyś, to pomimo tego uważam że zabieg ze śmiercią męża Teddy, był już nie potrzebny. Mam wrażenie, że limit katastrof dla tych osób już się wyczerpał. Jeśli scenarzyści nadal będą ich tak dręczyć, to za moment będziemy mieć sytuację gdzie któraś z postaci spadnie z wieży Eiffle'a, jak Brooke z Mody na Sukces i jak Brooke - przeżyje ( A Hance Mostowiak się nie udało, chociaż to były tylko kartony...:))))) W każdym razie ja chciałabym dać im już spokój. Za chwilę będą musieli wprowadzać kolejne postacie by nie powtarzać na stałych bohaterach wszystkich hiobowych przypadków. W każdym razie oglądam ten sezon do końca i finisz. Bo to już naprawdę nie ma sensu. Mogliby po prostu zakończyć sprawę, gdy jeszcze jako tako idzie oglądać.

No i pozostał jeszcze jeden serial. Ale ponieważ już się skończył, postanowiłam poświęcić mu cały jeden post. Chodzi oczywiście o DOWNTON ABBEY. Mam swoje małe przemyślenia na temat drugiego sezonu. Mam nadzieję, że po tym co napisałam wyżej znajdzie się chociaż jedna osoba, która będzie miała ochotę przeczytać cokolwiek mego autorstwa.

A żeby było śmieszniej, już nie długo zaczyna się tak zwany MIDSEASON, czyli kolejne premiery i kolejne powroty.
Boże dlaczego wymyśliłeś internet?Gdyby go nie było, żyłabym w pełnej nieświadomości tego, że Amerykanie kręcą taki fajne rzeczy, lub czekałabym pięć lat na premierę nowego sezonu w TVN, czy innym Polsacie...

I'm back!!!!

2011-11-14T14:29:00.000+01:00

Wszystkim, którzy czekali na jakieś nowe wpisy ( a dzięki przemiłym wiadomościom, za które serdecznie dziękuję, wiem, że tak było) oznajmiam, że wracam. Do pisania i czytania.

Ostatnie miesiące, z powodu różnych zawirowań życiowych były dla mnie dość stresujące i nie miałam serca do niczego. Co chwyciłam jakąś książkę, to mi sie nie podobała, co zaczęłam oglądać film to wyłączałam, bojuż nie maiłam ochoty.Także prawdę mówiąc nie bardzo miałam o czym pisać.

Teraz jedak wszystko idzie ku lepszemu. Na półce majaczy się nowy stosik książek, raczej ciekawych. Na komputerze dobrze zapowiadające się filmy, a i ja z kubkiem gorącej herbaty, odstresowana, zaczynam odczuwać spowrotem przyjemność z pisania, czytania i oglądania.

Już niebawem nowe recenzje:)

Zostawiam Was z tekstem, który ostatnio bardzo wyrył się w mojej pamięci i całkowicie odnosi się do tego co czuję:

"Lalki" - Karolina Święcicka, czyli co siedzi w głowie...

2011-10-25T14:32:00.001+02:00

Karolina Święcicka

Lalki

Wydawnictwo Nasza Księgarnia kwiecień 2011

Seria Babie Lato

Opis z LC:

Kiedy Monika, ambitna bizneswoman, zostaje matką, postanawia zmienić swój system wartości. Chce się skupić na wychowywaniu dziecka, poświęcić rodzinie i przestać żyć w ciągłym pędzie. Okazuje się jednak, że domowa codzienność to wcale nie beztroska zabawa z córką i delektowanie się każdą minutą, lecz ciężka praca na pełen etat i regularne nadgodziny. Na dodatek ukochany mąż zdaje się nie dostrzegać problemu...
Odskocznią od monotonii i ratunkiem przed nieustannym zmęczeniem staje się nowa pasja. Jaki wpływ na życie młodej matki może mieć otrzymana od tajemniczej sąsiadki... lalka?

Kiedy brałam książkę z bibliotecznej półki, spodziewałam się typowego czytadła, w którym to kobieta się stresuje, bo siedzi z dzieckiem w domu, więc wymyśla sobie nietypowe hobby i wszyscy żyją długo i szczęśliwie. Dzięki Bogu, tak się nie stało. Za to otrzymałam intrygującą historię, niemal kryminalną, z wątkiem jakby wyjętym z mojej głowy, czyli: jak odbija się na kobiecie i jej umyśle, długotrwałe siedzenie w domu.

Monika, główna bohaterka, mogłaby być mną,. Co prawda nigdy nie pracowałam dla wielkiej korporacji, ale byłam osobą prowadzącą w miarę intensywne życie i oddaną swojej pracy. Ciąża i urodzenie dziecka unieruchomiły mnie w domu i coś co na początku było prawdziwą sielanką, stało się niemalże klatką, w której kobieta obija się o cztery ściany w klaustofobicznym obłędzie.

Tyle o mnie:)

Autorka, niesamowicie przedstawiła wszystkie etapy długotrwałego siedzenia w domu. Począwszy od euforii wicia gniazda, radości z przebywania w domu i błogostanu, poprzez zaskakujące zniechęcenia, aż po wściekłość, której nie jest w stanie ugasić uśmiech ukochanego (wbrew pozorom) dziecka, a może rozbudzić pozostawiona, przez Bogu ducha winnego męża, szklanka. Ta część książki naprawdę do mnie przemówiła. Czasami miałam wrażenie jakbym uczestniczyła w odczytywaniu fragmentów własnej biografii. Naprawdę chwała za to autorce. jestem pod wrażeniem tak wnikliwego wczucia się w rolę, myślę, że większości kobiet, poświęcających swoje życie wychowaniu dzieci.

Pozostaje jednak druga część książki, niejako zupełnie niezwiązana z główną fabułą. Odnosi się ona do lalek, ale myślę, że tak naprawdę do personifikacji różnych przedmiotów i obarczaniu ich winą za nasze błędy, lub pokładaniu w nich nadziei na zmianę życia lub osobowości.

Gdy Monika dostaję od nieco dziwnej sąsiadki lalkę - japońską dolffie, jej życie zaczyna ulegać stopniowej zmianie. Kobieta zaczyna wsiąkać w świat kolekcjonerów, tych pięknych, ale jak dla mnie nieco przerażających i przede wszystkim nieprzyzwoicie drogich lalek. Jej do tej pory nieco monotonny i ułożony żywot, zaczyna nabierać nowych barw. Jak każde hobby, lalka zaczyna coraz bardziej wciągać Monikę i sprawiać, że kobieta odnajduje w sobie takie cechy, o które do tej pory siebie nie podejrzewała. Pytanie, czy są to zmiany na lepsze?

Musze przyznać, że cały motyw z lalkami był dla mnie zaskakujący, nie tylko ze względu na samą tematykę, ale także na sposób poprowadzenia tego wątku. Autorka pomiędzy opisami coraz bardziej sfrustrowanej siedzeniem w domu Moniki, umiejętnie wplata zupełnie inną opowieść i stopniowo odsłania przed nami, dość niesamowitą historię pewnej pani antropolog i jej "najlepszej" przyjaciółki. Cudzysłów jak najbardziej zamierzony.

Jestem bardzo zadowolona, że pomimo obiekcji, wzięłam książkę z półki. Czytało mi się lekko i dałam się ponieść fabule.Pomimo tego, że historia jest trochę zakręcona i momentami nieco dziwna, to jednak autorka świetnie dała sobie radę z urzeczywistnieniem całej opowieści, także nie mam wrażenia, że ta nigdy nie mogła się wydarzyć. Natomiast żałuję, że czasami nie mam w pobliżu jakiejś lalki, na którą mogłabym zrzucić mój zły humor i migreny:)

Chociaż z drugiej strony, patrząc na dollfie, które na pewno są piękne i są również małymi dziełami sztuki, jestem pewna, że nie chciałabym mieć ich w domu. Ich oczy, wyglądają zbyt naturalnie i wszystkowidząco. Miałabym wrażenie, że nie jestem sama...

Naprawdę polecam tą książkę, nie tylko uwiązanym w domu matkom, oraz fanom japońskich dollfie, lecz każdemu kto ma ochotę się dowiedzieć co tak naprawdę siedzi w głowie, nie tylko matkomi, ale także... lalkom:)

Wraz z jesienią, przywiało zwiastun najnowszej ekranizacji Wichrowych Wzgórz i zmiany w wyglądzie:)

2011-09-21T12:43:00.000+02:00

Bigos ubrał się w nową szatę, adekwatną do kolejnej pory roku. Mam nadzieję, że Wam się podoba:)

Zachęcam również do obejrzenia zwiastuna najnowszej ekranizacji, mojej ukochanej książki. Jestem ciekawa Waszych opinii... Czyż nie jest niepokojący? A Heathcliff? Zazwyczaj zapominamy kim był z pochodzenia, tutaj jest to bardzo widoczne... Mhm... Nie wiem co myśleć, ale jest w nim coś, co oddaje klimat książki...

Czekam na Wasze opinie.

Po pierwszym odcinku - Ringer, czyli czy warto było czekać na powrót Sarah?

2011-09-15T14:35:00.001+02:00

Ringer (2011) stacja The CW, USA
Reż: Eric Charmelo, Nicole Snyder
Występują Sarah Michelle Gellar, Kristoffer Polaha, Ioan Gruffudd, Nestor Carbonell, Mike Colter

Opis ze strony Hatak.pl:

Bridget Kelly (Sarah Michelle Gellar) jest już sześć miesięcy trzeźwa i zaczyna odbudowywać swoje życie. Niefortunnie staje się świadkiem w sprawie morderstwa. Pomimo zapewnień jej ochroniarza z FBI, agenta Victora Machado (Nestor Carbonell), Bridget wie, że jej życie wisi na włosku. Ucieka do Nowego Jorku, nikomu nic nie mówiąc, aby spotkać się ze swoją siostrą bliźniaczką, Siobhan Martin (Sarah Michelle Gellar). Jest bogatą kobietą i żoną przystojnego Andrew Martina (Ioan Gruffudd). Można powiedzieć, że prowadzi życie jak z bajki, w którym nikt nie wie o istnieniu Bridget.

Siostry próbują odbudować swoje zniszczone relacji aż nagle Siobhan tajemniczo znika, a Bridget decyduje się przyjąć jej tożsamość. Odkrywa szokujące tajemnice, nie tylko o swojej siostrze i jej małżeństwie, ale także o najlepszej przyjaciółce Siobhan, Gemma Butler (Tara Summers) i jej mężu, Henrym (Kristoffer Polaha).

Długie oczekiwania na powrót Sarah Michelle Gellar do telewizji, dobiegły końca. Nie zrozumieją Ci, którzy w swoim czasie nie poddali się fenomenowi serialu "Buffy, the vampire slayer". A szkoda, bo pomimo tego, że od czasu kiedy go oglądałam po raz pierwszy, minęło ponad 10 lat, to nadal uważam, że to jeden z lepszych seriali dla młodzieży. O wampirach, ale jeszcze w normalny sposób, z bardzo specyficznym poczuciem humoru i świetną Sarah w roli pogromczyni, której się nie chce, ale musi.

No ale nie miało być o Buffy.

Ringer, to najbardziej mroczna i dorosła produkcja stacji CW w tym sezonie. Można tak powiedzieć, patrząc na jej ofertę, gdzie koło ślicznych modelek (American Next Top Model - sezon 14, w którym biorą udział dziewczyny, które wygrały poprzednie edycje - taka ciekawostka),bogatych do mdłości nastolatków (90210, Gossip Girl), świata paranormalnego w wersji light (The Vampire Diaries, The Secret Circle), serial w klimacie noir, przemieszanym z thrillerem i zagadkową fabułą, na miarę Damages, stanowi prawdziwą perełkę. To znaczy ma stanowić, ale czy tak będzie?

Siobhan i Bridget, czyli Sarah & Sarah

Po pierwszy odcinku trudno piać z zachwytu, ale nie można też jednoznacznie skreślić "Ringer". Sama stwierdzam, ze popełniłam duży błąd, oglądając zbyt wiele zajawek, sneak peeków itd. Przez to zbyt dużo już wiedziałam, więc fabuła nie była dla mnie aż tak zaskakująca. A przecież cała formuła produkcji, przeskoki w czasie, brak pewności z która z sióstr bliźniaczek mamy do czynienia, i czy mąż, kochanek, przyjaciółka są na pewno tym za których się podają, ma opierać się na zaskakiwaniu widza. Także zdecydowałam się, że nie popełnię juz tego błędu i za dużo nie chcę wiedzieć, by odczuwać przyjemność z niespodzianek, które niesie fabuła..

Z drugiej strony jednak, pewne sytuacje były bardzo przewidywalne. Gdy Bridget jako Siobhan ( miną wieki zanim nauczę się pisać to imię, bez sprawdzania każdej literki:)) rozmawia ze swą przyjaciółką Gemmą, która wspomina, że podejrzewa męża o zdradę, od razu zapaliła mi się lampka, że pewnie Siobhan ma z nim romans. I oczywiście zgadłam. Tak było też z paroma innymi sytuacjami. Jedyne co mnie zaskoczyło, to ciąża. Ale nie będę zdradzać czyja, żeby już tak zupełnie nie obnażać pierwszego odcinka przed tymi, co jeszcze nie oglądali.

Udane małżeństwo, czy gra?

Podsumowując więc pierwszy odcinek, powiem tak: bohaterzy, dość ciekawi. Sarah dobrze sobie radzi z podwójną rolę, wyniosłej Siobhan i przestraszonej Bridget. Zainteresował mnie Andrew Martin (mąż Siobhan), bo facet zdecydowanie skrywa jakąś tajemnicę, pod osłonką chłodnego Anglika. Relacje między tą parą też są warte przemyślenia. Czy ich małżeństwo to rodzaj jakieś umowy? Agent FBI, który miał ochraniać Bridget, też wydał się być nie do końca odkrytą kartą, chociaż ja patrząc na tego aktora, nie mogę przestać myśleć o Lost i Richardzie:)

Fabuła nie najgorsza, chociaż czasami mam wrażenie, że producenci naprawdę mają widzów za idiotów i podają im non stop na talerzu wyświechtane kawałki. Osobę taką jak ja , która dużo czyta i ogląda, ma do czynienia z milionem różnych bohaterów i zakręconych wątków, ciężko zaskoczyć. Pod tym względem Ringer ocenia średnio, aczkolwiek pewne wątki fabuły mnie zainteresowały. Najbardziej Sean. Kim jest i co się z nim stało?

Agent FBI, czy Richard? (taki żarcik:)))

Dla jednego interesującego wątku jednak serialu oglądać się nie da, więc będę szczera i powiem, że obejrzę jeszcze kilka ze względu na Sarah, bo po prostu ją lubię. Poza tym gdzieś się doczytałam, że serial ma juz zakończoną fabułę, która ma się zamknąć w maksymalnie trzech sezonach, więc jest w tym szansa, że scenarzyści się za bardzo nie zakręcą i wiedzą co robią. Nie pozostawią otwartych wątków bez wyjaśnienia, nie będą mielić tego samego do znudzenia, tylko zgrabnie przeprowadzą nas przez intrygującą historię, ku zaskakującemu zakończeniu. Tego życzę temu serialowi.

Siobhan, czy Bridget? ( czyli pamiętaj, gdy masz kłopoty, nie podszywaj się pod siostrę bliźnaiczkę, gdyz jej zycie może okazać się jeszcze bardziej zakręcone)

Bo tak naprawdę nie jest on przełomowy, nie wnosi zbyt wiele do telewizji, ani życia widzów, nie ma też w sobie takiego fajnego klimatu, gdzie od pierwszego wejrzenia zakochujemy się w postaciach. Natomiast ma potencjał. I o ile scenarzyści się postarali, to może okazać się "czarnym koniem" tego sezonu. Nie oczekuję oczywiście po nim tego co mnie spotkało przy Mad Men( totalne uzależnienie, plus nienawiść), czy przy Tudorach (fascynacja głównym bohaterem), bo to stacja The CW i na pewno nie może sobie pozwolić na zbyt inteligenty serial. Ale cóż, czasami zwykła rozrywka też wystarczy. Byle tylko była w dobrym guście.

Po pierwszym odcinku daję zielone światło, wierząc w potencjał, ale nie oczekując zbyt wiele.

Nie byłabym sobą, gdybym nie wspomniała o scenie na łódce. Żenada. Chodziło pewnie o uzyskanie tego efektu sztuczności otoczenia z filmów noir, ale trochę mi to nie pasowało. O ile jestem w stanie zrozumieć to w dawnych czasach z racji braku środków, w erze krewnych i znajomych Photoshopa, można to inaczej rozwiązać. Scena zakuła w oczy nie tylko mnie, więc mam nadzieję, że się ludziska od efektów doczytają i poprawią.

Bigosowy Stos na wrzesień No.5, oraz zajawka ulubionego serialu kostiumowego:)

2011-09-14T13:48:00.000+02:00

Sprawa pierwsza - stosik:

(zdjęcie mierne, ale mój telefon lepszych nie robi)

Leżakują od góry:

Fannie Flagg - Wciąż o tobie śnię (uwielbiam wszystko co pisze Fannie Flagg, ciepło jej książek jest idealne na jesień)

Julia Child - Moje życie we Francji ( nie zapomniałam o Julii, chociaż film obejrzałam ponad rok temu)

Anais Nin - Henry i June (Anais Nin to jedna z tych kontrowersyjnych pisarek, które bardzo lubię. Erotyzm w jej opowieściach mnie nie odrzuca, wręcz przeciwnie. Kiedyś widziałam film pod tym samym tytułem, teraz czas na książkę)

Rosie Thomas - Na piaskach pustyni (coś jakby romans w Afryce, z tajemnicą rodzinną w tle, zobaczymy)

Doris Lessing - Martha Quest (noblistki przestawiać nie trzeba, a ja powoli zapoznaje się z jej dziełami i muszę przyznać, że mi się podoba)

Markus Zusak - Złodziejka książek (dużo dobrego słyszałam, więc czas spróbować)

Obok dumnie stoi mój prywatny nabytek, czyli:

Życie prywatne elit artystycznych drugiej Rzeczypospolitej - Sławomir Koper

(zachwalać chyba nie trzeba, książka o pierwszych i ostatnich prawdziwych, polskich artystach)

Sprawa druga - zajawka:

Już w niedzielę (18 września) ITV wyświetli pierwszy odcinek mojego ukochanego serialu Downton Abbey!!! (tutaj wyobraźcie sobie, że wykonałam podskok z przyklaskiem:))

Rzecz będzie się działa kilka lat później od zakończenia serii pierwszej, kiedy to w Europie rozpoczyna się

I Wojna Światowa.

Jakby ktoś jeszcze nie wiedział jak cudowny i wspaniały jest to serial, niech obejrzy zajawkę. Do niedzieli zdąży jeszcze nadrobić sezon pierwszy:)

Zapowiada się REWELACYJNIE!
Już się doczekać nie mogę:)

Sprawa trzecia - czytam, tylko mi się pisać nie chce.
No właśnie, jakoś nie mam natchnienia, chociaż dzielnie przedzieram się przez liczne strony.
Jak dobrze, że nie gonią mnie żadne terminy. Nadrobię zaległości niebawem. Narazie mogę tylko zdradzić, że powodem mojego lenistwa jest nowa pasja, czyli jazda samochodem!
Jestem w trakcie kursu i z wielka przyjemnością sieję popłoch na okolicznych wioskach, a także w Poznaniu, jeżdżąc i jeżdżąc:)

Sprawa czwarta i ostatnia - sezon serialowy czas zacząć!!!
Wczoraj miał premierę pierwszy z nowych amerykańskich seriali - Ringer, z moją kochaną SMG, znaną szerzej jako Buffy Summers. Jak dobrze pójdzie, już jutro wrażenia po pierwszym odcinku.

Kompozytor Burz - Andres Pascual, czyli nie oceniamy książek po pieknych okładkach

2011-08-26T08:27:00.001+02:00

Andres Pascual
Kompozytor Burz / El compositor de tormentas
Wydawnictwo Otwarte marzec 2011

Opis wydawcy:
Nim świat wyłonił się z chaosu, ona już istniała – pradawna melodia duszy. Ten, który odkryje jej sekret, zdobędzie panowanie nad ziemią i ludźmi. Jednak przyjdzie mu za to zapłacić tym, co najważniejsze.
Matthieu z rozkazu króla Francji Ludwika XIV wyrusza w pełną niebezpieczeństw wyprawę w poszukiwaniu melodii duszy. Jednak nie tylko on pragnie odkryć prastarą tajemnicę. Ścigany przez bezlitosnych morderców dociera na Madagaskar. Piękno wyspy oczarowuje go niemal tak bardzo jak tajemnicza i zmysłowa kapłanka Luna, która zdaje się czekać na niego od zawsze…Niezwykła powieść, w której przeplatają się egzotyka, przygoda i namiętność

Naprawdę rzadko się zdarza, by polska okładka zagranicznej książki była tak piękna, że od razu zwraca na siebie uwagę. W tym przypadku chylę czoła przed panem Michałem Pawłowskim, autorem tego małego dzieła. Przemawia przeze mnie moje zainteresowanie grafiką komputerową i marzenie, by kiedyś samemu projektować okładki książek. Oczywiście wiadomym jest, że książki po okładce ocenić nie można, ale zachęcić - oczywiście. Tutaj byłam bardzo, ale to bardzo zachęcona.

I choć przeczytałam wiele pochlebnych recenzji i zadawało mi się, że za tym pierwszym dobrym, wizualnym wrażeniem, pójdzie również zachwyt nad treścią, jednak się trochę rozczarowałam.

Powieść zaczyna się w momencie, gdy jeden dyrygent ma zagrać wielki koncert w Operze i niestety na oczach pełnej oczekiwań publiczności, ucieka ze sceny. Powód? Niemożność zagrania pewnej melodii, którą skomponował w momencie gdy dowiedział się o ciężkiej chorobie żony. Muzyka była tak piękna, spójna i genialna, że jej kompozytor stwierdził, że choroba ukochanej jest niejako okupem za tak cudowne dzieło. Żona oczywiście starała się wybić mu z głowy tą myśl, szczególnie, ze sama była zachwycona kompozycją. On jednak nie mógł jej już zagrać. Kobieta wymogła więc na nim obietnicę, że gdy umrze mąż zagra ją jeszcze raz. Od momentu jej śmierci minęło 10 lat, on jednak nie odważył się jej zagrać, ani przez cały ten czas, ani tego wieczoru. Okazuje się, że melodia, którą "wymyślił" kompozytor, jest czymś więcej i niekoniecznie nasz bohater jest jej autorem. W tym momencie przenosimy się w czasie za pomocą listu, którego autorem jest sam Król Słońce, by poznać innego kompozytora - Matthieu, który kiedyś wyruszył na odległy Madagaskar w poszukiwaniu melodii duszy, prastarej muzyki zesłanej przez Boga.

Na początku, nie powiem fabuła mnie wciągnęła i zapowiadała się ciekawie. Zresztą do samego końca nie jest ona nudna, ani zła. To naprawdę intrygująca powieść. Jedyne co mnie bardzo drażniło i tak naprawdę uniemożliwiło prawdziwe cieszenie się lekturą, to zdecydowanie zbyt patetyczny i wzniosły styl autora.

Wymiękałam przy niektórych opisach, rodem z tanich romansów, na przykład w momencie gdy Matthieu po raz pierwszy zobaczył kapłankę Lunę. Pozwolę sobie zacytować "(...) Wkrótce jej spojrzenie napotkało pałające oczy Matthieu. Przez nieskończenie długą chwilę oboje pozostawali zakotwiczeni jedno z drugim, połączeni nadnaturalna mocą(...)"*. "Pałające oczy", to dla mnie tekst rodem z harlequina, a to że rzecz dzieje się na statku, to nie znaczy, że od razu musieli się w sobie "zakotwiczać", prawda?:)

Takich perełek jest tu mnóstwo i przyznaję się bez bicia, że przy niektórych zaczęłam niegrzecznie chichotać. Moja wewnętrzna, szydercza strona, nie dała się porwać nastrojowi i wykpiła go niemiłosiernie. Cóż ja za to mogę?

Na usprawiedliwienie autora, mogę tylko rzec, ze poddał się on niezwykle ciężkiej próbie opisania muzyki i uczuć jakie towarzyszą człowiekowi, który jej słucha. Może dlatego, też te wszystkie wzniosłe słowa i pełne patosu zdania, bo muzyka to coś naprawdę ponad możliwości opisowe. Brak słów, to najlepsze co można powiedzieć o muzyce, która nas zachwyca. I w tym przypadku, brak niektórych z nich byłby najlepszym rozwiązaniem.

W powieści jest po trochę wszystkiego, romansy, dramatu społecznego, muzykologii, historii, "Piratów z Karaibów" ( no dobra z Madagaskaru), przez to też momentami książce brak spójności. Niektóre zaczęte wątki, nie zawsze są zakończone i człowiek się potem zastanawia "co z tym griotem"?(jedna z postaci).
To taka druga, zauważona przeze mnie wada tej książki.

Natomiast niewątpliwą zaletą jest interesująca historia, która może podjęta przez innego autora, zyskała by więcej w moich oczach. No i okładka..., nie zapominajmy o okładce.

Polecać nikomu nie będę, bo dużo osób już to czytało, a jeśli ktoś nie, to radze skonfrontować moją recenzję z innymi. Mój wewnętrzny szyderca, nie do końca pozwala mi traktować poważnie takie książki, a może przez to coś mi umyka i nie jestem obiektywna.

Jak dobrze więc, że być nie muszę:))

*"Kompozytor Burz" Andres Pascual, wydawnictwo Otwarte 2011, str 189